I OZ 972/10

Dnia 29 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 roku, sygn. akt II SO/Wr 7/09 o odmowie wymierzeniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu grzywny za nieprzekazanie kompletnych akt sprawy ze skargi D.W. postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D.W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wniosła o ukaranie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu grzywną, bowiem "w aktach sprawy brak wszystkich pism procesowych i zażaleń kierowanych do Burmistrza i Gminy Trzebnica oraz SKO we Wrocławiu, a dotyczących postanowienia Burmistrza Gminy nr [...] r.". Skarżąca podniosła także, że brak jest ponadto pism procesowych skarżących załączonych do pisma Burmistrza nr [...]; brak postanowień SKO i odwołań z numerami [...] i [...]; zażalenia do postanowienia SKO [...]. Brak również odwołania do postanowienia [...]. W doręczonej sądowi odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jego oddalenie i podniosło, że przekazało całość akt otrzymanych od organu pierwszej instancji i pełne akta II instancji oraz, że uczyniło to w terminie ustawowo określonym. Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że w sprawie III SA/Wr 699/08 nie zaistniały okoliczności, które dały by podstawy do wymierzenia organowi grzywny. Organ przesłał akta administracyjne w ustawowym terminie, jest to niesporne. Sąd I instancji podkreślił także, że wymierzenie grzywny zależne jest od uznania Sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zarzucając, że jest ono bezwzględnie nieważne. Wskazała między innymi, że sędzia orzekająca w sprawie podlegała wyłączeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie uznać należy, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek, wynikający ze powołanych powyżej przepisów, skoro zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji, skargę przekazał w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Tego faktu, najistotniejszego dla zasadności wymierzenia organowi grzywny, skarżąca nie kwestionowała ani przed Sądem I instancji ani przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wyjaśnić również należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w aktach sprawy brak jest jej wniosku o wyłączenie sędziego Sądu I instancji, która wydała zaskarżone postanowienie. Również analiza akt sprawy nie prowadzi do wniosku, że sędzia ta podlegała wyłączeniu z urzędu od rozpoznania wniosku. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.