II SA/Łd 723/09

Dnia 25 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...]. LS Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i art. 39 ust. 2, art. 69, art. 70, art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004, z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) (Dz. Urz., Nr L 153, z dnia 30 kwietnia 2004 roku., str. 30 - 83 ze zm.), w związku z art. 64 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz., Nr L 368, z 23 grudnia 2006 roku., str. 15-73 ze zm.), art. 2 pkt. 22, art. 23, art. 25 ust. 1, art. 28, art. 32 ust. 5, art. 50 ust. 3, art. 51 ust. 1, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz., Nr L 141, z 30 kwietnia 2004 roku, str.18 – 58 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1550/2007, z dnia 20 grudnia 2007 roku zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz., Nr L 337, z dnia 21 grudnia 2007 r. str. 79), par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 roku w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzanie kontroli (Dz. U. Nr 183, poz. 1892), par. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448), par. 2, 3, 4 ust. 2 pkt. 1 i par. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73 poz. 657 ze zm.), art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania W. W., w sprawie o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr 0084-2009-001383, z dnia [...], wydaną przez Kierownika Biura Powiatu [...] Wschodniego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w K., o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż W. W. złożył w dniu 17 maja 2006 roku w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w K. wniosek o przyznanie płatności (...) na rok 2006, w treści którego zadeklarował następujące działki rolne: 1) A o powierzchni 0,33 ha i uprawie żyto ozime, położoną na działce ewidencyjnej nr 16/20, 2) B o powierzchni 0,38 ha i uprawie żyto ozime, położoną na działkach ewidencyjnych nr 16/4 i nr 16/5, 3) C o powierzchni 0,14 ha i uprawie łąka trwała, położoną na działce ewidencyjnej nr 156/24, 4) D o powierzchni 2,41 ha i uprawie łąka trwała, położoną na działkach ewidencyjnych nr 156/32 i nr 157/2, 5) E o powierzchni 0,35 ha i uprawie gorczyca, położoną na działce ewidencyjnej nr 156/25, 6) F o powierzchni 0,48 ha i uprawie żyto ozime, położoną na działce ewidencyjnej nr 156/28, Strona wnioskowała jednocześnie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW). Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do przyznania płatności ONW wynosiła 4,09 ha. Dalej organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji kontrola powyższego wniosku wskazała na nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek rolnych C i D. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. W następstwie powyższego wezwania w dniu 28 sierpnia 2006 roku wnioskodawca zmniejszył powierzchnię nieprawidłowych działek rolnych, wskazując na działce rolnej C powierzchnię upraw równą 0,04 ha oraz na działce rolnej D powierzchnię upraw równą 2,21 ha. Następnie organ podniósł, że w dniu 30 sierpnia 2006 roku w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została przez wykonawcę zewnętrznego kontrola na miejscu "metodą foto". W toku czynności kontrolnych ustalono, iż w przypadku działek rolnych: C i E – w dniu kontroli na tych działkach nie była prowadzona działalność rolnicza oraz działki te nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku, co skutkuje trwałym ich wykluczeniem z płatności, D – stwierdzona powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej i wynosi 1,56 ha, ponadto część działki równa 0,89 ha nie jest utrzymana w dobrej kulturze rolnej. W stosunku do pozostałych działek nie stwierdzono nieprawidłowości. W odniesieniu do powyższej kontroli w dniu 17 stycznia 2007 roku wnioskodawca oświadczył, że "na działce rolnej E była zasiana gorczyca, ze względu na susze nie wzeszła". Natomiast odnosząc się do nieprawidłowości na działkach rolnych C i D wskazał, iż w dniu 28 sierpnia 2006 roku składał wyjaśnienia w organie pierwszej instancji. W oparciu o powyższy materiał dowodowy w dniu [...] organ pierwszej instancji wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania wnioskodawcy płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W dniu 7 maja 2007 roku W. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Z uwagi na kwestionowanie przez stronę w treści odwołania, wskazanego w raporcie z kontroli na miejscu, położenia działki rolnej E, organ odwoławczy zwrócił się do Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. o zweryfikowanie prawidłowości ustaleń kontrolnych. W efekcie przeprowadzonych czynności wyjaśniających, polegających na weryfikacji w terenie położenia spornej działki, Kierownik Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że działki rolne zostały prawidłowo zlokalizowane, co potwierdzają zdjęcia wykonane na działkach w dniu 12 października 2007 roku. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu 7 listopada 2007 roku do organu wpłynęło pismo strony zawierające zarzuty dotyczące wyników kontroli na miejscu wskazując, iż zdjęcia działek nie zostały wykonane prawidłowo. Odwołujący się podał także, że na jego zlecenie działka została zaorana i obsiana przez Z. S., a z uwagi na panującą w 2006 roku suszę zasiana gorczyca nie wzeszła. Ponadto strona wyjaśnia, że nie występowała o udzielenie kredytu w związku z wystąpieniem klęski suszy, stąd informacja o wypaleniu upraw przez słońce nie została zgłoszona do Urzędu Gminy. W dniu [...] organ odwoławczy wydał decyzję Nr [...], mocą której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Od decyzji tej W. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., wskazując na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na wydaniu przez organ administracji decyzji w sytuacji niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności. Dalej organ podniósł, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy Kierownik Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., po zapoznaniu się z zawartymi w treści protokołu z czynności kontrolnych wynikami kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2006 roku, wskazał, iż wykonawca kontroli w sposób prawidłowy użył kodów nieprawidłowości DR10 i DR18 w odniesieniu do działek rolnych C i E oraz kodów DR14 i DR13+ w stosunku do działki rolnej D. Uzasadniając swoje stanowisko Kierownik Biura Kontroli na Miejscu zwrócił uwagę na występującą na obszarze działki rolnej E roślinność potwierdzającą, że działka ta nie była użytkowana rolniczo przez kilka lat oraz widoczny na zdjęciu działki rolnej C kilkuletni las olchowy i zakrzaczenia, zajmujące całą powierzchnię tej działki. Ponadto odnosząc się do twierdzenia strony, zgodnie z którym susza, która w roku 2006 dotknęła gospodarstwo spowodowała nieurodzaj posianej gorczycy oraz wypalenie roślinności łąki, wskazał, iż bujna roślinność widoczna na zdjęciach działek rolnych C, D i E przeczy twierdzeniom strony. Kierownika Biura Kontroli na Miejscu wskazał, że uzasadnione było zastosowanie kodu DR 14 na działce rolnej D, gdyż widoczne na zdjęciach żółte kwiatostany nawłoci oraz zdrewniałe wysuszone kwiatostany innych roślin wskazują, iż na łące nie przeprowadzono koszenia okrywy roślinnej, co najmniej raz w roku, w terminie do 31 lipca. Następnie organ wskazał, że w dniu [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. uchylił decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W dniu 6 lutego 2009 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. przeprowadził dowód z zeznań świadka Z. S., na okoliczność rolniczego użytkowania działek rolnych C, D i E. W oparciu o ten dowód organ ustalił, że na podstawie umowy zawartej w roku 2004 z W. W. świadek uprawiał grunty rolne położone na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] i grunty te są nadal użytkowane. W 2005 roku na działkach zastosowany został środek ochrony roślin o nazwie "randap", a w roku 2006 posiana została gorczyca. Z. S. wskazał nadto, że w roku 2006 zgłosił w Urzędzie Gminy, że działki rolne dotknięte zostały klęska nieurodzaju na skutek wystąpienia suszy i stosowne zaświadczenie zostanie przesłane do organu pierwszej instancji. Ustosunkowując się do okazanych mu zdjęć z kontroli na miejscu świadek wskazał, iż przedstawiają one sporne działki, ale zgłosił zastrzeżenia co do sposobu ich sfotografowania. Podniósł, iż zdjęcia zostały wykonane zza zakrzaczeń znajdujących się na innych działkach. Dodatkowo organ wskazał, że W. W. – obecny podczas przesłuchania świadka – złożył do akt sprawy umowę z dnia 10 kwietnia 2004 roku, na podstawie której zlecił świadkowi wykonanie na działkach ewidencyjnych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] czynności wymaganych dla utrzymania działek we właściwej kulturze rolnej. W dniu [...]Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania W. W. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W treści uzasadnienia swej decyzji organ pierwszej instancji, powołując się na wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w dniu 30 sierpnia 2006 roku, wykluczył z płatności działki rolne C i E oraz część działki rolnej D, jako niespełniające przesłanek przyznania płatności. Z uwagi na powstałą w ten sposób różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania administracyjnego, organ pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy przyznania płatności ONW. W dniu 30 marca 2009 roku W. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji "błędne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na niekorzystnych warunkach gospodarowania poprzez niewłaściwą ocenę obszarową oraz poprzez błędne ustalenia dotyczące nie użytkowania rolniczego części zgłoszonych działek" oraz "naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 51 ust. 1 oraz art. 68 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004". Uzasadniając tak sformułowane zarzuty odwołujący się podniósł, że w wydanym w tej sprawie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił wskazania co do oceny materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zwracając uwagę na wątpliwości co do zobrazowania analizowanego obszaru "metodą foto". Zdaniem odwołującego się wskazania te przez organ pierwszej instancji nie zostały wykonane. Odwołujący się podkreślił, że nie został w tym względzie przeprowadzony żaden nowy dowód, bo trudno – jego zdaniem – uznać za przeprowadzenie dowodu – pismo znajdujące się w aktach sprawy weryfikujące wyniki kontroli "metodą foto". Odwołujący się podkreślił, że dokonana w tej sprawie kontrola "metodą foto" została już zdyskredytowana uprzednio przez Sąd, a przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ pierwszej instancji dokonał jedynie weryfikacji wyników tej kontroli. Przy czym owa weryfikacja polegała na potwierdzeniu prawidłowości kontroli "metodą foto". W. W. zarzucił nadto: pominięcie zeznań Z. S. poprzez stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż "świadek nie był w stanie określić położenia działek ewidencyjnych Nr [...] i Nr [...]", oraz brak zainteresowania ze strony organu wpływem suszy na stan upraw na działkach w dniu kontroli. Odwołujący się podkreślił nadto, iż nie jest prawidłowe stwierdzenie organu, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek wynosiła 4,09 ha. Jest to wymiar łączny działek o nr ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wskazał, że w rzeczywistości zadeklarowana została ostatecznie powierzchnia działek rolnych o areale 3,75 ha. Podniósł, że nie jest dla niego jasne dlaczego w zaskarżonej decyzji nie została uwzględniona działka o nr ewidencyjnym [...], w zadeklarowanym wymiarze 0,46 ha. Rozpatrując powyższe odwołanie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wskazał, iż przedmiotem rozpoznania jest wniosek odwołującego się z dnia 17 maja 2006 roku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W pierwszym rzędzie organ podniósł, że przy rozpatrywaniu owego wniosku zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.), zgodnie bowiem z par. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.) – do postępowań w sprawach przyznania płatności ONW prowadzonych w ramach wdrażania Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004 – 2006, wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją administracyjną, stosuje się przepisy dotyczące wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt. 2 wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku, płatność przyznawana jest producentowi rolnemu, jeśli "łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar", przy czym w myśl par. 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia "wysokość płatności ONW, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu rolnego i deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności." Zgodnie z par. 6 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia płatność ONW jest przyznawana w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek złożony przez producenta rolnego. Mając na uwadze powyższe regulacje organ odwoławczy podniósł, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię gruntów rolnych, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności ONW na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo stanowi podstawę przyznania płatności. Organ podkreślił, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Przechodząc do kwestii kontroli organ odwoławczy podał, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji kontrola administracyjna złożonego wniosku wykazała, że zgłoszone przez stronę powierzchnie działek rolnych C i D, położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], są większe niż powierzchnie tych działek uprawnione do objęcia płatnością, wynikające z ewidencji gruntów. W korekcie wniosku, złożonej w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, wnioskodawca zmniejszył powierzchnię nieprawidłowych działek rolnych wskazując, że działka rolna C ma powierzchnię 0,04 ha, a działka rolna D – 2,21 ha. Organ odwoławczy podkreślił, że wprowadzona korekta wniosku miała w zamiarze wnioskodawcy skutkować zmniejszeniem łącznej powierzchni zgłoszonych do płatności gruntów rolnych z 4,09 ha do 3,79 ha. Jednakże z uwagi na treść par. 6 ust. 4 wskazanego już powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku wniosek może być wycofany w całości lub w części przez producenta rolnego przed dniem, w którym Agencja poinformowała producenta rolnego o stwierdzeniu nieprawidłowości w złożonym wniosku lub o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. W realiach niniejszej sprawy W. W. został poinformowany o nieprawidłowościach w złożonym wniosku w dniu 25 sierpnia 2006 roku, natomiast korektę wniosku złożył w dniu 28 sierpnia 2006 roku, a zatem już po tym, jak organ poinformował go o nieprawidłowościach w złożonym wniosku. Wobec powyższych ustaleń organ uznał za nietrafny zarzut odwołania, iż nie jest prawidłowe określenie, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek wynosiła 4,09 ha. Zdaniem organu, rzeczywiście zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek rolnych różni od powierzchni określonej w korekcie wniosku, ale obniżenie do 3,75 ha powierzchni działek, na które odwołujący się ostatecznie domagał się przyznania płatności było następstwem uprzedniego ujawnienia nieprawidłowości w złożonym wniosku w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej. Dalej organ odwoławczy podniósł, że kontrola na miejscu w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została w dniu 30 sierpnia 2006 roku przez wykonawcę zewnętrznego. W tym zakresie organ wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), Agencja przeprowadza kontrole udzielenia i wykorzystania pomocy w zakresie zgodności z prawem i ustaleniami planu zgodnie z przyjętym planem kontroli. Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi". Organ wskazał nadto, iż jednostki organizacyjne, aby móc przeprowadzać kontrole na miejscu w zakresie przyznania płatności ONW muszą spełniać warunki wymienione w par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 sierpnia 2004 roku w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym może być powierzone przeprowadzanie kontroli (Dz. U. Nr 183, poz. 1892), a więc przeprowadzanie kontroli na miejscu może być powierzone jednostce organizacyjnej, która zatrudnia osoby posiadające wykształcenie wyższe lub średnie w zakresie rolnictwa, ochrony środowiska lub leśnictwa, dające dostateczną wiedzę merytoryczną do przeprowadzenia kontroli, a w przypadku osób zajmujących się ustalaniem granic lub wielkości powierzchni działek, uprawnienia zawodowe w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno – wysokościowych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych. Ponadto osoby te muszą zostać przed podjęciem czynności kontrolnych przeszkolone, w zakresie odpowiadającym powierzonym im czynnościom. Organ podkreślił, że jednostka organizacyjna, która w przedmiotowej sprawie wykonywała kontrolę była upoważniona przez Prezesa Agencji do przeprowadzania kontroli, a więc spełniała warunki wymienione powyżej. Tym samym, inspektorzy terenowi dokonujący czynności kontrolnych dysponowali odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w zakresie przeprowadzania kontroli gruntów deklarowanych do płatności bezpośrednich. Dalej organ wskazał, iż czynności kontrolne wykonane zostały przy wykorzystaniu "metody foto", polegającej na odwzorowaniu granic działek rolnych, wskazanych przez stronę na załącznikach graficznych do wniosku, na ortofotomapach (zdjęcia lotnicze i satelitarne działek) znajdujących się w systemie informatycznym Agencji i pomiarze ich powierzchni. Uzupełnieniem tej metody jest wizytacja w terenie, w trakcie której weryfikowane są granice działek oraz wykonywane są zdjęcia obrazujące sposób ich użytkowania. Organ podkreślił, iż ten sposób kontroli odpowiada metodzie teledetekcji opisanej w art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku, w związku z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004, z dnia 29 kwietnia 2004 roku. Tak więc jeżeli Państwo Członkowskie wykorzystuje możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu metodą teledetekcji, to należy: a) przeprowadzić fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjąć lotniczych wszystkich działek rolnych wniosku podlegającego kontroli w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni; b) przeprowadzić fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia zweryfikowania dokładności deklaracji w sposób, który zadowalałby właściwe organy". Organ wskazał dalej, iż wyniki tak przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, z dnia 21 kwietnia 2004 roku. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto wskazana i uwzględniona została przy ustalaniu powierzchni działek rolnych, tolerancja pomiaru. Organ podkreślił, że zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek, stanowiącym załącznik do protokołu, inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw, wskazali obszary wykluczone z płatności oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Organ także zauważył, że zdjęcia lotnicze działek są czytelne i umożliwiają identyfikację pokrycia gruntów oraz dokładny pomiar ich powierzchni. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, iż W. W. nie był obecny podczas przeprowadzania czynności kontrolnych. Nie wpływa to jednak na wiarygodność dowodu z oględzin, gdyż zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, z dnia 21 kwietnia 2004 roku, kontrole są przeprowadzane bez uprzedzenia. Organ podkreślił, iż jeżeli nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin. Konkludując organ wskazał, iż nieobecność producenta nie wpływa na przebieg czynności kontrolnych oraz na ważność wyników kontroli. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie dopuścił dowód z oględzin, których wyniki utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych. Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania mocy dowodowej dokonanych oględzin. Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że nie zgadza się z zarzutem błędnego ustalenia, iż część zgłoszonych do płatności działek nie była użytkowa rolniczo. W tym zakresie organ wskazał, iż prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko organu pierwszej instancji znajduje uzasadnienie w treści protokołu z czynności kontrolnych stanowiącego zapis oględzin przeprowadzonych w dniu 30 sierpnia 2007 roku. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, iż działki rolne C i E nie są użytkowane rolniczo. Organ podkreślił, że za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że zarówno w opinii osób, które przeprowadziły czynności kontrole na działkach rolnych C i E, zawartej w treści protokołu z czynności kontrolnych, jak i w ocenie Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na działkach rolnych C i E nie była prowadzona działalność rolnicza. Zdaniem organu odwoławczego takiej oceny stanu gruntów na działkach rolnych C i E nie zmieniają zeznania świadka oraz złożona do akt sprawy umowa z dnia 10 lipca 2004 roku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że działki te nie były użytkowane rolniczo. Widoczna na fotografiach działek rolnych C i E roślinność, w szczególności stan zadarniania na działce rolnej E oraz – ujęty na zdjęciu działki rolnej C – kilkuletni las olchowy, wskazują, iż na działkach tych nie wykonano żadnych zabiegów agrotechnicznych od kilku lat. W związku z powyższym, zarzut strony dotyczący nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego na działkach rolnych C i E, organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Nieuzasadniony jest również w ocenie organu odwoławczego zarzut dotyczący niewłaściwego wykonania zdjęć na działkach rolnych C i E. Organ zauważył, że na złożonym wraz z wnioskiem załączniku graficznym, stanowiącym zdjęcie lotnicze działki ewidencyjnej nr [...], wnioskodawca wskazał położenie działki rolnej E, obrysowując jej granice. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego wnioskodawca podnosił, że zdjęcie wykonane zostało z perspektywy drogi dojazdowej do zabudowań i przedstawia drzewa i krzewy znajdujące się na obszarze nieobjętym dopłatami. Zdaniem organu odwoławczego porównanie załącznika graficznego, na którym strona wskazała położenie działki rolnej E, oraz osi zdjęć prezentowanej na ortofotomapach oraz samych zdjęć, pozwala na stwierdzenie, że fotografie zostały wykonane w granicach działki rolnej E. W ocenie organu powyższe spostrzeżenie potwierdzają – znajdujące się w otoczeniu działki rolnej E – punkty charakterystyczne, widoczne zarówno na fotografiach działki, jak i na załączniku graficznym, takie jak: skrzyżowanie dróg, drzewa znajdujące się po przeciwległej stronie asfaltowej drogi biegnącej wzdłuż działki czy słupy energetyczne. Organ zwrócił także uwagę na zapisy załącznika graficznego, wskazując, iż w tej części działki ewidencyjnej nr [...], w której wykonane zostało zdjęcie działki rolnej E, wnioskodawca nie wskazał obszarów niezgłoszonych do płatności. Jak wynik z treści formularza wniosku, powierzchnia działki rolnej E, pokrywa się z powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej nr [...] (wnioskodawca wykluczył z płatności tylko 73 m2 tej działki ewidencyjnej). Obszarów wykluczonych przez stronę z płatności nie ma również na granicy działek rolnych D i E oraz pomiędzy działką rolną E, a drogą dojazdową do zabudowań. Mając na względzie powyższe okoliczności organ wskazał, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniem odwołania, że zdjęcie wykonane zostało zza zakrzaczeń znajdujących się na obszarze niezgłoszonym do płatności. Dalej organ wskazał, iż działka rolna C, zgodnie z deklaracją strony zawartą w treści formularza wniosku, była położona na części działki ewidencyjnej nr [...]. W treści formularza z wywiadu terenowego nr 051984633-1 wskazane zostało miejsce, z którego wykonane zostało zdjęcie prezentujące sposób użytkowania działki rolnej C. W ocenie organu odwoławczego i w tym przypadku nie ma wątpliwości, iż znajdujące się w aktach sprawy fotografa przedstawia działkę rolną C, na zdjęciu działki widoczne jest bowiem pole uprawne które, zgodnie z załącznikiem graficznym złożonym przez stronę wraz z wnioskiem, graniczy z działką rolną C od strony północnej. Dalej organ podniósł, iż W. W. podawał w toku postępowania administracyjnego, że na działce rolnej E zasiana została gorczyca, która z uwagi na panującą w 2006 roku suszę nie wzeszła. Na tę okoliczność wskazywał również przesłuchany w charakterze świadka Z. S., podnosząc, iż zgłaszał w urzędzie gminy fakt wystąpienia klęski suszy na uprawianych działkach. Dodatkowo zobowiązał się do dostarczenia stosownego zaświadczenia. Mając jednak na uwadze, iż w aktach sprawy brak było dokumentu, do złożenia którego zobowiązał się świadek, organ odwoławczy wystąpił do urzędu gminy z prośbą o wskazanie czy na obszarze obejmującym należące do odwołującego się działki ewidencyjnych o numerach [...],[...],[...] i [...], odnotowano w 2006 roku wystąpienie klęski suszy. W piśmie z dnia 15 czerwca 2009 roku Wójt Gminy N. nie potwierdził okoliczności podnoszonej przez stronę i świadka informując, że na wskazanych działkach ewidencyjnych nie odnotowano w roku 2006 wystąpienia klęski suszy. Organ wskazał nadto, iż wystąpienia klęski suszy na zgłoszonych do płatności ONW działkach nie potwierdziła również opinia Biura Kontroli na Miejscu (pismo z dnia 12 września 2009 roku), zgodnie z którą na działce rolnej E dominowała bujna roślinność (kilkuletnie drzewa rabini akacjowych, rumiany polne, bylice porastające nieużytki, licznie rozsiewające się po działce przymiotno kanadyjskie) i brak było śladów suszy. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż nie może zgodzić się ze stanowiskiem strony oraz zeznaniami świadka, iż stan gruntu na działce rolnej E był wynikiem suszy, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2006 roku, zdjęcie wykonane w tym dniu na działce, opinia Biura Kontroli na Miejscu z dnia 12 września 2008 roku oraz pismo Urzędu Gminy N. z dnia 15 czerwca 2009 roku, nie potwierdził tej okoliczności. Dodatkowo organ wskazał, iż wnioskodawca zachowałby prawo do płatności, do dotkniętego klęską suszy obszaru tylko w przypadku dokonania czynności, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004, z dnia 29 kwietnia 2004 roku, a więc zawiadomienia na piśmie o przypadkach siły wyższej, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik był w stanie dokonać tej czynności. Konkludując organ podał, iż skoro W. W. nie poinformował organu o $wystąpieniu siły wyższej lub o innych nadzwyczajnych okolicznościach nie może korzystać z uprawnień wynikających z powyższej regulacji. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał także ustalenia dotyczące działki rolnej D. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, iż powierzchnia działki rolnej D jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku i wynosi 1,56 ha. Organ zauważył, że na formularzu z wywiadu terenowego nr 051984633-1 wskazane zostały obszary działki rolnej D, które z uwagi na występujące tam zadrzewienia oraz sposób użytkowania niezgodny z deklaracją wniosku, zostały wykluczone z płatności. W toku czynności kontrolnych została więc zmierzona ta część działki rolnej D, na której prowadzona była jedna uprawa, zgodna z deklaracją wniosku. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że na działkach rolnych C i E nie była prowadzona działalność rolnicza, natomiast powierzchnia działki rolnej D była mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do przeprowadzenia ponownej kontroli, która z uwagi na charakter stwierdzonych nieprawidłowości oraz czas, jaki upłynął od daty pierwszej kontroli, nie pozwoliłaby na zweryfikowane stanu gruntów w roku 2006. W związku z powyższym kwota należnej wnioskodawcy płatności ONW została ustalona w następujący sposób: 1) powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 4,09 ha, 2) powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego wyniosła 2,75 ha, 3) różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 1,34 ha, co stanowi 48,73 % powierzchni stwierdzonej. Mając na względzie powyższe okoliczności organ wskazał, iż zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw, Natomiast w myśl art. 2 pkt. 22 tegoż rozporządzenia "obszar zatwierdzony" oznacza obszar spełniający wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy. Konkludując organ podał, iż w ustalonym stanie faktycznym zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia, zgodnie z którym jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, przekracza obszar zatwierdzony wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli natomiast różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Mając na uwadze, iż stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu, przekraczającą 20% powierzchni stwierdzonej, płatność ONW została wnioskodawcy odmówiona. W dniu 14 sierpnia 2009 roku W. W. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając 1) błędne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych poprzez niewłaściwą ocenę obszaru objętego płatnościami, oraz poprzez błędne ustalenia dotyczące nieużytkowania rolniczego części zgłoszonych działek, 2) naruszenie przepisów art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 oraz art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r w sprawie minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.) poprzez zastosowanie tych przepisów jako podstawy do odmowy przyznania płatności mimo braku przesłanek określonych w tych przepisach, oraz zastosowanie niewłaściwej interpretacji działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, 3) naruszenie przepisów k.p.a. poprzez wzięcie pod uwagę dowodu – pisma z dnia 15 czerwca 2009 roku Wójta Gminy N. bez zapoznania strony z tym dowodem w toku postępowania. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż odmowa przyznania "płatności bezpośrednich" do gruntów rolnych za 2006 rok jest bezzasadna. Skarżący zakwestionował ustalenia dokonane przez organy. Zdaniem skarżącego zbędne są analizy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące lasu olchowego na działce C o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,04 ha, ponieważ działka ta została wyłączona z dopłat ze względu na niespełnianie minimalnej normy obszarowej. Pozbawione podstaw było natomiast wyłączenie z płatności działki D o powierzchni 0,89 ha dlatego, że na działce tej była inna uprawa, aniżeli zadeklarowana we wniosku, w sytuacji, gdy zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.) wymagane jest prowadzenie działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, a nie zgodność upraw z określonymi we wniosku. Wskazano również w skardze, iż zaskarżona decyzja i decyzją ją poprzedzająca są drugimi z kolei decyzjami w sprawie płatności za 2006 rok. Poprzednia ostateczna decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2008 roku, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 95/08. W wyroku tym znalazły się ustalenia i zalecenia Sądu odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zalecenia te nie zostały wykonane. Sąd uznał, że dokonane "metodą foto" ustalenia dokonane w dniu 30 sierpnia 2006 roku przez osobę nie mającą upoważnienia budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Skarżący podniósł także, iż już w toku tego postępowania zarzucał, że fotografie te zostały wykonane w sposób dający fałszywy obraz działki (wykonane spoza granicy działki i ujęcie roślinności znajdującej się poza działką). Tymczasem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – przyjął ponownie jako dowód w sprawie fotografie wykonane w dniu 30 sierpnia 2006 roku przez osobę nie dysponującą stosownym pełnomocnictwem do kontroli. Ponadto skarżący zarzucił, iż jako dowód w sprawie została potraktowana opinia Biura Kontroli z dnia 12 września 2008 roku, stwierdzająca bez żadnej kontroli, że zakwestionowane przez skarżącego ustalenia są prawidłowe. Zdaniem skarżącego nie został przeprowadzony żaden dodatkowy dowód, w szczególności nie została przeprowadzona wizja w terenie w celu ustalenia miejsca, z którego były robione fotografie, co dawałoby możliwość ustalenia, jaką część działek obejmowały i czy ta część, która została sfotografowana została zgłoszona do płatności. Tymczasem organ odwoławczy ograniczył się do drobiazgowej analizy tego, co widać na fotografiach. Zdaniem skarżącego ta analiza nie może zastąpić wizji lokalnej. Postępowanie dowodowe dotyczące ustaleń, czy działki były wykorzystywane rolniczo, zostało dokonane bez opuszczania biura, na podstawie zakwestionowanych w toku wcześniejszego postępowania dwu kontroli w terenie; z dnia 30 sierpnia 2006 roku i 12 października 2007 roku. W wyniku ponownej oceny zakwestionowanych wyników kontroli organ odwoławczy uznał, że świadek Z. S., który zeznał, że uprawiał działki D i E w 2006 roku (obsiał je gryką) mówił nieprawdę. Organ odwoławczy powołał się przy tym na pismo z dnia 15 czerwca 2009 roku Wójta Gminy N., w którym nie potwierdzono, że na działkach o numerach [...],[...] i [...] odnotowano w 2006 roku wystąpienie klęski suszy. Z pismem tym skarżący nie został zapoznany i nie mógł się do niego ustosunkować. Skarżący podkreślił, iż odnotowuje się klęskę suszy na poszczególnych działkach, jeżeli rolnik zgłasza z tego tytułu roszczenia. Ponieważ roszczeń tych skarżący nie zgłaszał, to organ gminy nie dokonał stosownego zaewidencjonowania tego faktu. Skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem dokonanym w opinii Biura Kontroli z dnia 12 września 2009 roku, o braku śladów suszy w 2006 roku. Po raz pierwszy w zaskarżonej opinii stwierdzono, że na działce D o powierzchni 0,89 ha nie przeprowadzono koszenia, co najmniej raz w roku w terminie do 31 lipca. Skarżący wskazał, iż obowiązujące w tym zakresie prawo nie wymagało koszenia w terminie do dnia 31 lipca. Wobec tego, że fotografie zostały wykonane w dniu 30 sierpnia 2006 roku trawa znajdująca się na tej działce mogła nie być koszona chociażby przez 2 miesiące. Nadto skarżący zarzucił, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono dowodu, z którego by wynikało, że jest to trawa 4 lub 5 miesięczna. Ponadto skarżący wskazał, iż nie jest prawidłowe stwierdzenie, że zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek wynosiła 4,09 ha (łączny wymiar działek 16/20, 16/4, 16/5,156/24, 156/32, 157/2, 156/25, 156/28). W ocenie skarżącego zadeklarowane zostało ostatecznie 3,75 ha. Dodatkowo skarżący podał, iż nie jest jasne, dlaczego w zaskarżonej decyzji nie została uwzględniona działka 157/12 w wymiarze 0,46 ha. Zdaniem skarżącego wniosek na 2006 roku obejmował działki: 1) A Nr 16/20 o powierzchni 0,33 ha, 2) B Nr 16/4 o powierzchni 0,20 ha, Nr 16/5 o powierzchni 0,18 ha, 3) D Nr 156/32 o powierzchni 1,75 ha, Nr 157/12 o powierzchni 0,46 ha, 4) E Nr 165/25 o powierzchni 0,35 ha, 5) F Nr 156/28 o powierzchni 0,48 ha. i był sporządzony po uzgodnieniach w organie pierwszej instancji wynikających ze zdjęć lotniczych znajdujących się w Agencji. W tych okolicznościach bezpodstawnie został zastosowany art. 138 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004, a także art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w przepisie art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do treści przepisu art. 134 p.p.s.a. zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, uznając że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i utrzymana nią w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. naruszają prawo. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy skarżący ubiegał się o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Organy administracji – w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej – stosują bezpośrednio akty normatywne wydawane przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą i postanowieniami art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowacji do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Podkreślenia wymaga również to, iż przepisy rozporządzeń Unii Europejskiej muszą być stosowane z poszanowaniem wewnętrznego porządku prawnego państwa członkowskiego, w tym obowiązującej procedury administracyjnej, chyba że z unormowań rozporządzeń wynika, iż ustanawiają one odrębne zasady proceduralne lub określają inne reguły tej procedury niż wynikające z regulacji krajowych. Wniosek złożony przez skarżącego dotyczył przyznania płatności obszarowych do gruntów rolnych o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Ze względu na treść wniosku podstawę prawną decyzji stanowiła ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) wraz z wydanym na podstawie delegacji ustawowej art. 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.). Fundamentalne znaczenie dla instytucji dopłat z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999, z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. U. UE Nr L 160, str. 80, z dnia 26 czerwca 1999 roku) stanowiące w art. 14, iż rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych przyznawanych na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy: 1) prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony, 2) podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego. W prawie krajowym regulacje komplementarną wobec powyższego zapisu stanowią przepisy rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, przewidując, w przepisie par. 1, iż płatność ONW udziela się producentowi rolnemu: 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999, z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia oraz 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. W realiach niniejszej sprawy należy po pierwsze wskazać, iż gmina N., na terenie której położone jest gospodarstwo rolne należące do skarżącego, znajduje się w wykazie obszarów ONW stanowiącym załącznik nr 2 do wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku. Po drugie zaś istotne jest to, że skarżący domaga się przyznania płatności ONW za 2006 rok, co determinuje prawo mające zastosowanie dla oceny zasadności wniosku o przyznanie płatności. W tym zakresie należy z uznaniem skonstatować, iż organ odwoławczy, powołując się na przepis par. 11 ust. 1 rozporządzenia Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.), uznał, że niniejszym postępowaniu – wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją administracyjną – prowadzonym w ramach wdrażania Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004 – 2006, zastosowanie winny znaleźć przepisy dotyczące wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Analizując wniosek skarżącego o przyznanie płatności ONW wskazać należy – za organem odwoławczym – iż to do rolnika należy wskazanie powierzchni, w stosunku do której ubiega się o przyznanie określonego rodzaju płatności. Z powyższego punktu widzenia rację mają organy administracji gdy konstatują, iż zadeklarowana przez skarżącego wielkość działek rolnych do przyznania płatności ONW wynosiła 4,09 ha. Na taką wielkość opiewa wniosek o przyznanie owej płatności złożony przez skarżącego we właściwym organie w dniu 17 maja 2006 roku. Nie ulega wątpliwości, iż dane zawarte we wniosku o przyznanie płatności winny być zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, w szczególności wymóg ten dotyczy powierzchni gruntów rolnych, w stosunku do których zgłoszone jest żądanie przyznania płatności. Jednocześnie przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku przewidują możliwość – nie związanego z poniesieniem jakichkolwiek konsekwencji – cofnięcia wniosku o przyznanie płatności. Możliwość taka ograniczona jest jednak czasowo, a stosowną cezurę wyznacza przepis par. 6 ust. 4 powyższego rozporządzenia stanowiąc, iż wniosek może być wycofany w całości lub w części przez producenta rolnego przed dniem, w którym Agencja poinformowała producenta rolnego o stwierdzeniu nieprawidłowości w złożonym wniosku lub o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Mając na uwadze powyższą regulację prawną słusznie organy podkreśliły, iż korekta wniosku o przyznanie płatności, której dokonał skarżący w dniu 28 sierpnia 2006 roku, nastąpiła już po tym, jak został poinformowany przez Agencję o nieprawidłowościach w złożonym wniosku. Powyższe ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego są jak najbardziej trafne i uzasadniają przypisanie skarżącemu konsekwencji związanych z zadeklarowaniem we wniosku o przyznanie płatności działek rolnych o powierzchni 4,09 ha. W tym miejscu należy także odnieść się do wyników kontroli na miejscu tyczących rzeczywistej wielkości zgłoszonych do płatności działek rolnych. Otóż w następstwie owej kontroli ustalone zostało, iż działka rolna D, położona na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], o zadeklarowanej we wniosku powierzchni 2,41 ha, zmniejszonej w następstwie korekty wniosku do 2,21 ha, w rzeczywistości ma powierzchnię 1,56 ha. Powyższe ustalenie nie spotkało się w istocie z rzeczowym zarzutem ze strony skarżącego. Początkowo – po zapoznaniu się z wynikami kontroli – skarżący wskazał, iż kwestia te została wyjaśniona w dniu 28 sierpnia 2006 roku, podczas dokonywania korekty wniosku. Ponieważ owego dnia skarżący obniżył powierzchnię działki rolnej D jedynie do 2,21 ha, to wypada uznać, iż dalsze obniżenie powierzchni tej działki i ustalenie jej rzeczywistego areału na 1,56 ha nie spotkało się z rzeczową krytyką ze strony skarżącego. Tym samym nie dysponując zarzutami wobec tak dokonanego przez organ ustalenia wypada zgodzić się z ustaleniem dokonanym w tym zakresie przez organy administracji. Warto w tym miejscu także podnieść, iż w późniejszym czasie skarżący podnosił (tak zresztą utrzymywał także w skardze), iż organy pominęły przy przyznawaniu płatności – zgłoszoną ponoć we wniosku – działkę o numerze ewidencyjnym [...]. Ponieważ – wbrew twierdzeniom skarżącego – działki o takim numerze we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie nie zgłoszono, to nie sposób uznać za racjonalne podniesione w tym zakresie zarzuty skarżącego. Niezależnie od powyższych ustaleń, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazują na nieprawidłowości we wniosku producenta rolnego domagającego się przyznania płatności, organy obu instancji podjęły dalsze działania w celu ustalenia czy zgłoszone działki rolne spełniają warunek pozostawania w zwykłej dobrej kulturze rolnej. Ponieważ ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy administracji stały się podstawa do wydania kwestionowanych rozstrzygnięć ustalenia te również podlegają ocenie Sądu Rozważania w powyższej kwestii należy rozpocząć od wskazania, iż organy administracji jednomyślnie stanęły na stanowisku, iż określona część zgłoszonych do płatności gruntów rolnych nie pozostawała w zwykłej dobrej kulturze rolnej. Pomimo takiego ustalenia wśród podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia nie znalazł się przepis par. 8 wskazanego już powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku, który przewiduje, że jeżeli w wyniku pierwszej kontroli na miejscu zostanie stwierdzone, że zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej nie są przestrzegane, uchybienia te są odnotowywane w protokole kontroli, a producent rolny jest pouczany o konsekwencjach dalszego nieprzestrzegania tych zasad, zaś wzmianka o pouczeniu jest odnotowywana w protokole kontroli, a dopiero jeżeli w wyniku następnej kontroli na miejscu zostanie stwierdzone dalsze nieprzestrzeganie zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, płatność ONW należna za dany rok podlega bądź zmniejszeniu, bądź nawet wstrzymaniu. Przepis powyższy jednoznacznie wskazuje na to, iż w przypadku ustalenia w trakcie pierwszej kontroli, że zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej nie są przestrzegane, producenta rolnego nie mogą spotkać konsekwencje dalej idące, jak tylko pouczenie o konsekwencjach dalszego nieprzestrzegania tych zasad. Dalszą konsekwencja płynącą z owego przepisu jest to, iż ustalenie w toku pierwszej kontroli na miejscu, że nie są przestrzegane zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, nie może skutkować odmową przyznania płatności ONW. To dopiero dalsze nieprzestrzeganie przez producenta rolnego owych zasad – pomimo udzielonego pouczenia – prowadzi do zmniejszenia, bądź nawet wstrzymania płatności. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 30 sierpnia 2006 roku była pierwszą kontrolą, w rozumieniu wskazanego powyżej par. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku. W szczególności organy administracji nie powołują się w toku niniejszego postępowania na inne, wcześniejsze kontrole wykonywane na działkach rolnych zgłoszonych do płatności ONW, a nadto należy skonstatować, iż skarżący 28 sierpnia 2006 roku skutecznie cofnął wniosek o przyznanie płatności ONW za lata 2004 i 2005, co – świetle cytowanego powyżej przepisu par 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku – dość jednoznacznie wskazuje brak wcześniejszych czynności kontrolnych. Tak więc konkludując wypada wskazać, iż nawet gdyby organy administracji ustaliły w toku pierwszej kontroli na miejscu, że na działkach rolnych zgłoszonych do płatności ONW nie są przestrzegane zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, to nie są to okoliczności, które mogłyby prowadzić do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności ONW. Jedyną sankcją wynikającą z przeprowadzenia pierwszej kontroli na miejscu jest pouczenie o skutkach dalszego nieprzestrzegania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zaś dalsze nieprzestrzeganie tych zasad przez producenta rolnego mogłoby skutkować – zależnie od rodzaju stwierdzonych uchybień – wydaniem decyzji o zmniejszeniu bądź wstrzymaniu płatności ONW. Skoro w niniejszej sprawie okoliczności związane z nieprzestrzeganiem zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej były przyczyną wydania decyzji o odmowie przyznania płatności, to z tego tylko powodu decyzję tą wypada uznać za sprzeczną z przepisem par. 8 wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Należy w tym miejscu podkreślić, iż przepis par. 9 powyższego rozporządzenia tylko w jednej sytuacji przewiduje możliwość rozstrzygnięcia kwestii zmniejszenia płatności ONW w ramach decyzji o przyznaniu owej płatności, ale podstawą do owego zmniejszenia musi być przewidziane w przepisie par. 6a opóźnienie w złożeniu wniosku. Konkludując należy zatem powiedzieć, iż skoro przepisy prawa przewidują możliwość wydawania trzech odrębnych decyzji w przedmiocie przyznania, wstrzymania i zmniejszenia płatności ONW i odpowiednio dla każdej z tych decyzji kształtują odrębnie przesłanki dla ich wydania, to nie można zgodzić się – z punktu widzenia kontroli przestrzegania prawa – z taką praktyką, aby w sposób pozbawiany podstawy prawnej rozstrzygać w przedmiocie przyznania płatności ONW w oparciu o przesłanki zastrzeżone dla postępowania o wstrzymaniu tejże płatności. Naruszenie w toku niniejszego postępowania przepisu par. 8 omawianego rozporządzenia ma istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie pozwala na jego pozostawienie w obrocie prawnym. Powyższe uwagi dyskredytują, tak zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, co zwalnia sąd od potrzeby analizowania wyników przeprowadzonych w tej sprawie kontroli na miejscu. Zbędne jest również ocenianie zasadności argumentacji skargi odnoszącej się do wyników kontroli na miejscu. Na jedną rzecz wypada zwrócić jednak zwrócić uwagę. Otóż fundamentalne znaczenie dla możliwości stosowania różnego rodzaju sankcji, w związku z nieuprawnionym ubieganiem się o przyznanie płatności ONW przewiduje – niezależnie od przepisów prawa krajowego – rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004, z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR) (Dz. Urz., Nr L 153, z dnia 30 kwietnia 2004 roku., str. 30 - 83 ze zm.), zawierając w Sekcji 6 przepisy tyczące kontroli i kar. Tym samym to właśnie w owym akcie prawnym, a także w omawianym powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku organy winny poszukiwać sankcji w związku ze złożeniem przez "beneficjenta fałszywej deklaracji". Błędne jest natomiast powoływanie się powyższym zakresie na przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz., Nr L 141, z 30 kwietnia 2004 roku, str.18 – 58 ze zm.). Stosownie bowiem do art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004, z dnia 29 kwietnia 2004 roku państwa członkowskie w ramach stosowania owego rozporządzenia wykorzystują jedynie zintegrowany system zarządzania i kontroli ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1782/2003, nie zaś system ogólnie rozumianych sankcji przewidzianych przepisami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, z dnia 21 kwietnia 2004 roku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności w zakresie właściwego stosowania przepisów wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 litera "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku. M.O.