II OSK 873/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1430/09 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1430/090, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] października 1989 r. Kierownik Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego Warszawa – [...] ustalił na wniosek Przedsiębiorstwa Państwowego [...] "[...]" lokalizację kompleksu obiektów handlowo – hotelowo – biurowych "[...]" na terenie położonym po zachodniej stronie ul. [...] na odcinku między ulicami [...] i [...]. W decyzji tej wskazano, że w terminie do dnia [...] października 1992 r. inwestor powinien wystąpić o pozwolenie na budowę oraz, że decyzja traci ważność jeżeli inwestor nie uzyska prawa do gruntu, lub je utraci, albo w terminie nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1994 r. Burmistrz Dzielnicy Warszawa [...], powołując się na art.155 k.p.a., zmienił powyższą decyzję w zakresie granic terenu lokalizacji. W decyzji wskazano, że zmiana polega na uściśleniu granic zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji – mapą sytuacyjną [...] z granicami terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji, oznaczonymi literami "ABCDEFGHIJA". Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. SKO stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Dzielnicy Warszawa [...] z dnia [...] maja 1994 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem art.154 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że dla uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. konieczne jest jednoczesne spełnienie sześciu przesłanek wynikających z tego przepisu. W dacie wydania przez Burmistrza Dzielnicy Warszawa [...] decyzji zmieniającej decyzję z dnia [...] października 1989 r., tj. w dniu [...] maja 1994 r. nie była spełniona jedna z tych przesłanek, a mianowicie w dacie tej zmieniana decyzja Kierownika Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego Warszawa – [...] z dnia [...] października 1989 r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym. Decyzja ta wygasła bowiem z dniem [...] października 1992 r. Powyższe oznacza, że decyzją z dnia [...] maja 1994 r. zmieniona została decyzja nieistniejąca w obrocie prawnym. Decyzja z dnia [...] maja 1994 r. wydana zatem została z rażącym naruszeniem art.155 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania, SKO stwierdziło, że nie ma żadnego znaczenia w sprawie umowa cywilna, na którą powołał się skarżący. Zdaniem Kolegium, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. prawidłowo ustalono krąg jego stron, bezpośrednio zaś przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie umożliwiono stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. SKO wskazało, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji za strony postępowania uznać należy przede wszystkim – oprócz samego inwestora – właścicieli lub użytkowników wieczystych terenów, na których ma zostać zrealizowana określona inwestycja budowlana, jak również działek sąsiadujących z owym terenem. Jak wynika z dokonanych przez SKO ustaleń i zebranych w toku postępowania materiałów dowodowych, a w szczególności – z wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] maja 1994 r., do tak zakreślonego kręgu stron postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 1994 r. zaliczyć można było tylko skarżącego, albowiem ani teren inwestycji, ani żadna z działek z nim sąsiadujących nie została przez m.st. Warszawy sprzedana, czy oddana w użytkowanie wieczyste. Podmioty władające poszczególnymi działkami nie mogły być uznane za strony w rozumieniu art.28 k.p.a., a zatem nie było konieczne uzyskanie ich zgody na zmianę decyzji z dnia [...] października 1989 r. W skardze na powyższą decyzję [...] S.A. zarzuciły: 1. naruszenie art.7, art.75, art.77 oraz art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a mianowicie niezażądanie: a) od Prezydenta m.st. Warszawy umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 1990 r., b) od Urzędu m.st. Warszawy, Biura Gospodarki Nieruchomościami, zaświadczenia co do okoliczności, czy skarżący wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę, c) od Urzędu m.st. Warszawy, Biura Gospodarki Nieruchomościami, informacji urzędowej z dnia [...] sierpnia 2004 r. dotyczącej stanu prawnego gruntu przeznaczonego pod inwestycję "[...]", co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art.28, art.61§4 w związku z art.40 §1 k.p.a. oraz art.10 k.p.a. poprzez nieustalenie kręgu podmiotów będących stronami i w konsekwencji uniemożliwienie im wzięcia udziału w sprawie; 3. naruszenie art.97§4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1989 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji; 4. naruszenie art.156 §1 pkt 2 w związku z art.155 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. w postaci wygaśnięcia decyzji z dnia [...] października 1989 r.; 5. naruszenie art.156 §1 pkt 2 w związku z art.155 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja z dnia [...] maja 1994 r. była decyzją zmieniającą w rozumieniu art.155 k.p.a., pomimo tego, że na podstawie okoliczności oraz materiału dowodowego zebranego w sprawie należało przyjąć, że: a) decyzja z dnia [...] maja 1994 r. stanowiła kolejną, nową decyzję lokalizacyjną wydaną co do obszaru w niej określonego; lub b) decyzja z dnia [...] maja 1994 r. stanowi postanowienie, błędnie nazwane decyzją, wyjaśniające treść decyzji z dnia [...] października 1989 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę wskazując, iż zaskarżona decyzja, podobnie jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. odpowiadają prawu. W ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ, iż decyzję z dnia [...] maja 1994 r. wydano z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 2 k.p.a. Jak wskazał Sąd, naruszenie takie ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. W ocenie Sądu, uchybieniem tego rodzaju dotknięta jest decyzja Burmistrza Dzielnicy Warszawa [...] z dnia [...] maja 1994 r. Sąd podzielił ocenę sformułowaną w postępowaniu administracyjnym, że możliwość zmiany decyzji z dnia [...] października 1989 r. po dniu [...] października 1992 r. (tj. po upływie wskazanego w tej decyzji terminu jej ważności) nie istniała. Uchylenie lub zmiana orzeczenia administracyjnego na podstawie art.155 k.p.a. może bowiem dotyczyć tylko takiego orzeczenia, które obowiązuje w dacie dokonywania zmiany, tj. oddziaływuje w jakimkolwiek zakresie na sferę praw lub obowiązków adresatów decyzji. Wynika to jednoznacznie z celu, jakiemu instytucja przewidziana w 155 k.p.a. służy. Celem tym jest zniesienie, zawężenie, rozszerzenie lub zmodyfikowanie w inny sposób oddziaływania konkretnej decyzji administracyjnej na sferę praw lub obowiązków jej adresatów. O oddziaływaniu takim można mówić wyłącznie w odniesieniu do decyzji obowiązującej. W przypadku decyzji z dnia [...] października 1989 r. okres ten, rozpoczęty w dniu jej wydania, upłynął z dniem [...] października 1992 r. Nie wynika stąd, że z dniem [...] października 1992 r. decyzja ta stała się decyzją niebyłą (w okresie swojego obowiązywania wywoływała bowiem określone skutki prawne), wynika jednak to, że przestała już kształtować jakiekolwiek prawa i obowiązki administracyjne, co upoważnia do stwierdzenia, iż decyzja ta przestała funkcjonować w obrocie prawnym, a w konsekwencji, iż nie może być zmieniona lub uchylona (nie ma bowiem przedmiotu zmiany lub uchylenia). Zmiana na podstawie art.155 k.p.a. decyzji już wygasłej stoi zatem - w ocenie Sądu - w oczywistej, rażącej sprzeczności z tymi przepisem. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że nie jest trafny zarzut, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji SKO naruszyło art.7, art.75, art.77 oraz art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie można uznać za uchybienie organu odwoławczego zaniechanie przeprowadzenia dowodu z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy skarżącym a Prezydentem m.st. Warszawa z dnia [...] stycznia 1990 r. Przeprowadzenie takiego dowodu nie mogło mieć bowiem żadnego wpływu na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organu, że co do zasady postanowienia umowy cywilnoprawnej nie mogą wpływać na ważność decyzji administracyjnej, albowiem obiema tymi czynnościami prawnymi (umową oraz decyzją) rządzą odmienne reżimy prawne (administracyjnoprawny i cywilnoprawny). Odnośnie zarzutu niezgromadzenia przez SKO materiału dowodowego na okoliczność niezłożenia przez skarżącego wniosku o pozwolenie na budowę, mającego polegać na zaniechaniu przez SKO wystąpienia do właściwego organu budowlanego z wnioskiem o wydanie stosownego zaświadczenia, Sąd stwierdził, że w aktach sprawy zgromadzone zostały dokumenty jednoznacznie potwierdzające fakt niezłożenia przez skarżącego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W piśmie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] kwietnia 2008 r. skierowanego do SKO, w którym Prezydent wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. (ostatecznie nieważność ta została stwierdzona przez SKO z urzędu) Prezydent podniósł, że "Decyzja nr [...] straciła ważność z dniem [...] października 1992 r., ponieważ jej ważność zależała od wystąpienia w tym terminie o pozwolenie na budowę, a tego inwestor nie dopełnił". Z powyższego wynika, że Prezydent, który wprawdzie wystąpił jako reprezentant m.st. Warszawy – właściciela terenu inwestycji, niemniej jest również organem administracji publicznej właściwym w zakresie wydawania pozwoleń na budowę. Stwierdzenie zatem przez Prezydenta, że o pozwolenie na budowę skarżący nie wystąpił należy zatem traktować jako poświadczenie takiego stanu wydane przez kompetentny organ. W aktach sprawy znajduje się również dokumentacja wewnętrzna pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Urzędu, która okoliczność tę potwierdza (pismo p.o. Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy do p.o. Dyrektora Biura Architektury i Planowania Przestrzennego tego urzędu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]). Ponadto Sąd zaznaczył, że skarżący nie podnosi, iż wniosek o pozwolenie na budowę kiedykolwiek złożył. W tej sytuacji uznać należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji SKO w aktach sprawy istniał materiał dowodowy upoważniający do uznania, że decyzja z dnia [...] października 1989 r. wygasła. W ocenie Sądu, nie jest trafny również zarzut naruszenia przez SKO art.28, art.61 § 4 w związku z art.40§1 k.p.a. oraz art.10 k.p.a. poprzez nieustalenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania i w konsekwencji uniemożliwienie im wzięcia udziału w sprawie. Przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej, ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Jak zauważył Sąd, krąg podmiotów, którym doręczono decyzję z dnia [...] października 1989 r. (11 podmiotów według rozdzielnika decyzji) różni się od kręgu podmiotów, którym doręczono decyzję z dnia [...] maja 1994 r. (pięć podmiotów według rozdzielnika decyzji). Zasadą jest jednak, że każdorazowo przy orzekaniu w sprawie administracyjnej organ musi ustalać krąg osób mających interes prawny w sprawie według stanu na dzień wydania orzeczenia. Tym samym krąg stron postępowania w sprawie zmiany na podstawie art.155 k.p.a. wcześniej wydanej decyzji administracyjnej nie musi być automatycznie tożsamy z kręgiem stron postępowania zakończonego wydaniem decyzji podlegającej zmianie. Jeżeli zatem organ orzekający w postępowaniu o uchylenie decyzji administracyjnej ustali, że dany podmiot został wadliwie uznany za stronę postępowania głównego, tj. w rzeczywistości nie miał w tym postępowaniu interesu prawnego, ewentualnie interes ten posiadał, niemniej przed wydaniem decyzji zmieniającej utracił, uprawniony jest do pominięcia tego podmiotu w postępowaniu. Interes prawny w postępowaniu, którego przedmiotem jest lokalizacja inwestycji posiada wnioskodawca (inwestor) oraz właściciele, ewentualnie użytkownicy wieczyści terenu inwestycji oraz nieruchomości z terenem inwestycji graniczących. Analogicznie rzecz się będzie przedstawiała w postępowaniu o zmianę takiej decyzji, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej albo decyzji zmieniającej decyzję lokalizacyjną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wykazało, że podmiotem spełniającym wyżej wymienione kryteria (oprócz skarżącego jako wnioskodawcy) jest wyłącznie m.st. Warszawa, któremu to podmiotowi został zapewniony udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. Podmioty, które skarżący wymienił w skardze, a którym doręczono decyzję z dnia [...] października 1989 r., nie mogły mieć zatem interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] października 1989 r., zakończonego decyzją z dnia [...] maja 1994 r., jak w i postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. Ponadto, jak zauważył Sąd, z akt sprawy wynika, że żaden z podmiotów pominiętych w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 1994 r. nie podjął działań zmierzających do wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Sąd uznał również za nietrafny zarzut naruszenia przez SKO art.97 § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1989 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W ocenie Sądu nie można bowiem uznać, aby rozstrzygnięcie kwestii ważności decyzji lokalizacyjnej miało charakter zagadnienia wstępnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r., zmieniającej tę decyzję. Obie te decyzje mają odrębny byt prawny i mogą być przedmiotem odrębnych postępowań nadzwyczajnych. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1994 r. z racji rażącego naruszenia przez tę decyzję przepisów prawa nie jest zatem w żaden sposób uzależniona od ważności, czy też nieważności decyzji z dnia [...] października 1989 r. Sąd nie podzielił też argumentacji skarżącego, że decyzja z dnia [...] maja 1994 r. nie była decyzją zmieniającą decyzję z dnia [...] października 1989 r. na podstawie art.155 k.p.a., w rzeczywistości bowiem wydana została w innym trybie. Przeczy temu sama treść decyzji z dnia [...] maja 1994 r., w której Burmistrz Dzielnicy Warszawa – [...] stwierdził, co następuje: "Na podstawie art.155 KPA, na wniosek [...][...] z dnia [...] lutego 1994 r. zmieniam Decyzję z dnia [...] października 1989 r. Nr [...] L.dz. [...] o ustaleniu lokalizacji kompleksu obiektów handlowo – hotelowo – biurowych "[...]" na terenie położonym po zachodniej stronie ul. [...] na odcinku pomiędzy ulicami [...] i [...], w zakresie granic terenu lokalizacji. (...)". Nie można zatem uznać – wbrew stanowisku skarżącego - że decyzja z dnia [...] maja 1994 r. stanowiła kolejną, nową decyzję lokalizacyjną wydaną co do obszaru w niej określonego. Ponadto, wydanie kolejnej decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji wymagałoby przeprowadzenia na stosowny wniosek inwestora nowego postępowania w sprawie lokalizacji. Decyzja kończąca takie postępowanie winna rozstrzygać całość zagadnień związanych z lokalizacją. Decyzja z dnia [...] maja 1994 r. warunków takich nie spełnia. W ocenie Sądu, nie można również uznać, że decyzja z dnia [...] maja 1994 r. stanowi postanowienie, błędnie nazwane decyzją, wyjaśniające treść decyzji z dnia [...] października 1989 r. Podkreślając fakt wydania decyzji z dnia [...] maja 1994 r. w formie innej niż wskazana w art.113§2 k.p.a. (decyzja zamiast postanowienia), Sąd wskazał, że decyzja z dnia [...] maja 1994 r. nie spełnia wymogów orzeczenia wyjaśniającego treść decyzji. Sięgnięcie do tej instytucji prowadzić ma do usunięcia niejasności co do treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może zatem prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też, co wydaje się oczywiste, pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Braku zaskarżenia decyzji nie może zastąpić działanie na podstawie art.113§2 k.p.a. Instrument uregulowany w tym przepisie żadną miarą nie może bowiem być wykorzystywany w celu kwestionowania samej zasadności decyzji, będącej przedmiotem wyjaśnienia. Decyzja z dnia [...] maja1994 r. zmieniła treść decyzji z dnia [...] października 1989 r. poprzez zmianę załącznika oznaczającego teren inwestycji. Decyzja z dnia [...] października 1989 r. ustalała lokalizację inwestycji na terenie oznaczonym na mapie sytuacyjnej [...] stanowiącej integralną część decyzji /zał. Nr 1/. Natomiast skutkiem decyzji z dnia [...] maja 1994 r. było uściślenie granic zgodnie z załącznikiem – mapą sytuacyjną [...]. Zmiana oznaczenia granic terenu inwestycji, połączona ze zmianą załącznika do decyzji stanowi nie tylko zmianę decyzji z dnia [...] października 1989 r., ale i zmianę o charakterze istotnym. Nie można zatem mówić tu o wyjaśnieniu treści decyzji z dnia [...] października 1989r. Wskazując na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, co uzasadniało jej oddalenie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej: p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] S.A. z siedzibą w W., podniosła następujące zarzuty naruszenia prawa procesowego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie naruszyło art. 7, art. 75, art.77 oraz art.80 k.p.a. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie naruszyło art. 28, art. 61 § 4 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie kręgu podmiotów będących stronami w sprawie i w konsekwencji uniemożliwienie im wzięcia udziału w sprawie, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie zastosowało art. 97 § 4 k.p.a. odmawiając zawieszenia toczącego się przed SKO postępowania, do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Architekta Dzielnicowego Urzędu Warszawa – [...] z dnia [...] października 1989 r., nr [...] o lokalizacji inwestycji "[...]", 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy SKO błędnie zastosowało art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Dzielnicy Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] maja 1994 r. 5. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku Sądu I instancji i brak wyczerpującego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez [...] S.A. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz [...] S.A. kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Zarzuty te mają charakter procesowy, odnoszą się do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszonego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy, zdaniem skarżącej, naruszone zostały przepisy art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 28, art. 61 § 4 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. oraz art. 97 § 4 i art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 k.p.a. Podniesiony został także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w z. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku i brak wyczerpującego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez [...] S.A. Rozpoznając sprawę ze skargi kasacyjnej należy rozpocząć od ostatniego ze wskazanych zarzutów. Jest on w sposób oczywisty nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wnikliwie i obszernie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zagadnień wskazywanych przez skarżącą Spółkę, a poczynione ustalenia zarówno odnoszące się do faktów jak i sfery prawnej są prawidłowe. Podobnie wnikliwie, sumiennie i szczegółowo rozważało sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, nie naruszyło przepisów art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., a tym samym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w terminie ważności decyzji z 1989 r. nie wystąpiła o pozwolenie na budowę (do kwestii tej obszernie odniósł się Sąd w uzasadnieniu wyroku), a wnioski o uzupełnienie materiału dowodowego – o umowę cywilną i informację z 2004 r. - dotyczyły zagadnień nie mających dla sprawy prawnego znaczenia. Podobnie, w świetle akt sprawy, niezasadne było domaganie się wydania zaświadczenia, iż skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę (sama skarżąca tej okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobniła). Sąd I instancji nie naruszył także powołanego w skardze kasacyjnej art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z uwagi na jego niezastosowanie w sytuacji gdy, zdaniem skarżącej, naruszony został przepis art. 28 k.p.a., bo nie ustalono dokładnie kręgu podmiotów mających w postępowaniu nieważnościowym przymiot strony i pozbawiono ich tym samym prawa udziału w postępowaniu. Zarzut ten jest nieuzasadniony nie tylko dlatego, że ustaleniom w tej mierze zarówno organu jak i Sądu nic zarzucić nie można, ale przede wszystkim dlatego, że prawo do skargi realizuje podmiot, który ma w tym swój "własny" interes prawny. Z tego względu argumenty wskazujące na naruszenie, zdaniem skarżącej, procesowych praw innych podmiotów mających, jej zdaniem, status stron postępowania, a które – jak wynika z obszernych wywodów Sądu – nie mają interesu prawnego w postępowaniu (właścicielem gruntów sąsiednich i gruntu na którym była planowania inwestycja jest Miasto Warszawa) są także nieuzasadnione i nie mogą odnieść skutku. Słusznie także stwierdził Sąd, że postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji zmieniającej decyzję ostateczną z 1989 r. w trybie art. 155 k.p.a. było postępowaniem odrębnym i w tej sytuacji brak było podstaw do zawieszenia tego postępowania z uwagi na nierozpoznany jeszcze wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z 1989 r. Zasadne jest także stanowisko WSA w kwestii istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zmieniała ona – w trybie art. 155 k.p.a – decyzję już niestniejącą w obrocie prawnym, wygasłą z dniem [...] października 1992 r. Decyzja Burmistrza Dzielnicy Warszawa [...] z dnia [...] maja 1994 r. nie była ani kolejną "nową" decyzją lokalizacyjną, co wynika jasno zarówno z jej treści jak i z braku rozstrzygnięcia całości zagadnień dotyczących lokalizacji ani postanowieniem, błędnie nazwanym decyzją. Zważywszy zatem, że zarzuty skargi kasacyjnej były nieuzasadnione, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.