II SA/Wa 1032/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania sprostowania omyłki w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. C. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o odmowie sprostowania omyłki w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w dniu 3 grudnia 2008 r. wpłynął wniosek K. C. o sprostowanie, na podstawie art. 113 § 1 kpa, oczywistej omyłki w decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. Strona wskazała, iż w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ błędnie przytoczył zapis z jej wniosku z dnia 3 lipca 1997 r. w sprawie przydziału kwatery. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił sprostowania omyłki w przedmiotowej decyzji w zakresie określonym przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. nie zawiera omyłki, która mogłaby być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 kpa. K. C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że w uzasadnieniu decyzji nr [...], organ błędnie zacytował zapis z jego wniosku z dnia 3 lipca 1997 r. dotyczący trybu przydziału kwatery. Strona podała, że organ błędnie posłużył się zapisem § 11 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( Dz. U. Nr 65, poz. 320). Następnie organ II instancji wskazał, że rozpoznając zażalenie nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia, bowiem stosownie do treści art. 113 § 1 kpa, organ który wydał decyzję może w drodze postanowienia sprostować z urzędu lub na żądanie strony błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ decyzjach. Dalej organ wskazał, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Zdaniem organu, w uzasadnieniu decyzji, do której złożono wniosek o sprostowanie, nie występuje żaden błąd lub pomyłka. We wniosku z dnia 3 lipca 1997 r. K. C. wskazał poprawnie § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej oraz przytoczył pkt 2 i 3 tego paragrafu. Dalej organ podkreślił, że przywołany przepis dzieli się na cztery ustępy, w tym ustęp 2 zawiera 3 punkty a zatem sposób powołania przepisu przez stronę, "par. 11 pkt 2 i pkt 3" był niepoprawny. Organ administracji, zatem prawidłowo uznał, iż podstawą żądań wnioskodawcy jest § 11 ust 1 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia. W konkluzji uzasadnienia organ podał, że strona wniosła skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], a więc zostanie ona poddana kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skoro według wnioskodawcy wskazany błąd ma charakter istotny i wpływający na stwierdzenie nieważności decyzji to nie podlega on sprostowaniu w trybie art. 113 kpa. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że organ poczynił mylne ustalenia i błędnie powołał wskazaną przez niego podstawę prawną tzn. organ nieprawidłowo, w sposób zniekształcony zacytował fragment wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 kpa – organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "innej oczywistej omyłki" z art. 113 kpa powinno być rozumiane ściśle, w sposób zawężający. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, skarżący jako podstawę wydania decyzji podał § 11 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Powołany przepis dzieli się na ustępy oraz na punkty. Należy zgodzić się z organem, że skarżący przywołał przepis w sposób niepoprawny. Organ nie podjął wyjaśnienia tej kwestii tylko uznał, że prawidłową podstawą żądania K. C. jest § 11 ust. 1 pkt 2 i 3. Skoro według skarżącego błąd organu ma istotny charakter i wpływa na stwierdzenie nieważności decyzji, to nie można zakwalifikować go jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 kpa. Wobec powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.