VII SA/Wa 1539/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.) oraz art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa i § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83, poz. 578 ze zm.) -odmówiła Ł. P. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wnioskodawca nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla ww. specjalności. Organ powołał się na art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne. Tytuł magistra uzyskany na kierunku inżynieria środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym Uniwersytetu [...] tego warunku nie spełnia. Organ porównał program nauczania na ww. wydziale z programem na kierunku politechnicznym inżynieria środowiska i uznał, że program studiów ukończonych przez stronę "nie odpowiada wymogom programowym realizowanym na kierunku inżynieria środowiska na uczelniach technicznych (politechnicznych)". Po rozpoznaniu odwołania Ł. P. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 1 kpa oraz w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów -utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga: ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki na budowie. Wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z tym załącznikiem osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń w ww. specjalności powinna ukończyć studia magisterskie na kierunku inżynieria środowiska. Odwołujący się uzyskał natomiast 29 czerwca 1998 r. tytuł magistra na kierunku Inżynieria Środowiska. Organ stwierdził, że osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane powinna się legitymować wykształceniem technicznym, w tym przypadku magisterskim. Porównanie programu nauczania, na kierunku ukończonym przez stronę wskazuje, że program ten nie obejmuje przedmiotów kluczowych dla tego kierunku tj. sieci i instalacji sanitarnych, ogrzewnictwa, melioracji wodnych oraz gazownictwa. Ukończenie tego kierunku nie wiąże się z uzyskaniem tytułu inżyniera, wobec powyższego wykształcenie strony w ogóle nie może być uznane za techniczne, nie może być zatem uznane za odpowiednie dla wybranej specjalności. Skargę na powyższą decyzję złożył Ł. P., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając dowolną wykładnię: art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r, która prowadzi do błędnego uznania, że uzyskany tytułu magistra na kierunku Inżynierii Środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym Uniwersytetu [...] nie jest wykształceniem odpowiednim dla osoby ubiegającej się o uzyskanie ww. uprawnień. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem kontrolowane decyzje wydano z naruszeniem prawa. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] odmawiającą nadania skarżącemu ww. uprawnień budowlanych. Organy stanęły na stanowisku, że zdobyte przez skarżącego wykształcenie wyższe nie spełnia kryteriów wymaganych do uzyskania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Skarżący nie posiada bowiem tytułu magistra inżyniera, co oznacza, że nie legitymuje się odpowiednim wykształceniem technicznym. Zdaniem Sądu, zastosowanie powołanych przez organy przepisów prawnych, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie zostało dostatecznie wyjaśnione, co narusza art. 7 i 77 § 1 kpa, oraz art. 107 § 3 kpa. Organy winny mieć bowiem na uwadze, że zasada prawdy obiektywnej, zawarta w art. 7 kpa i rozwinięta w innych przepisach procesowych odnosi się zarówno do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, a zatem do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57, s. 226). Uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, powinno zawierać jasno umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz - co wymaga szczególnego podkreślenia w okolicznościach niniejszej sprawy - wskazywać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Wskazać trzeba, że przesłanki ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych określa art. 14 Prawa budowlanego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie o jaki ubiegał się skarżący jest ukończenie studiów magisterskich - w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym - na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycie dwuletniej praktyki na budowie. Przepis § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi, że kwalifikowanie wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności uprawnień budowlanych dokonuje się przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów i specjalności potwierdzonych w dyplomie z wymaganym dla tej specjalności uprawnień budowlanych wykształceniem określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Załącznik Nr 1 zawiera wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych. W załączniku nr 1 podano, że warunkiem niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku inżynieria środowiska. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 8 czerwca 2006r. uzyskał tytuł magistra na kierunku Inżynieria Środowiska, na Wydziale Przyrodniczo - Technicznym Uniwersytetu [...]. W tym miejscu dodać należy, że przepisy o szkolnictwie wyższym, do których odwołuje się art. 14 ust. 3 pkt 3 a Prawa budowlanego reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164 poz. 1635). W art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ww. ustawa definiuje studia drugiego stopnia - studia magisterskie, jako studia umożliwiające uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia, jak również przygotowujące do twórczej pracy w określonym zawodzie, kończące się uzyskaniem tytułu magistra albo tytułu równorzędnego (pkt 7) oraz jednolite studia magisterskie - studia magisterskie, na które przyjmowani są kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, umożliwiające uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia, jak również przygotowujące do twórczej pracy zawodowej, kończące się uzyskaniem tytułu magistra albo tytułu równorzędnego. Podkreślić przy tym trzeba, że w art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o szkolnictwie wyższym studia inżynierskie określone są całkowicie odrębnie od studiów magisterskich, jako studia pierwszego stopnia. Żaden z powołanych przepisów nie wskazuje zatem, że kierunek studiów ukończonych przez skarżącego nie odpowiada wykształceniu określonemu w ww. załączniku. Wprawdzie w art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podkreśla się, że samodzielne funkcje w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne, to jednak organy nie wykazały - w świetle przywołanych przepisów - że wykształcenie uzyskane przez skarżącego nie jest wykształceniem technicznym. Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie był nieuprawniony do przeprowadzenia analizy programu nauczania na kierunku ukończonym przez skarżącego, gdyż podstawę dokonania takiej oceny mógł stanowić jedynie § 29 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W przepisie tym dopuszczono bowiem możliwość indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania przez izbę - na podstawie programu kształcenia - jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności, jedynie w przypadku, gdy kierunek lub zawód techniczny wykształcenia, uzyskanego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem wykształcenie skarżący uzyskał po dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia. Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania zgodnie z przedstawionym wyżej stanowiskiem Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.