II SA/Gl 572/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 774 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej A Spółki z o.o. z siedzibą w W., skierowanym do Starosty [...], dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej [...] polegającej na instalacji trzech anten sektorowych oraz jednej anteny radioliniowej na typowym maszcie antenowym o wysokości 6 m zainstalowanym bezpośrednio do wieńców żelbetowych ostatniej kondygnacji budynku zlokalizowanego w W. przy ul. [...]. Zakres inwestycji miał obejmować ponadto instalację dwóch szaf telekomunikacyjnych sterujących pracą stacji bazowej na standardowej ramie opartej na prefabrykowanej płycie betonowej zainstalowanej obok budynku. W zgłoszeniu podano parametry anten oraz złożono oświadczenie, że planowana instalacja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego lub mogącego wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2004 r. Jako podstawę prawną wskazano w zgłoszeniu przepisy art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm). Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkice z planowaną inwestycją sporządzone przez uprawnionego projektanta oraz wyniki weryfikacji dla anten. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...] powołując się na art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania zgłoszonej inwestycji oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestycja będzie realizowana na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W bliskim jej sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, wielorodzinne oraz budynki usługowe. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w tak bliskim sąsiedztwie tych budynków wprowadza ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie można bowiem pozbawić właścicieli sąsiednich nieruchomości możliwości ich rozbudowy czy też nadbudowy. Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia spowoduje w ocenie organu, że określony zostanie obszar oddziaływania instalacji, co umożliwi innym stronom udział w postępowaniu. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a przez to dowolne ustalenie, że budowa stacji bazowej w tak bliskim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i usługowych wprowadza ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich; art. 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu faktycznym, jakie argumenty przemawiają za tezą, iż planowana inwestycja wprowadza ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiadujących oraz nie wskazanie w dowodów ustalenia tej okoliczności; art. 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji i ograniczenie się jedynie do jej przytoczenia. Zarzucono także naruszenie norm prawa materialnego: art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki zawarte w hipotezie tej normy oraz art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego bądź art. 64 ust. 2 kpa poprzez ich nie zastosowanie i nie wezwanie do złożenia wymaganej prawem dokumentacji bądź wyjaśnień w sytuacji, gdy organ miał wątpliwości co do uciążliwości planowanej inwestycji. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono argumenty na poparcie tych zarzutów z powołaniem na orzeczenia sądów administracyjnych w podobnych sprawach. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia przedmiotowej instalacji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonując oceny motywów zawartych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że brak planu miejscowego jest oczywistą przesłanką potwierdzającą stanowisko, iż realizacja inwestycji wprowadzi ograniczenia w zabudowie sąsiednich działek. Odnosząc się do powołanych w odwołaniu orzeczeń sądów administracyjnych organ stwierdził, iż dotyczą one nieaktualnego stanu prawnego. Dalej wskazano, że zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego instalacja anten sektorowych, w zależności od parametrów emitowanego promieniowania elektromagnetycznego, może znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 pkt 7 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. Określone w tym rozporządzeniu kryteria wymagają wnikliwej analizy, której powinien dokonać właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analizy takiej nie może zastąpić oświadczenie inwestora w tej kwestii, ani nie posiadające cech dokumentu opracowanie w sprawie wyników weryfikacji dla anten. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, a to art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego poprzez błędne niezastosowanie i w efekcie uznanie, że planowane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego i w związku z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez błędne zastosowanie do inwestycji, która nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub obszary Natura 2000, a więc do inwestycji, która nie wymagała pozwolenia na budowę. Ponadto zarzucono w skardze naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez rażące uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu wskazano m.in., że zmiana przepisów Prawa budowlanego w zakresie dodania art. 29 ust. 3 i wykreślenia art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Oba te przepisy dotyczą bowiem jedynie inwestycji zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgłoszona inwestycja do takich nie należy. Organ odwoławczy nie dokonał jakichkolwiek odmiennych od inwestora ustaleń w tym zakresie. Na poparcie stanowiska, że przedmiotowa inwestycja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego powołano się na szereg wyroków sądów administracyjnych, w tym na wyroki tut. Sądu. Skarżąca sformułowała także zarzuty w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, podtrzymując zasadniczo swoje twierdzenia zawarte w odwołaniu od tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko jakie zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 – 31 Prawa budowlanego. Z kolei definicja robót budowlanych zawarta została w art. 3 pkt 7 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym. Przez obiekt budowlany należy rozumieć w tym przypadku budynek położony w W. przy ul. [...]. W ocenie Sądu budowa wnioskowanego masztu wraz z jego konstrukcją wsporczą oraz szafą z urządzeniami technicznymi stanowi jedną całość, co powoduje, że wszystkie elementy stacji stanowią części składowe urządzenia technicznego. Taka sytuacja powoduje, że w istocie zamierzenie inwestycyjne miało polegać na wykonaniu robót, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Wymienione w powołanym przepisie roboty budowlane stanowią jeden z wyjątków od ogólnej zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych. Przepis ten stanowi wyraźnie, że wykonywanie wymienionych w nim robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Skoro tak, to już z samego tylko tego powodu nie można było wydać decyzji w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzja taka może być bowiem wydana jedynie wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym organ odwoławczy naruszył powołany przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Wskazać przyjdzie ponadto w tym miejscu, że trafnie skarżąca zauważa, iż stanowisko takie zostało już utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, o czym świadczą m.in. powołane przez nią wyroki. Odnosząc się natomiast do stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynikał z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, to stwierdzić przyjdzie, że stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko należy rozumieć przedsięwzięcia, o których mowa w art. 59 ostatnio powołanej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 173 ust. 2 tej ustawy do czasu wydania przepisów wykonawczych za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z kolei za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Tymi dotychczasowymi przepisami są przepisy powołanego w części wstępnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z zawartych w zgłoszeniu skarżącej informacji, jak również z dołączonych do tego zgłoszenia dokumentów nie wynika, aby planowana inwestycja zaliczała się do takich przedsięwzięć. W szczególności nie sposób dopatrzyć się aby należała do któregokolwiek z przedsięwzięć określonych w § 2 lub 3 rozporządzenia. Oznacza to, że brak było podstaw do przyjęcia, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, który jest właściwy do przyjęcia zgłoszenia, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia a priori założenia, że treść zgłoszenia nie odpowiada faktycznym zamiarom inwestora. Gdyby jednak powziął w tym zakresie wątpliwości, to stosownie do art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego miał możliwość nałożenia w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił. Taka możliwość istniała również w ocenie Sądu na etapie postępowania odwoławczego, a to na zasadzie art. 136 kpa. Zwrócić należy ponadto uwagę, że w razie, gdyby realizacja zamierzenia inwestycyjnego odbiegała od treści zgłoszenia, to wtedy nie organy administracji architektoniczno-budowlanej byłyby właściwe w sprawie lecz organy nadzoru budowlanego, których działania determinowałyby przepisy art. 50 i nast. Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. jako wydana z naruszeniem art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Na marginesie wskazać przyjdzie, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji, a więc również w tej części, w której dotyczyła ona wniesienia sprzeciwu. W tej sytuacji ponowne wniesienie sprzeciwu przez organ odwoławczy nastąpiło po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zatem rozważenia przez organ odwoławczy wymagało, czy i jaki wpływ na bieg tego terminu miało wniesienie przez stronę odwołania. Wydaje się, że prawidłowym rozstrzygnięciem w takiej sytuacji byłoby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym jedynie w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Kwestia ta jednak, wobec wykazanego wyżej naruszenia prawa materialnego, pozostawała bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o art. 135 p.s.a., poddał kontroli również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącej, że organ pierwszej instancji nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, w jaki sposób realizacja zamierzonych robót może wprowadzić ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zwrócić przyjdzie uwagę, iż w istocie w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, przepisy prawa budowlanego przewidują możliwość nałożenia w drodze decyzji takiego obowiązku (art. 30 ust. 7). W takim przypadku niezbędne jest jednak wykazanie przez organ, że zachodzi chociażby jedna z przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Podkreślić bowiem należy, że możliwość nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych oparta jest w znacznym stopniu na uznaniu organu. Skoro tak, to obowiązkiem organu jest wyczerpujące uzasadnienie okoliczności, które za takim uznaniem przemawiają. Zgodnie z fundamentalnym dla interpretacji uznania administracyjnego wyrokiem NSA z 20 czerwca 1981 r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) przyjmuje się, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (zob.: wyrok NSA z 19 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 777/05). Tymczasem uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawierało tylko przywołanie okoliczności stanowiących przesłankę materialnoprawną do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia bez dostacznego i wyczerpującego wyjaśnienia na czym w konkretnym wypadku te okoliczności miałyby polegać. Decyzja uznaniowa, tak jak każda inna decyzja, wymaga wyczerpującego uzasadnienia co do okoliczności tak prawnych, jak i faktycznych towarzyszących jej podjęciu (art. 107 § 3 kpa), czego w decyzji organu pierwszej instancji zabrakło. Wskazać przyjdzie także, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 roku, sygn. II SA 2486/01). O ile w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wydanie decyzji na podstawie przepisów prawa było dopuszczalne, o tyle brak dostatecznego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia świadczy o przekroczeniu granic uznania. Wreszcie wskazać przyjdzie, że to ustawodawca wprowadził zasady zwolnienia z obowiązku uzyskiwania pozwoleń na budowę, a jedynie w szczególnych przypadkach, dostatecznie uzasadnionych, uprawnieniem organu jest ograniczenie tych zasad. Jak już wyżej zaznaczono Prawo budowlane przewiduje inne instytucje umożliwiające właściwym organom kontrolę prawidłowości realizacji inwestycji prowadzonej w oparciu o zgłoszenie. Rozważania powyższe tym bardziej znajdują uzasadnienie, że przesłanki określone w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego należą do nieprecyzyjnych, co tym bardziej powoduje, że ich zastosowanie wymaga od organu wnikliwego przeanalizowania i uzasadnienia (por. J. Dessoulavy-Śliwiński w: Prawo budowlane - Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 379). W tym stanie rzeczy również decyzja organu pierwszej instancji musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.s.a., jako wydana z naruszeniem art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego w związku z art. 107 § 3 kpa. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.s.a., a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, opłaty skarbowe od pełnomocnictw oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z przepisów ustawy – Prawo budowlane. W szczególności zwrócić przyjdzie uwagę, że kontrola i uchylenie decyzji organów obu instancji w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostaje bez wpływu na bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.