II SA/Ke 600/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009r. sprawy ze skargi O. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...] znak: [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce P. pozwolenia na budowę Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej, usytuowanej na działce nr 197 w miejscowości K. Decyzja ta stała się ostateczna, ponieważ żadna ze stron nie wniosła odwołania. Wnioskiem z dnia 31.01.2009r. O. (zwane dalej Stowarzyszeniem) domagało się wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano na uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 1.12.2005r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 5.05.2009r. Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną. Jednocześnie postanowieniem z dnia 6.05.2009r. organ I instancji, działając w oparciu o art. 31 § 2 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., dopuścił Stowarzyszenie do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Starosta, na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 2 k.p.a., orzekł o odmowie uchylenia w/w decyzji ostatecznej z dnia 6.10.2006r. W uzasadnieniu wskazano, że pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji zostało udzielone zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, a powołana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania nie ma wpływu na udzielone pozwolenie na budowę. Wynika to z faktu, iż w świetle obowiązujących obecnie przepisów uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie wskazując na naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 i art. 151 § 2 k.p.a. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 14.02.2005r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie w/w Stacji na działce nr 197, w której podano, że realizacja tej inwestycji wymaga m.in. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z obowiązującym w dacie jej wydania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573), była bowiem zaliczona do inwestycji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tego też względu inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 1.12.2005r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 9.12.2008r. Burmistrz Miasta i Gminy uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 1.12.2005r., orzekając jednocześnie o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Ze względu na powyższe Starosta prawidłowo wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji wskazał jednocześnie, iż po wydaniu decyzji z dnia 14.02.2005r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego weszła w życie ustawa z dnia 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) i przytoczył art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy. Stosownie do tej regulacji w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczas obowiązującego w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. Zgodnie zaś z tym rozporządzeniem, inwestycja polegająca na budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej w K. nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym – z uwagi na spełnienie warunków z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b cyt. rozporządzenia – nie wymaga sporządzenia raportu. Wojewoda podkreślił jednocześnie, iż stosownie do art. 71 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 3.10.2008r. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro zaś anteny przedmiotowej stacji nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów cyt. rozporządzenia to planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto projektowana wieża telefonii komórkowej nie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000., a tym samym projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z obecnie obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska. Mając na względzie powyższe organ II instancji wskazał, iż uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pozostaje bez wpływu na będącą w obiegu prawnym decyzję ostateczną Starosty z dnia 6.10.2006r. Znak: B.V.C.7351-S-133/06 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosło O., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3, art. 151 §2w związku z art. 146, 2. naruszenie ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1, 3. naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59, 63 ust. 1 oraz ust. 2, art. 64 ust. 1, 2 i 3 cyt. ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 4. naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w szczególności § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 5, § 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Na wstępie wskazać trzeba, iż z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., wzruszenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach, określonych m.in. w art. 145 k.p.a., który reguluje instytucję wznowienia postępowania. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Działając w oparciu o cyt. przepis Starosta postanowieniem z dnia 5.05.2009r. wznowił postępowanie zakończone decyzją własną z dnia 6.10.2006r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazania wymaga, iż u podstaw wznowienia legła okoliczność uchylenia przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzją z dnia 9.12.2008r. własnej decyzji ostatecznej z dnia 1.12.2005r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie na działce nr 197 Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej, przy jednoczesnym umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż organy administracji publicznej, orzekające w kwestii zasadności wniosku o uchylenie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, działały w tej mierze w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane: po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. nr 199, poz. 1227 (pkt 1), uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (pkt 2). Jak wynika bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3.10.2008r. (pkt 1), kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3). Odnosząc się do oceny kompletności złożonego przez inwestora projektu budowlanego – przeprowadzonej przez organy w kontekście uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia – wskazać należy, iż w dacie wznowienia postępowania obowiązywały już nowe, odmienne od poprzednich, przepisy, a mianowicie w/w ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednakże, jak słusznie zauważyły organy orzekające, stosownie do art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 3.10.2008r. do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 tej ustawy, za przedsięwzięcia mogące zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające odpowiednio – sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko bądź dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Z kolei jak wynika z art. 60 cyt. ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Mając na względzie treść cyt. art. 60 stwierdzić trzeba, iż w powyższym zakresie nie zostały wydane nowe przepisy, w związku z czym w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy obowiązującego dotychczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b cyt. rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać, mogące znacząco oddziaływać na środowisko, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości w poziomie nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przenosząc treść cyt. § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b rozporządzenia na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy – po uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten 59,0 m n.p.t., odległości planowanego obiektu od istniejącego budynku mieszkalnego w poziomie 40 m, a w pionie 49,0 m od osi głównej wiązki promieniowania (strony 4 i 5 projektu) – iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia w/w raportu. Niezależnie bowiem od równoważnej izotropowej mocy promieniowania wynoszącej 345 W, odległość planowanej stacji od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi w poziomie więcej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. W konsekwencji, zgodnie z cyt. art. 71 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy z dnia 3.10.2008r., skoro Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej w K. nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, to planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000, tak więc nie ma wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w oparciu o tą przesłankę (§ 5 pkt 2 lit. e rozporządzenia). Nie budzi również wątpliwości Sądu, iż planowana inwestycja nie znajduje się także w określonym w § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia katalogu przedsięwzięć, które obligatoryjnie wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż dokonana przez orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej ocena kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem, w szczególności z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane, oraz z obecnymi wymogami ochrony środowiska. W tym zakresie orzeczono bowiem prawidłowo na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, które w zakresie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przewidują odesłanie do regulacji dotychczasowych. Jednocześnie, wbrew zarzutom strony skarżącej, w niniejszym postępowaniu – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż stosownie do art. 151 § 1 w związku z art. 149 § 2 k.p.a. decyzja o uchyleniu (bądź odmowie uchylenia) decyzji dotychczasowej jest wydawana przez organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym zakresie trzeba podzielić stanowisko organów, które, będąc związane podstawą wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w przedstawionym postępowaniu prawidłowo orzekły, że uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia – przy jednoczesnym umorzeniu prowadzonego w tym zakresie postępowania – pozostaje bez wpływu na treść wydanej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Tym samym zasadnie odmówiono uchylenia tego zakwestionowanego przez skarżącą rozstrzygnięcia. Brak jest jednocześnie podstaw, aby – jak chce tego strona skarżąca – uznać, iż organ I instancji właściwy w sprawach ochrony środowiska winien wydać postanowienie o braku potrzeby sporządzenia raportu w oparciu o uprzednio obowiązujący art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 nr 25, poz. 150). Obowiązek taki zastosowanie znajduje jedynie w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź na obszar Natura 2000. Tymczasem, jak już wykazano powyżej, inwestycja polegająca na budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej, usytuowanej na działce nr 197 w miejscowości K. nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym brak jest na gruncie niniejszej sprawy podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia. Ustosunkowując się do sformułowanego ogólnie zarzutu o "braku możliwości zapoznania się z nowymi dokumentami" podnieść trzeba, iż strona nie sprecyzowała, czy miało do tego dojść w wyniku działania organu, jak również nie wskazała, czy miało to miejsce przed, czy po dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Powyższe uniemożliwia merytoryczne odniesienie się przez Sąd do przedmiotowego zarzutu. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.