II SA/Wa 1283/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Joanna Kube, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi C. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], dotyczącej zwolnienia ppłk. C. N. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia tego oficera na stanowisko służbowe na kolejną kadencję oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu podał, że decyzje o zwolnieniu tego oficera z zawodowej służby wojskowej zostały podjęte z zachowaniem postanowień obowiązujących przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Zdaniem więc Ministra Obrony Narodowej w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i dlatego też organ, na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu tego oficera z zawodowej służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. N. wnosił o uchyleniu zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], zarzucając przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, rażąco naruszono prawo, a mianowicie: – art. 26 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 4 w związku z art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), – § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. nr 108, poz. 1144), – art. 42, art. 43 k.p.a. przy doręczaniu decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. Powołując się na powyższe, wobec tego, że decyzje o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z postanowieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Bezspornym jest w sprawie, że ppłk C. N. pełnił służbę wojskową od 1971 r., ostatnio na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., na okres kadencji od 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r., na stanowisku Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...]. Zgodnie z postanowieniami art. 26 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] wydał okresową opinię służbową skarżącego i w jej wyniku zaproponował jako bliższą i dalszą prognozę przebiegu jego służby jego wyznaczenie na stanowisko służbowe Komendanta WKU, a w prognozie perspektywicznej zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Z tą opinią skarżącego zapoznano 21 grudnia 2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych zmienił prognozę przebiegu służby tego oficera w ten sposób, że jako prognozę bliższą wskazał ponowne wyznaczenie na stanowisko Komendanta WKU, a jako prognozę dalszą wskazał zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Prognozę tę zweryfikował następnie Minister Obrony Narodowej, wskazując jako prognozę bliższą zwolnienie z zawodowej służby wojskowej i ze zweryfikowaną opinią okresową zapoznano skarżącego w dniu 23 maja 2007 r. Decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...], wydaną na podstawie art. 112 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, doręczoną skarżącemu w dniu 5 czerwca 2007 r., został on z dniem 30 czerwca 2007 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a następnie – po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., ustalił nową datę zwolnienia na dzień 30 listopada 2007 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...]. Decyzja o zwolnieniu ze służby jest prawomocna. W wyniku przeprowadzonego, na wniosek skarżącego, postępowania o stwierdzenie nieważności powołanych decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności tych decyzji, a następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], wydaną w trybie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., powyższą decyzję utrzymał w mocy. Skarga ppłk. C. N. złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa, stwierdzić należy, że zarzuty skargi co do naruszenia w rozpatrywanej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów art. 26 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. nr 108, poz. 1144), a ponadto art. 42 i 43 k.p.a., nie są trafne. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej obarczonej ciężkimi – rażącymi – wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie takich jej wad. Tak też postąpił Minister Obrony Narodowej w niniejszej sprawie, prawidłowo ustalając, że kontrolowana w ramach nadzorczego postępowania, decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej żołnierza zawodowego, jest zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby stanowił przepis art. 112 pkt 3 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten stanowi, że żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Poza sporem pozostaje, że Minister Obrony Narodowej w zweryfikowanej prognozie przebiegu służby w opinii okresowej dotyczącej skarżącego, określił zwolnienie tego oficera z zawodowej służby wojskowej. Ze zweryfikowaną przez Ministra Obrony Narodowej prognozą przebiegu służby, oficer ten został zapoznany w dniu 23 maja 2007 r. Zaznaczyć należy, że od zweryfikowanej prognozy przebiegu służby przez organ uprawniony do wyznaczenia na stanowisko służbowe, w niniejszej sprawie Ministra Obrony Narodowej, nie przysługiwało odwołanie – stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 43, poz. 397). Zarzut naruszenia art. 42 i 43 k.p.a., został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 172/08, który skargę C. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej żołnierza zawodowego, odrzucił z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Nie ulega więc wątpliwości, że powołana decyzja Ministra Obrony Narodowej o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej żołnierza zawodowego nie naruszała rażąco przytoczonych przepisów prawa. A skoro tak, to tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z przedłożonych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.