VII SAB/Wa 128/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...], na podstawie art. 104, art. 156 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. D. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń w budynku gospodarczym na mieszkanie w K., przy ul. [...], dz. nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył B. W. Odwołanie wpłynęło do organu w dniu [...] lipca 2009 r., a przy piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewoda [...] przekazał je do rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność złożył B. W., dochodząc zobowiązania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia odwołania z dnia [...] lipca 2009 r. od powyższej decyzji Wojewody [...] i wydania decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że skarga jest bezprzedmiotowa z uwagi na fakt, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania B. W., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) określa przypadki, w których możliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organów. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie - możliwe jest zaskarżenie niejako samego zachowania się organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie postępowanie odwoławcze toczy się od [...] lipca 2009r., a jego początek wyznaczyło wniesienie przez skarżącego do organu odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Skarga na bezczynność została wniesiona do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu w dniu [...] sierpnia 2009 r. Powyższe okoliczności nie stanowią jednak same w sobie przesłanek do uznania, że występuje bezczynność organu w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga na bezczynność jest traktowana zatem jako skuteczne narzędzie przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Chodziło zatem o poddanie kontroli sądowej takiej sytuacji, w której organ w prawnie określonym terminie nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub czynności (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005. s. 86). Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu - 151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a Podstawowym kryterium oceny zasadności skargi na bezczynność organu jest ustalenie, czy nakazanie organowi administracji wydanie aktu administracyjnego będzie uzasadnione i celowe w świetle okoliczności sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż w konkretnym przypadku nie zaistniały opisane na wstępie przesłanki do uznania, iż zachodzą podstawy do wydania orzeczenia na podstawie art. 149 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2009 r. zaś decyzja odwoławcza została wydana przez ten organ w dniu [...] sierpnia 2009 r. W dniu [...] sierpnia decyzja GINB została nadana w urzędzie pocztowym, a w dniu [...] sierpnia 2009 r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, została doręczona pełnomocnikowi skarżącego. W świetle powyższego, trudno zdaniem Sądu uznać, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w momencie wniesienia skargi do Sądu pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć bowiem należy, iż żądanie skarżącego zostało w całości uwzględnione poprzez wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. we wnioskowanym zakresie. Powyższe ustalenia wyłączają zatem możliwość uwzględnienia skargi, co wynika a contario z przepisu art. 149 ustawy p.p.s.a. Jak już bowiem wyżej wskazano, zgodnie z jego treścią, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności. Skoro w tym konkretnym przypadku organ II instancji w następstwie rozpoznania odwołania wydał decyzję to obecnie nie można zobowiązać go po raz kolejny do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W tym miejscu zauważyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, iż rozpoznając skargę tego rodzaju, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydawanego przez ten organ aktu czy podejmowanych czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem kontroli sądowej nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie (tak: J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004. s. 28). Z tego też powodu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego zawarty w skardze o uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się bezczynności Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego dlatego też na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.