IV SA/Wa 1361/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r.; 2. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w K. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji Główny Geodeta Kraju wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], którą organ orzekł o zmianie decyzji z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w sprawie zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla obrębu M., gmina S. w części dotyczącej działek nr [...] w ten sposób, że w w/w działkach zlikwidować dotychczasowe kontury klasyfikacyjne LsV, a w ich miejsce wprowadzić kontur klasyfikacyjny Lz - grunty zadrzewione i zakrzaczone. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. wystąpiła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w K. . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] odmawiając wszczęcia postępowania nieważnościowego uznał, że Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w K. nie była stroną postępowania administracyjnego w wyniku, którego została wydana decyzja Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak również nie przedstawiła żadnego tytułu prawnego do nieruchomości oraz z żadnego przepisu prawa materialnego nie da się wywieść interesu prawnego wnioskodawcy, upoważniającego do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] nie stwierdził również podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w K. wskazała, że swój interes prawny wywodzi z art. 3 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), zgodnie z którymi ochrona gruntów leśnych polega min. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze, a organem właściwym w zakresie ww. ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. W ocenie Głównego Geodety Kraju z powyższych norm nie można wywieść, że Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w K. posiada interes prawny w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. W oparciu o powyższe przepisy nie można również uznać, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy obowiązków Lasów Państwowych Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. W ocenie Głównego Geodety Kraju Starosta G. wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie naruszył także przepisów o właściwości. Decyzja Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., została wydana w trybie art. 155 kpa. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Obecnie zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.) ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Zatem organem właściwym do orzekania w trybie art. 155 kpa o zmianie decyzji w sprawie zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla obrębu M., gmina S. jest Starosta G. lub Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] . Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2009 r. złożył Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. . Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 28 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, naruszenie art. 138 § 1 pkt.2 i art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez ich nie zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż art. 13 ust.2 ustawy o lasach daje materialne uprawnienie do stwierdzenia, że w przypadku zmiany lasu na użytek rolny, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych jest stroną tego postępowania, albowiem to on jest organem właściwym w sprawie ochrony gruntów leśnych. Skarżący wskazał ponadto, że art. 3 ust.2 pkt 1, a także art. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych daje materialne uprawnienie do stwierdzenia, że w przypadku przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych jest stroną tego postępowania, albowiem to on jest organem właściwym w sprawie ochrony gruntów leśnych. W ocenie skarżącego zmiana lasu na grunty nieleśne w trybie decyzji starosty jest obejściem przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a ustawa ta jest ustawą szczegółową, a zatem z pierwszeństwem zastosowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Rolą Sądu w niniejszym postępowaniu była ocena, czy organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż skarżącemu Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., którą orzeczono o zmianie decyzji z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w sprawie zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla obrębu M., gmina S. w części dotyczącej działek nr [...] w ten sposób, że w w/w działkach zlikwidować dotychczasowe kontury klasyfikacyjne LsV, a w ich miejsce wprowadzić kontur klasyfikacyjny Lz - grunty zadrzewione i zakrzaczone. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Z treści powołanego przepisu wynika, że czynności inicjujące wszczęcie postępowania administracyjnego, o ile nie zostanie ono wszczęte z urzędu, mogą być podjęte wyłącznie przez podmioty uprawnione. Organ administracji publicznej nie może, co do zasady, wszcząć postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności określonego aktu na wniosek dowolnego podmiotu, bowiem uczyniłby to w sposób oczywiście niezgodny z prawem. Również decyzja administracyjna wydana w wyniku tak wszczętego postępowania byłaby aktem wydanym z rażącym naruszeniem prawa, zatem wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić jedynie z woli podmiotu, mającego legitymację procesową strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Legitymację tę do żądania wszczęcia postępowania na wniosek ma podmiot, który twierdzi, że decyzja wadliwa dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyr. NSA z dnia 30 października 2003 r., sygn. akt I SA 3087/01, Lex 149467). Na podstawie art. 157 § 3 kpa organ orzeka co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie art. 157 § 3 kpa jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej podanie, legitymacji strony, wykazania tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, str. 829). Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Należy do nich w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] są przepisy art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie przy wydawaniu decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, będzie miała wpływ na ocenę czy skarżącemu służy przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje w odniesieniu do gruntów informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Z kolei art. 22 ust. 1 cyt. wyżej ustawy stanowi, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Gleboznawczą klasyfikacją gruntów, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Przepis art. 20 ust. 3 tej ustawy stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Jednocześnie w art. 20 ust. 3a stwierdza się, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa z kolei zasady zakładania, prowadzenia oraz wymiany danych ewidencyjnych. Zgodnie z § 59 pkt 6 tego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi gruntów położonych w granicach obrębu są m.in. dane dotyczące użytków gruntowych i klas gleboznawczych. Z kolei § 66 ust. 1 pkt 1 i 2 określa, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas gleboznawczych są: numeryczne opisy konturów tych użytków i klas (pkt 1) i oznaczenia użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów (pkt 2). Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m.in. na następujące grupy: użytki rolne (§ 67 pkt 1) oraz grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione (§ 67 pkt 2). Z kolei stosownie do § 68 ust. 2 grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem – Ls (pkt 1) oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps (pkt 2). Ustalenie klas gleboznawczych poszczególnych użytków i oznaczania ich konturów następuje na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów, którego podstawę obowiązywania stanowi art. 59 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy dotychczasowe przepisy, jeżeli nie są z nią sprzeczne. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów, gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami, a także pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi) o powierzchni do 10 ha. Przepisy rozporządzenia stosuje się do wszystkich gruntów wymienionych w ust. 1 niezależnie od tego, w czyim władaniu znajdują się te grunty (§ 1 ust. 3). Prawomocne orzeczenie w sprawie klasyfikacji gruntów stanowi podstawę do wniesienia wyników klasyfikacji do ewidencji gruntów i budynków (§ 9 w/w rozporządzenia). Przed wydaniem decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. grunty dla obrębu M., gmina S. w części dotyczącej działek nr [...] figurowały w ewidencji gruntów jako las. Decyzją Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., dotychczasowy kontur klasyfikacyjny LsV obowiązujący na tych działkach został zmieniony i w jego miejsce wprowadzono kontur klasyfikacyjny Lz - grunty zadrzewione i zakrzaczone. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 45,poz. 435 ze zm.) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. Art. 3 pkt 2 ustawy o lasach do lasu zalicza także m.in. drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Lasem zatem w rozumieniu ustawy o lasach jest każdy grunt, który spełnia prawne przesłanki przewidziane w art. 3 pkt 1 lub pkt 2, bez względu na to czy na gruncie tym znajduje się roślinność leśna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 651/08 (niepubl.) stwierdził, że jak długo użytek gruntowy ma charakter lasu w rozumieniu ustawy o lasach, tak długo może wyłącznie podlegać klasyfikacji jako grunt pod lasami. W wyroku tym Sąd wywiódł, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa sprawuje starosta. Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w zakresie przysługujących staroście z tytułu nadzoru kompetencji może prowadzić powierzone mu w drodze porozumienia sprawy z zakresu nadzoru, w tym wydanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji. Ponadto stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzebami właścicieli lasu. Decyzje w tych sprawach w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 2 wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyżej wskazanym wyroku zauważa jednocześnie, że kompetencje i obowiązki dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych określone są także przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), przy czym gruntami leśnymi w rozumieniu tej ustawy są m.in. stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 1 grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyczerpująco w punktach 1-5 wymienia formy ochrony gruntów leśnych stanowiąc m.in., iż polega ona na: pkt 1) ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze, pkt 2) zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym w skutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi, pkt 3) przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych w skutek działalności nieleśnej. Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. Taka regulacja wskazuje, iż w braku odmiennej regulacji ustawy, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych jest organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych bez względu na podmiot ich własności, z wyłączeniem obszarów parków narodowych. O ile zatem stosownie do art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa do Starosty należy decyzja o zmianie lasu na użytek rolny, o tyle w świetle art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych o wyłączeniu z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne i nierolnicze orzeka w formie decyzji dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, określając obowiązki związane z wyłączeniem na te cele. Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych jest umocowany a zarazem obowiązany (art. 26 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1) obok innych wskazanych ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych organów, do kontroli stosowania jej przepisów. W szczególności organ ten na podstawie art. 28 ust. 7 tej ustawy wydaje decyzje ustalające opłaty w razie stwierdzenia, że grunty leśne zostały wyłączone z produkcji leśnej bez decyzji o wyłączeniu z przeznaczeniem na cele nierolnicze i nieleśne. W świetle powołanych regulacji prawnych za uzasadnione należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zaprezentowane w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akr III SA/Kr 651/08, zgodnie z którym w postępowaniu, którego przedmiotem jest klasyfikacja gruntów pod lasami, także niestanowiącymi własności Skarbu Państwa, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa ze względu na nałożone na ten organ ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, obowiązki w zakresie ochrony gruntów leśnych, a w szczególności w ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne i nierolnicze. Utrata przez grunt leśny charakteru lasu w rozumieniu ustawy o lasach powoduje, iż brak podstawy prawnej do dalszego kwalifikowania takiego użytku gruntowego w ewidencji gruntów jako lasu oznaczonego symbolem Ls. Starosta G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. orzekł o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla obrębu M., gmina S. w części dotyczącej działek nr [...] w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego konturu klasyfikacyjnego las - LsV, wprowadził kontur klasyfikacyjny Lz - grunty zadrzewione i zakrzaczone. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. wskazał, że grunty leśne, których dotyczy powyższa decyzja nie zostały wyłączone z produkcji leśnej w trybie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zatem Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. ma przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w rozumieniu art. 28 kpa aczkolwiek z racji nałożonych na ten podmiot ustawowych obowiązków a nie ze względu na interes prawny, który z istoty swej nie służy temu organowi. W sprawach bowiem dotyczących niepaństwowych lasów, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych nie reprezentuje Skarbu Państwa jako strony stosunków administracyjno prawnych, lecz wykonuje własne kompetencje. Wobec powyższego organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzy wniosek skarżącego z uwzględnieniem wyżej przedstawionej oceny prawnej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.