II FZ 191/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Stefan Babiarz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "E." spółka cywilna E. T., K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1588/09 odmawiające dokonania wykładni postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ze skargi "E." spółka cywilna E. T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie 1. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., III SA/Wa 1588/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "E." spółka cywilna E. T., K. C. wykładni postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1588/09, o którą wniosek złożyła w sprawie ze skargi "E." spółka cywilna E. T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. 2. Uzasadniając swoje stanowisko sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1588/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "E." spółka cywilna E. T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 czerwca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi mimo wezwania sądu. Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. skarżąca wystąpiła o wykładnię powyższego postanowienia. Zdaniem strony powstała wątpliwość wynika z aktu, że z postanowienia nie wynika czy w ocenie sądu skarżąca nie uiściła do dnia 19 października 2009 r. wpisu sądowego w ogóle oraz czy z innej dokumentacji niż dokumentacja księgowa nie wynika, że faktycznie spółka dokonała uiszczenia wpisu we właściwym terminie. 3. W związku z powyższym stanem sprawy sąd pierwszej instancji powołując się na art. 158 oraz 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. – wskazał, że przedmiotowe postanowienie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do wątpliwości strony, że nie jest jasne czy zdaniem sądu w ogóle strona nie uiściła wpisu sądowego do dnia 19 października 2009 r. czy z innej dokumentacji niż dokumentacja księgowa nie wynika, że faktycznie skarżąca dokonała uiszczenia wpisu sądowego we właściwym terminie, sąd wskazał że uzasadnienie postanowienia w tej części jest jednoznaczne. skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi do dnia 4 listopada 2009 r. Skoro sąd wskazał, że skarżąca nie uiściła wpisu, to znaczy że w ogóle go nie uiściła. W odniesieniu do innej dokumentacji, na podstawie, której sąd miałby rozstrzygać kwestię uiszczenia wpisu przez skarżącą sąd stwierdził, że w istocie nie jest to wątpliwość co do treści uzasadnienia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia sąd nie wyjaśniał kwestii dodatkowych dokumentów, zatem wypowiadanie się na ich temat byłoby rozszerzaniem motywów uzasadnienia postanowienia co w świetle art. 158 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Skarżąca nie może wnieść o rozszerzenia uzasadnienia postanowienia bądź dodania nowych jego motywów. Ze złożonego wniosku wynika, że wątpliwości skarżącej nie budzi uzasadnienie postanowienia, tylko brak wyjaśnienia czy sąd dysponuje innymi dokumentami niż księgowe na podstawie, których stwierdza uiszczenia wpisu sądowego, bądź jego brak. Należy zauważyć, iż przelew pocztowy dokumentujący uiszczenie wpisu został błędnie wypełniony co do nazwy podmiotu wpłacającego, a także nie wskazano w nim sygnatury sprawy, o czym pouczono w odpisie wezwania do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym Oddział Finansowo Budżetowy Sądu przekazał informację, że nie zidentyfikował wpisu związanego z tą sprawą oraz nazwą podmiotu. W oparciu o taką informację sąd wydał stosowne postanowienie. 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu między innymi zarzucił, że Sąd błędnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że spółka nieprawidłowo wypełniła druk przelewu pocztowego, błędnie przyjął fakt nie uiszczenia wpisu oraz nieprawidłowość dokumentacji sądu, które to okoliczności stanowiły podstawę wydanego postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zażalenie podlega oddaleniu. Jak wynika z treści art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Mając zaś na uwadze treść art. 166 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis powyższy ma zastosowanie także do postanowień. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku (postanowienia), ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok (postanowienie) ma wywołać. Postępowanie to jednak nie dopuszcza żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wskazać należy, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku (postanowienia) sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OZ 1226/04, niepubl.). Mając powyższe na uwadze i przechodząc do oceny wniesionego w niniejszej sprawie zażalenia należy wskazać, że sformułowania w nim zawarte prowadzą do konkluzji, że strona polemizuje z poglądami prezentowanymi przez sąd pierwszej instancji w postanowieniu, którego wykładni się domaga. Tymczasem w świetle wcześniejszych rozważań jest to niedopuszczalne. W niniejszej sprawie strona w drodze wniosku o wykładnię wyroku kwestionuje stanowisko zaprezentowane przez sąd przedstawiając odmienny pogląd w kwestii prawidłowości uiszczenia przez spółkę wpisu – a zatem odmiennie ocenia okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka polemika z orzeczeniem, jak i żądanie jego uzupełniania bądź zmiany w drodze ustalania dodatkowych faktów jest niedopuszczalna na drodze wniosku o wykładnię wyroku. Dlatego też wniesione zażalenie, nie może być uznane za zasadne. Wskazać na marginesie jedynie wypada, że postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. na skutek wniesionej przez spółkę skargi kasacyjnej, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r. zostało uchylone. W tym stanie rzeczy zażalenie, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.