II SA/Łd 371/08

Dnia 13 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za szczególne korzystanie z wód i urządzeń wodnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 104 kpa, art. 273 ust. 1 pkt 3, art. 281 ust. 1 i art. 288 ust. 1, art. 292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954 ze zm.), na mocy Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 15 października 2003 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2004 (M.P. z 2003 r., Nr 50, poz. 782), art. 53 § 1, 3, 4, art. 55 § 1, 2, art. 63 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) określił dla Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. wysokość zaległości z tytułu poboru wód w IV kwartale 2004 roku na kwotę 79.464,00 złotych. Uzasadniając podjętą decyzję organ przytoczył treść powołanych w podstawie prawnej przepisów, podkreślając, iż zgodnie z art. 284 ust. 1, art. 285 ust.2 oraz art. 286 ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (od 1 lipca 2005 r. po upływie każdego półrocza) na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego, przedkładając jednocześnie wykazy zawierające informacje i dane, które zostały wykorzystane do ustalenia wysokości opłat. Wyjaśnił nadto, iż w razie nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty lub uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia marszałek wymierza opłatę w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie Spółka wymaganej opłaty nie uiściła, wobec czego organ ustalił opłatę na podstawie powołanych przepisów oraz w oparciu o wykaz informacji o ilości i jakości pobranych wód w IV kwartale 2004 r. Marszałek wskazał, iż do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń dotyczących zebranych materiałów, a o takiej możliwości została poinformowana pismem z dnia 26 listopada 2007 r., które otrzymała w dniu 30 listopada 2007 r. W terminie prawem przewidzianym Spółka z o.o. A. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Spółka podniosła, iż jesienią 2004 r. Wojewoda [...] z uwagi na szczególne walory kilkusetletniego obiektu stawowego ustanowił Obszar Natura 2000 tj. obszar specjalnej ochrony ptaków Pradolina Warszawsko-Berlińska i specjalny obszar ochrony siedlisk Pradolina Bzury-Neru w skład, którego weszły także stawy obiektu Okręt-Rydwan należące do strony. Wyjaśniła dalej, iż z uwagi na fakt, że koszt poboru wody przewyższał wartość produkcji, w 2004 r. nie dysponowała pozwoleniem wodnoprawnym, w konsekwencji do czasu uzyskania pozwolenia odstąpiła czasowo od prowadzenia działalności. Jednakże w/w postanowieniem o utworzeniu obszarów Natura 2000, Wojewoda [...] w IV kwartale 2004 r. zobligował stronę do zalania stawów, w następstwie czego strona dokonała poboru wody z rzeki Bobrówki na stawy w obiekcie Okręt-Rydwan, w ilości 300 000 m³ w celu wypełnienia ustawowego obowiązku określonego w art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Strona podkreśliła, iż zaniechanie pewnym działaniom, w tym przypadku chodziło o zalanie stawów, zagrożone jest sankcjami karnymi przewidzianymi w w/w ustawie. Pozostawienie stawów bez zalewu przekreśliłoby istnienie obszarów Natura 2000, stąd uznać należy, że działanie Spółki służyło interesowi publicznemu, jakim jest ochrona środowiska. Spółka zleciła sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, na temat wpływu na środowisko niezalanych stawów obiektu Okręt-Rydwan, który załączyła do odwołania. Podniosła, iż Starosta Ł. w wydanym Spółce pozwoleniu wodnoprawnym z 2006 r. wskazał, iż brak zalewu stawów stanowi duże zagrożenie dla obszaru Natura 2000. Dalej strona wyjaśnia, iż dla działalności rybackiej na obiekcie Okręt-Rydwan zapotrzebowanie wodne wynosi ca 5 700 000 m³ rocznie, zatem pobór w wysokości 300 000 m³ trudno uznać za pozostający w związku z chowem i hodowlą ryb. W przekonaniu Spółki, nie można obciążać jej za działania do jakich obliguje przepis art. 33 ustawy o ochronie przyrody, a jednocześnie takich, które nie miały negatywnego wpływu na chów i hodowlę ryb. Spółka we wniosku z dnia 19 listopada 2007 r. zwróciła się do Marszałka Województwa z prośbą o zastosowanie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i odstąpienie od obciążenia opłatą za pobór wody w IV kwartale 2004 roku. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 273 ust. 1 pkt 3, art. 274 ust. 1 pkt 2, art. 275 w związku z art. 3 pkt 20, art. 276 ust. 1, art. 281 ust. 1, art. 288 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 15 października 2003 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2004 (M.P. Nr 50, poz. 782) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył argumentację zawartą w motywach decyzji organu I instancji jak również podstawy stanowiska zajętego przez Spółkę. Wskazał, iż pismem z dnia 10 września 2007 r. Marszałek Województwa [...] wezwał Spółkę z o.o. A. do przesłania zaległych wykazów i informacji o ilości i jakości pobranych wód oraz ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzonych do wód lub do ziemi za I, II, III, IV kwartał 2002 r., I, II, III, IV kwartał 2003 r., I, II, III, IV kwartał 2004 r., I, II kwartał i II półrocze 2005 r., I, II półrocze 2006 r. oraz I półrocze 2007 r., pouczając o treści art. 284 ust. 1, art. 285, art. 286 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz o tym, że wzory wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska i sposób ich przedstawiania określa Minister Środowiska w drodze rozporządzenia, wskazując równocześnie w jakich aktach prawnych się one znajdują. Ponadto poinformowano, że w przypadku braku wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód i wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi następuje podwyższenie opłat, w sposób określony w piśmie. W dniu 28 września 2007 r. Spółka przesłała do organu I instancji informację o ilości poboru wody na potrzeby gospodarki rybackiej i obszarów Natura 2000 za okres 2002-2007 (I półrocze), w tym wykaz za IV kwartał 2004 r. dotyczący poboru wody powierzchniowej śródlądowej, z którego wynika, że pobrano wodę płynącą z Bobrówki w ilości ogółem 300 000 m3. Przyjmując zatem, że stawka za m3 wynosi 0,043 zł, opłatę wyliczono na kwotę 79.464,00 zł. Dalej organ wskazał, iż pismem z dnia 22 października 2007 r. znak RO.III-MB-ws-0728/3/2007 Departament Rolnictwa i Ochrony Środowiska zwrócił się do Dyrektora Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko w Ministerstwie Środowiska z prośbą o zajęcie stanowiska, czy w tej sprawie powinna być naliczona opłata z tytułu poboru wód (w tym opłata podwyższona), a jeśli tak, to jaki rodzaj ulgi podatkowej należałoby zastosować, zaznaczając, że brak zalewu stawów w istotny sposób pogorszyłby stan siedlisk przyrodniczych, za co groziłyby sankcje karne, a z drugiej strony pobór wód bez pozwolenia wodnoprawnego jest równoznaczny z obowiązkiem ponoszenia opłaty podwyższonej. Nadto zaznaczono również, że w pozwoleniu wodnoprawnym z 2006 r. podkreślono, iż rezygnacja z piętrzenia wody w stawach stanowiłaby duże zagrożenie dla obszarów Natura 2000. W odpowiedzi, Ministerstwo powołało się na treść art. 294 pkt 5 Prawa ochrony środowiska i art. 36 ustawy o ochronie przyrody, konstatując, iż skoro podmiot pobierał wodę do napełniania stawów bez pozwolenia wodnoprawnego, powinien ponosić opłatę podwyższoną. W ocenie Kolegium, bezspornym jest, że Spółka z o.o. A. dokonała w IV kwartale 2004 r. poboru wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie wodnoprawne uzyskała dopiero w 2006 r., mocą decyzji Starosty Powiatu Ł. z dnia [...] r. Mając zatem na względzie fakt, że organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, nałożenie na stronę przedmiotowej opłaty w podwyższonej wysokości, było w pełni uzasadnione. Ustosunkowując się argumentu strony, że pobór wody miał spowodować ochronę obszaru Natura 2000, wobec czego organ winien rozważyć możliwość zwolnienia z tej opłaty, organ stwierdził, iż ustawodawca nie przewidział w treści przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska możliwości odstąpienia od tej opłaty, a powołany przez odwołującego art. 33 ustawy o ochronie przyrody dotyczy zupełnie innego postępowania, w którym może nastąpić ocena projektu lub planu przedsięwzięcia o potencjalnym bezpośrednim lub pośrednim wpływie na stan obszaru Natura 2000. Nie może to jednak być przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, SKO nie znajdując podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Spółka z o.o. A. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz formalnego: 1) naruszenie art. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 86 Konstytucji RP i art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz art. 273 ust. 1 pkt 3, art. 275, art. 284 ust. 1 i art. 292 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, poprzez niesłuszne zastosowanie normy Prawa ochrony środowiska dotyczącej ponoszenia opłat za pobór wód bez pozwolenia, pozostającej w kolizji z normą dotyczącą ochrony środowiska wynikającą z ustawy o ochronie przyrody i Konstytucji RP, pomimo, iż zastosowanie normy Prawa ochrony środowiska w przedmiotowym stanie faktycznym jest wyłączone w oparciu o zastosowanie reguł kolizyjnych porządku hierarchicznego i treściowego, 2) naruszenie art. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 86 Konstytucji RP i art. 33 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 273 ust. 1 pkt 3, art. 275, art. 284 ust. 1 i art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, poprzez odmówienie skarżącemu ochrony prawnej wynikającej z faktu, iż działał on w stanie wyżej konieczności, która to ochrona wynika z konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasad praworządnego państwa prawa, 3) naruszenie art. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 86 Konstytucji RP i art. 33 ustawy o ochronie przyrody, art. 273 ust. 1 pkt 3, art. 275, art. 284 ust. 1 i art. 292 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, poprzez "odmowę ochrony prawnej podmiotowi działającemu w zaufaniu do prawa tj. niesłuszne rozstrzygnięcie "niezgodności prakseologicznej" wynikającej z wzajemnej relacji norm Prawa ochrony środowiska oraz norm ustawy o ochronie przyrody (w korelacji z Konstytucją RP), na niekorzyść skarżącego, co również koliduje z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z zasadami praworządnego państwa prawa." W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji I instancji, podkreślając, iż dokonała poboru wód, działając w stanie wyższej konieczności, jaką jest ochrona obszaru Natura 2000. Okoliczność ta, zdaniem strony skarżącej, winna stanowić przesłankę do odstąpienia od określenia spornej opłaty. Podsumowując, strona wniosła o uchylenie decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu spornej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), a więc jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w sprawie określenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zaległości z tytułu poboru wód w IV kwartale 2004 r. na kwotę -79.464,00 złotych, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i formalnego, w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Marszałek Województwa [...] zasadnie określił stronie skarżącej wysokość zaległości z tytułu poboru wód w IV kwartale 2004 r. na kwotę -79.464,00 złotych. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, określającego przedmiotową opłatę stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902). W świetle art. 273 ust. 1 pkt 3 tej ustawy opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za pobór wód. Wysokość opłat, o których tutaj mowa, a także wysokość administracyjnych kar pieniężnych zależy odpowiednio od ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną, a także od jej przeznaczenia (art. 274 ust. 1 pkt 2). Natomiast podmiotami zobligowanymi do ich ponoszenia w rozumieniu art. 275 tej ustawy są podmioty korzystające ze środowiska, czyli: 1) przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej specjalistycznej praktyki, b) jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, c) osoby fizyczne niebędące podmiotami, o których mowa w lit. a, korzystające ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia – art. 3 pkt 20. Zgodnie z dyspozycją art. 287 ust. 1 pkt 2 podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co pół roku, ewidencję zawierającą odpowiednio: informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej. Co więcej, jest on zobowiązany ustalić we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnieść ją w stosownym czasie na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę ustala się bowiem według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 284 ust. 1 i art. 285 ust. 1). Przy czym w sytuacji, gdy podmiot korzystał ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji powinien on ponieść opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1). W terminie określonym przez art. 285 ust. 2 i 4 podmiot korzystający ze środowiska winien ponadto przedłożyć marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. (art. 286 ust. 1). Jeżeli podmiot nie dopełni tego obowiązku wówczas marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska (art. 288 ust. 1 pkt 1). Z literalnego brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, że zasadą jest ponoszenie przez podmioty korzystające ze środowiska opłat za korzystanie ze środowiska, bez względu na to, czy wymaga to wydania pozwolenia na korzystanie ze środowiska, czy też nie. Obowiązek "opłatowy" wynika zatem z mocy samego prawa. Dodać trzeba, że obowiązek ponoszenia podwyższonych opłat nie został uzależniony przez ustawodawcę od tego, z jakich przyczyn podmiot korzystający ze środowiska bez pozwolenia nie posiadał takiego pozwolenia. W sytuacji, gdy konkretny podmiot we właściwym czasie nie ustali samodzielnie i nie uiści stosownej opłaty, wówczas obowiązek jej określenia w drodze decyzji administracyjnej obciąża marszałka województwa. Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w kontekście cytowanych wyżej norm prawnych stwierdzić trzeba, iż skarżąca Spółka, jako podmiot korzystający ze środowiska nie uiściła w wymaganym terminie opłaty za korzystanie ze środowiska w IV kwartale 2004 r. W rezultacie, Marszałek Województwa [...] wezwał stronę do przesłania zaległych wykazów i informacji o ilości i jakości pobranych wód oraz ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzonych do ziemi za określone kwartały, w tym za IV kwartał 2004 r. W odpowiedzi na wezwanie, Spółka przesłała informację, z której wynika, iż w przedmiotowym okresie dokonała poboru wody śródlądowej, a mianowicie, że pobrała wodę płynącą z rzeki Bobrówki w ilości ogółem 300 000 m3. Pobór wody, jak zaznaczyła sama Spółka w złożonym wykazie nastąpił bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i z tego też tytułu należna opłata, biorąc pod uwagę stawkę opłat za m3 wody oraz współczynniki różnicujące powinna wynosić 79.464,00 złotych. Powyższe okoliczności, niekwestionowane zresztą przez Spółkę stanowiły, w ocenie Sądu, dostateczną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Na ustalenie spornej opłaty, wbrew temu co próbuje dowodzić strona, z pewnością nie mogła mieć wpływu argumentacja przestawiona w odwołaniu, a następnie nieco poszerzona w skardze do Sądu, sprowadzająca się w istocie do twierdzenia, że pobór wody nastąpił niejako w stanie wyższej konieczności i nie był zawiniony przez stronę. Postanowieniem o utworzeniu obszarów Natura 2000, Wojewoda [...] w IV kwartale 2004 r. nałożył bowiem na Spółkę obowiązek zalania stawów, w następstwie czego strona chcąc wypełnić ciążący na niej w świetle art. 33 ustawy o ochronie przyrody obowiązek dokonała poboru wody z rzeki Bobrówki na stawy w obiekcie Okręt-Rydawn, w ilości 300 000 m3. Gdyby bowiem zaniechała zalania stawów, obszar Natura 2000 nie mógłby istnieć i co istotne groziłyby jej sankcje karne, wynikające z ustawy o ochronie przyrody. Jak zostało to już wyżej wyjaśnione, przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska wprowadzają generalną zasadę ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Fakt, że w tym czasie, Spółka nie dysponowała pozwoleniem wodnoprawnym z uwagi na to, iż pobór wody przewyższał wartość produkcji w 2004 r., i w konsekwencji do czasu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, co miało miejsce dopiero w 2006 r. odstąpiła czasowo od prowadzenia działalności, nie usprawiedliwia dokonanego poboru wody i obciąża tylko Spółkę, która w przekonaniu Sądu powinna liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami, czyli w tym wypadku z koniecznością uiszczenia stosownych opłat. Podobnie bez znaczenia jest okoliczność, iż Starosta Ł. w wydanym w 2006 r. pozwoleniu wodnoprawnym podał, że brak zalewu stawów stanowiłby duże zagrożenia dla obszaru Natura 2000. Przesłanki, kiedy pobór wody zwolniony jest z opłat zostały enumeratywnie określone w art. 294 pkt 1-7 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgromadzony zaś w tej sprawie materiał dowodowy świadczy jednoznacznie o tym, iż organ administracji publicznej nie mógł zastosować tej normy prawnej i odstąpić od naliczenia opłaty w podwyższonej wysokości, skoro zresztą strona sama pierwotnie określiła ją w takiej wysokości w złożonym na żądanie organu wykazie. W świetle powyższych wywodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa i nie zachodzą podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi, podkreślić trzeba, iż wobec tego, co zostało już wyżej stwierdzone podniesione zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zwłaszcza niezasadny jest w przekonaniu Sądu zarzut naruszenia art. 7 i 8 kpa oraz art. 1, 2 i 86 Konstytucji RP. Podobnie błędny jest zarzut naruszenia art. 33 ustawy o ochronie przyrody, który to przepis jak słusznie zauważył organ orzekający nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Przepis ten wprowadza bowiem zakaz podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000. Dotyczy on bowiem odrębnego postępowania, w toku którego może nastąpić ocena projektu lub planu przedsięwzięcia o potencjalnym bezpośrednim lub pośrednim wpływie na stan obszaru Natura 2000. Z tych wszystkich powodów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. B.C.