VIII SA/Wa 591/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. spółka akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 21§3 i art.233§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa /j.t Dz.U z 2005r. nr 8 poz.60 ze zm. dalej jako "Op"/ po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A z siedzibą w W. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2009r. nr. [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie [...] zł – orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz Miasta S. jako organ I instancji określił [...] S.A z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że podatnik w deklaracji na 2008r. wskazał wartość budowli znacznie niższą od wartości wyliczonej w deklaracji na 2007r. Z tego względu wszczęto postępowanie podatkowe w celu określenia prawidłowej wysokości podatku. Wezwany do udzielenia wyjaśnień, podatnik zajął stanowisko, że w 2008r. z podstawy opodatkowania wyłączono wartość kabli położonych w kanalizacji. Wyjaśnienia tego nie udokumentowano dowodami z ewidencji środków trwałych. Z tego względu do opodatkowania przyjęto następujące przedmioty opodatkowania: 1/ grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, 2/ budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, 3/ budowle o wartości [...] zł. Wyliczając wysokość zobowiązania podatkowego na w/wymienioną kwotę [...] zł zastosowano stawki podatkowe określone przez Radę Miasta S. O decyzji organu I instancji odwołał się podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za 2008r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.122, art.180, art.187§1, art.190, art.191 "Op" poprzez przyjęcie, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie ustalenie wartości tych budowli. Zarzucił też naruszenie art.121§1, art.124 i 210§4 "Op" przez błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Zdaniem odwołującego się wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji pominął przepisy prawa budowlanego, dokonał błędnej interpretacji wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów, a także przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt FSK 2316/04. W odwołaniu dokonano szerokiej analizy pojęcia budowli w odniesieniu do linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. SKO w R. jako organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia SKO podniosło, że w jego ocenie organ I instancji prawidłowo przyjął, że skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku, to majątek ten zaewidencjonowany ma jego właściciel. W deklaracji podatkowej podatnik wskazał majątek w postaci gruntu, budynków i budowli. Zdaniem organu aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi być ona zgodnie z przepisem art.1a ust.1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego. Art. 3 pkt. 3 i 9 ustawy prawo budowlane stanowi, że sieci techniczne w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne są budowlami. Organ nie podzielił stanowiska odwołującego się, że kable i kanalizacje kablowe są odrębnymi obiektami budowlanymi zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie /Dz. U nr.219 poz.1864/. Zdaniem organu sieć techniczna w tym przypadku telekomunikacyjna, stanowi budowlę jako zorganizowaną całość służącą realizacji określonych celów. Należy więc przyjąć, że w jej skład wchodzą wszystkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania /kable, kanalizacja kablowa, studzienki, skrzynki/. Sieć telefoniczna służy do przesyłania sygnału i właśnie przesyłanie sygnału jest przedmiotem działalności [...] S.A. W ocenie organu, ponieważ podatnik mimo wezwań organu podatkowego nie opisał znajdującej się na terenie S. sieci telekomunikacyjnej, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że kable telekomunikacyjne położone są w kanalizacji kablowej i nie podlegają podatkowi od nieruchomości, z tego też względu organ I instancji uprawniony był do przyjęcia danych o wartości całej sieci wykazanej przez podatnika w deklaracji za 2007r. na mocy przepisu art.4 ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy podniósł także, że niezasadny jest zarzut naruszenia art.187 "Op". Odmowa okazania dowodów z ewidencji środków trwałych przez podatnika uniemożliwiała organowi ustalenie okoliczności sprawy. Z tego też względu organ I instancji zasadnie przyjął wartość budowli – kabli telekomunikacyjnych według deklaracji złożonej za 2007r. Od powyższej ostatecznej w administracyjnym toku postępowania skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] S.A, wnoszą o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza S. oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ art.122 w zw. z art.180, art.187§1 oraz art.191 "Op", gdyż mimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 2/ art. 21§2 i 3 oraz art.81 w zw. z art.180, art.187§1 oraz art.191"Op", gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich, 3/ art.210§4 "Op" w zw. z art.2 ust.1 pkt.3 oraz art.1a ust.1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 4/ art.2 ust.1 pkt.3 w zw. z art.1a ust.1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu tejże ustawy. W obszernym uzasadnieniu, skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy "Op" ponieważ zarówno Burmistrz S. jak i SKO ustaliły inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. nie przedstawiając dowodów, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla stanu faktycznego. Ciężar dowodu w takiej sytuacji wg. skarżącej jest po stronie organu a nie podatnika, powołując na poparcie swoich twierdzeń wskazane w skardze orzecznictwo sądowe. W uzasadnieniu skargi obszernie podniesiono, że w przebiegu postępowania nie ustalono czy należące do skarżącej linie kablowe położne w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz jaka jest wartość tych linii. Skarżąca zarzuciła też wadliwość uzasadnienia Prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na nieuwzględnienie treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. potwierdzającego wnioski płynące z analizy definicji obiektu budowlanego w Prawie budowlanym. Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej wg. skarżącej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowych kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie, nie mogą zatem być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jako budowla, a tym samym nie mogą być uznane za budowlę na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Linie kablowe nie są też obiektem budowlanym i nie mogą być uznane za urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i w związku z tym nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie swych tez skarżąca powołała się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt I SA/Lu 174/08, artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego i dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" oraz na dołączoną do skargi opinię prawną sporządzoną przez prof. W. Nykiel i mgr M. Wilka" w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do treści art.1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U nr. 153 poz.1259 ze zm./, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art.145§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U nr. 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a/, wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – wówczas, w zależności od rodzaju naruszenia, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa czy to materialnego czy to procesowego, jeżeli naruszenie miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie znalazł też podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn wskazanych przez skarżącą we wniosku o zawieszenie postępowania sądowego tj. nie uwzględnienie w decyzji wszystkich przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu spółki, co jej zdaniem wynika z dwóch częściowych deklaracji z tytułu podatku od nieruchomości jakie zostały złożone za 2008r. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła do akt sądowych dodatkowo /oprócz deklaracji znajdujących się w aktach podatkowych/ kserokopię sporządzonej deklaracji za 2008r. bez dowodu doręczenia organowi podatkowemu, która nie mogła z uwagi na brak oryginału stanowić dowodu w sprawie. Sąd oddalił również wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania z uwagi na brak przesłanek ustawowych do jego uwzględnienia. Wskazany przez skarżącą przepis art.125§1 pkt.1 u.p.p.s.a jako podstawa prawna zawieszenia postępowania, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, w której za zagadnienie wstępne strona uważa zbadanie przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy. Zgodnie z powołanym wyżej art.145§1 u.p.p.s.a obowiązkiem sądu w związku z art.134 u.p.p.s.a który bada zasadność skargi podatnika, jest ocena czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii nie jest uzależnione od decyzji organu podatkowego rozpatrującego wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzić należy, że w sprawie nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania na podstawie art.124§1 pkt.6 p.p.s.a tj. nie zachodził przypadek określony w art.56 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się także zasadności zawieszenia postępowania na podstawie art.125§1 pkt.1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę stwierdził, że stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny i, zwięźle go przedstawiając, polegał na tym, że spółka w 2007r. zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość, a w deklaracji za 2008r. wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Spór dotyczy zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny upoważniał organy podatkowe do oceny opartej o przepisy art.2 ust.1 pkt.3 i art.1a ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz. U z 2006r. nr 121 poz. 844 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l/ w zw. z art.3 pkt.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U z 2006r. nr 156 poz.1118 ze zm. dalej jako "Prawo budowlane"/ o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę /z wyjątkiem sędziego który złożył zdanie odrębne/ podziela stanowisko wyrażane już niejednokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych o zakwalifikowaniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości / vide wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008r. sygn. I SA/Sz 734/07, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009r. sygn. I SA/GL 792/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2008r. sygn. I SA/Po 604/08, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008r. sygn. I SA/Łd 139/08/. Sąd nie podziela argumentacji strony co do interpretacji przepisów prawa materialnego wyrażonych w skardze oraz w opinii prawnej załączonej do skargi z następujących powodów: Zgodnie z art.2 ust.1 pkt.3 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust.1 pkt.2 u.p.o.l stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Definicje budowli zawiera art.3 pkt.3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art.3 pkt.9 tej ustawy. Z art.3 pkt.3 Prawa budowlanego wynika, że przez budowlę należy rozumieć zbiór wszystkich elementów ją tworzących /konstrukcji, urządzeń, instalacji/ wzajemnie ze sobą powiązanych tak, aby mogła ona pełnić swoje funkcje. Sieć jest jednym z rodzajów budowli i – w konsekwencji- obiektów budowlanych, a ustalając co się na nią składa trzeba brać pod uwagę wszystkie jej elementy składowe tworzące całość techniczno-użytkową. Tę całość mogą tworzyć kable telekomunikacyjne wraz z urządzeniami i instalacjami, bez względu na to jak i gdzie są zlokalizowane. Kable tworzące tak rozumianą sieć mogą być umiejscowione na słupach, w kanalizacji czy też być bezpośrednio ułożone w ziemi. Tworzą one sieć techniczną. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, w czyjej kanalizacji lub na czyich słupach jest zlokalizowana taka sieć. Ponadto w art.3 pkt.1 lit.b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art.3 pkt.9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odmienne stanowisko skarżącej spółki nie ma uzasadnienia Prawnego. Zestawienie zakresów znaczeniowych pojęć budowli użytych w przepisach u.p.o.l oraz w Prawie budowlanym prowadzi do wniosku, że zakres tego pojęcia użyty w ustawie podatkowej jest szerszy, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Trzeba zatem uznać, że w świetle ustaleń art.1a ust.1 pkt.2 u.p.o.l nie jest jedynie prostym odesłaniem do przepisów Prawa budowlanego a zawiera treści o charakterze normatywnym. Z tego też powodu nie jest pozbawione podstaw twierdzenie, że przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy Prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie. W rzeczywistości sprowadzają się jedynie do definicji budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym, zawartych w przepisach art.3 pkt.3 i 9 Prawa budowlanego. W tym kontekście Sąd w niniejszej sprawie podziela poglądy zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 stycznia 2006r. sygn FSK 2316/04 i z dnia 3 lutego 2006r. sygn II FSK 656/05. Podzielając w pełni stanowisko NSA wyrażone w powołanych wyżej wyrokach, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za bezzasadne odwoływanie się skarżącej spółki do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż – jak już wyżej wyjaśniono- znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art.3 pkt.3 i 9 Prawa budowlanego do którego odsyła art.1a ust.1 pkt.2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza- wbrew stanowisku skargi- że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem siec techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art.3 pkt.3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jaki i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Odmienne w tym zakresie wywody skarżącej spółki nie maja uzasadnienia prawnego. Takie kwalifikowanie sieci telekomunikacyjnej znajduje dodatkowo potwierdzenie w definicji tego pojęcia użytej w ustawie z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne / Dz. U nr. 171 poz.1800 ze zm./. Stosownie do art.2 pkt.35 cyt. ustawy przez sieć telekomunikacyjną rozumie się systemy transmisyjne, urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Definicja ta jest zgodna z definicją budowli i obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego, co też przemawia za jej stosowaniem w tej sprawie. Wbrew stanowisku skargi organy podatkowe nie miały też obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez spółkę z pierwotnej deklaracji na 2007r. z danymi wynikającymi z deklaracji za 2008r. jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez spółkę. Skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów "Op" w postępowaniu co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy /art.122 "Op"/, nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy /art.180 "Op"/ oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia /art.187§1 "Op"/ i oceny /art.191"Op"/ ani tez nie wskazuje jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy / art./145§1pkt.1 lit.c u.p.p.s.a/ Sąd nie stwierdza również naruszenia art.210§4 "Op" bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma tez podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów Państwa /art.121"Op"/. Zgodnie z art.181 "Op" deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Wbrew stanowisku skarżącej spółki art.122 "Op" nakładający na organy podatkowe obowiązek ustalania prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, nie nakłada obowiązku nieograniczonego poszukiwania faktów prowadzących do rozstrzygnięcia na korzyść strony jeżeli nie dostarcza ich sama skarżąca. Ponadto zgodnie z art.155§1 "Op" organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast zgodnie z art.189§1 "Op" organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż obowiązkiem strony postępowania jest współdziałanie z organem podatkowym w gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, dlatego też i w tym zakresie Sąd zarzutów skargi nie podziela. Mając na względzie wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art.151 u.p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.