IV SA/Wa 1694/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Stowarzyszenia W., E. W. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia: odrzucić skargi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust 3, 4 i 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", a także § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) na wniosek Wójta Gminy C. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Regionalnego Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi dla gmin Regionu C. w miejscowościach W. i B., gmina C. W treści postanowienia zawarto pouczenie, iż nie służy na nie zażalenie. Pismami z dnia 13 lipca 2009 r. E. W. oraz Stowarzyszenie W. wezwały Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem przedmiotowego postanowienia. Na wezwanie organ odpowiedział pismem z dnia 28 lipca 2009 r. W związku z powyższym, dnia 11 września 2009 r. E. W. oraz Stowarzyszenie W. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, art. 8 kpa oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. Nr 61, poz. 549 ze zm.) w zw. z art. 33 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo Geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r.. Nr 228, poz. 1947 tj. ze zm.). W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skarg, gdyż od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydanego na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy nie służy zażalenie (art. 77 ust. 7 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawodawca wyłączył możliwość wniesienia zażalenia od postanowienia wydanego przez regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając w art. 77 ust. 7 ustawy iż do uzgodnień i opinii nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 kpa. Zgodnie z art. 106 § 5 kpa zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazać nadto należy na treść art. 141 kpa który stanowi, iż na wydane w toku postępowania służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy, a zatem na podstawie ust. 7 nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż to służy zgodnie z art. 141 § 1 kpa, wtedy gdy kodeks lub inny akt prawny tak stanowi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, do kompetencji sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo na postanowienia kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotowe postępowanie nie należy do żadnej z wymienionych kategorii. Jak wcześniej wskazano nie służy na nie zażalenie (wyłącza je art. 77 ust. 7 ustawy). Nie kończy ono również postępowania, gdyż jest wyłącznie wydawane w jego toku (postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody). Z tych samych przyczyn kwestionowane postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zaznaczyć przy tym należy, iż legalność postanowienia podlegać będzie kontroli w ramach procedury odwoławczej po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody (art. 142 kpa). Ze wskazanych powyżej przyczyn, na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego. Na brak możliwości wniesienia skargi w granicach art. 3 § 2 ppsa nie ma wpływu wyczerpanie procedury wskazanej w art. 52 § 4 ppsa. Ma ona bowiem zastosowania wyłącznie względem aktów podlegających zaskarżeniu. Na koniec wyjaśnić należy, iż uprawnienia stron w zakresie poddawania kontroli orzeczeń wydawanych w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zostały wyłączone, a jedynie zmodyfikowana została procedura kwestionowania takich postanowień. Jak wskazano, postanowienia te będą mogły być kwestionowane w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy C. kończącej postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wskazanego wyżej przedsięwzięcia (zgodnie z art. 142 kpa). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargi za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.