II SA/Ke 616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. C. na informację Zarządu Województwa z dnia 6 października 2009r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach konkursu nr 1.1.2 dla Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa; II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz J. C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] znak: [...]Zastępca Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa poinformował B. J. C., iż wniosek nr 030 pod nazwą "Rozbudowa przedsiębiorstwa i wprowadzenie nowych usług poprzez inwestycje w środki trwałe" o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 Działanie 1.1 "Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw" został odrzucony na etapie oceny merytoryczno – technicznej, ponieważ nie osiągnął minimalnego wymaganego progu punktowego, to jest 40 punktów. Uzyskana przez projekt liczba punktów to 38. W proteście od powyższej negatywnej oceny wnioskodawca wskazał na nieprawidłową ocenę złożonego przezeń projektu – w zakresie wyszczególnionych poniżej kryteriów: 1. poprawa konkurencyjności na rynku – skala terytorialnego oddziaływania projektu rozciąga się na cały kraj, a tym samym liczba uzyskanych punktów po zważeniu winna wynosić 9 (a nie 3); klienci są bowiem pozyskiwani z terenu całego kraju (Warszawa, Poznań, Wrocław, Kielce), o czym świadczą wystawiane faktury i zawarte umowy; 2. wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa – zaplanowane przedsięwzięcie stanowi innowacyjność na skalę powiatu, a zatem liczba uzyskanych po zważeniu punktów winna wynosić 12 (a nie 8); w powiecie koneckim nie występują bowiem lokale o takiej powierzchni jak przedstawione w dokumentacji trzy sale o powierzchni 100, 290, 360 m2 i bazie hotelowej w liczbie 20 pokoi (dla 44 osób), oferujące tak szeroki zakres usług, imprez szkoleniowych i integracyjnych, obozów sportowo - rekreacyjnych, sauny, masażu, siłowni; 3. wpływ na rozwiązanie zdefiniowanych problemów i barier – wnioskodawca, wobec wieloletniej obecności na rynku, dokładnie rozpoznał potrzeby klientów oraz problemy przedsiębiorstwa; są to m.in.: brak klimatyzowanej sali o odpowiedniej wielkości, wyposażonej w sprzęt do prezentacji, dużego zaplecza kuchennego i socjalnego, pokoi noclegowych; 5. zdolność finansowa i operacyjna do realizacji inwestycji – liczba uzyskanych punktów po zważeniu winna wynosić 8 (a nie 4); do wniosku dołączone były bowiem dokumenty, potwierdzające zabezpieczone na inwestycję środki, na poczet dokończenia inwestycji zabezpieczono kwotę 500 tys. zł (umowa darowizny), a ponadto do momentu wydania odmownej informacji projekt został zrealizowany w 85 % ze środków własnych beneficjenta. Pismem z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu nr 1 wskazano, iż w wyniku realizacji projektu konkurencyjność firmy wpłynie jedynie na obszar oddziaływania przedsiębiorstwa / gminy, czego potwierdzeniem jest zapis wynikający z punktu D11 wniosku – "Projekt jest odpowiedzią na potrzeby rynku lokalnego". Ustosunkowując się do zarzutu nr 2 stwierdzono, iż projekt ogranicza się do rynku lokalnego, co wynika z punktu D11 – "Dzięki realizacji projektu firma umocni swą pozycje na rynku lokalnym" oraz sekcji 3-5 biznesplanu – "Wprowadzone usługi będą innowacyjne w skali lokalnej ze względu na kompleksowość obsługi klienta". Odnosząc się do zarzutu nr 3 powołano się na pkt 4-2 biznesplanu, gdzie wnioskodawca pisze, iż "w ostatnich kilku latach jako firma dużo inwestowaliśmy w rozwój i przeprowadzenie inwestycji bez wsparcia (dofinansowania) projektu może nieco osłabić kondycję finansową firmy i opóźnić jej rozwój, co może wykorzystać konkurencja". Świadczy to – zdaniem instytucji zarządzającej – o braku bariery rozwojowej przedsiębiorstwa. Wnioskodawca wskazuje bowiem jedynie na nieznaczne osłabienie firmy oraz wyłącznie potencjalne zagrożenie ze strony konkurencji. Ustosunkowując się do zarzutu nr 4 organ wskazał, iż dołączone do wniosku dokumenty potwierdzające zabezpieczone na inwestycje środki (ok. 2,2 mln zł) nie gwarantują całkowitych środków finansowych związanych z realizowanym projektem (3,1 mln zł). Z kolei zaświadczenie z banku dotyczące możliwości kredytowania przedmiotowej inwestycji nie potwierdza jednoznacznie posiadania przez wnioskodawcę zdolności kredytowej na zaciągniecie kredytu w wysokości 750 tys. zł. Ponadto, z przedstawionej analizy finansowej nie wynika jednoznacznie możliwość wygospodarowania dodatkowych środków na sfinansowanie inwestycji. Wnioskodawca wykazuje bowiem niski poziom środków pieniężnych (4,8 tys. zł) i niski poziom rentowności sprzedaży (3,17%). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na w/w informację instytucji zarządzającej z dnia 6 października 2009r. wniósł J. C., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący powołał się na naruszenie przez instytucję zarządzającą Regulaminu konkursu zamkniętego nr 1.1.2., Instrukcji dokonywania oceny punktowej projektu dla części A (zawartej w karcie oceny merytoryczno – technicznej), zasady dwuinstancyjności oraz obiektywizmu (bezstronności). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując iż niniejszy projekt został oceniony zgodnie z ustawą z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz kryteriami ustalonymi w systemie realizacji Regionalnego Programu Województwa na lata 2007-2013. Jednocześnie negatywna ocena projektu oraz wniesionego protestu zostały szczegółowo uzasadnione w pismach z dnia 14 września i 6 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność – wymienione w art. 3 § 2 ww. ustawy. Wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 3 § 3 cyt. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Jak wynika bowiem z art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity – Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712), zwanej dalej ustawą, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Nadmienić trzeba, iż cyt. przepis został dodany na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. nr 216, poz. 1370). Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 2 ustawy skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż J. C. złożył skargę do tut. Sądu w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, jak również załączył doń wymaganą dokumentację oraz uiścił wymagany wpis sądowy. Powyższe znajduje bowiem potwierdzenie w aktach niniejszej sprawy. Z tego też względu, wobec spełnienia wszystkich ustawowych wymogów, przedmiotowa skarga mogła być przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – stosownie do art. 30 c ust. 3 ustawy. Zgodnie z cyt. przepisem w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kierując się treścią cyt. art. 30 c ust. 3 ustawy uznać trzeba, iż Sąd administracyjny, badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest uprawniony do orzeczenia w sposób merytoryczny – poprzez przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, może jedynie – stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo – przekazać sprawę instytucji zarządzającej do ponownego rozpoznania złożonego wniosku, przy czym instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art. 153 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Badając legalność podjętego rozstrzygnięcia Sąd musi przede wszystkim ustalić, czy obowiązujące przepisy oraz wydane na ich podstawie akty dotyczące ocen i wymogów dokumentacji konkursowej zawierają definicje legalne pojęć odnoszących się do kryteriów dokonywanej przez instytucję zarządzającą oceny wniosku. Na gruncie niniejszej sprawy, oprócz cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. nr 193 poz. 1389) zastosowanie znajdują: - Regulamin konkursu zamkniętego nr 1.1.2. ogłaszanego w ramach Osi Priorytetowej I Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...]), - Kryteria wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (załącznik do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013, przyjętego uchwałą Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...]). Dokonując szczegółowej analizy powołanych wyżej regulacji stwierdzić trzeba, iż żadne z nich nie zawiera definicji legalnej pojęć: - "oddziaływanie projektu w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku w skali przedsiębiorstwa/gminy, powiatu, więcej niż 1 powiatu/województwa, kraju/ Europy", - "przyczynienie się projektu do poprawy zarządzania przedsiębiorstwem, wzrostu innowacyjności na skalę minimum gminy, powiatu, województwa", - "oparcie projektu na analizie potrzeb", - "pozytywny wpływ projektu na rozwiązanie zdefiniowanych problemów i barier", - "zdolność operacyjna do realizacji inwestycji". Nadmienić także trzeba, iż z powołanych Kryteriów wyboru projektów (strona 10) wynika jedynie ogólnie, iż ocena w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku (punktacja od 1 do 4 pkt, ważona x 3), wzrostu innowacyjności przedsiębiorstwa (punktacja od 1 do 4, ważona x 4), analizy potrzeb i wpływu projektu na rozwiązanie zidentyfikowanych problemów i barier (punktacja od 0 do 2, ważona x 2) oraz zdolności finansowej i operacyjnej do realizacji inwestycji (punktacja od 0 do 2 ważona x 4) będzie dokonywana na podstawie informacji przedstawionych we wniosku. Dodatkowo przy ocenie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku będzie brana skala terytorialnego oddziaływania projektu. Odnosząc się do Instrukcji dokonywania oceny punktowej projektu dla części A, będącej częścią składową karty oceny merytoryczno – technicznej, która z kolei stanowi załącznik do w/w Regulaminu (§ 6 pkt 2 lit. g Regulaminu), stwierdzić trzeba, iż wobec użycia w charakterze w/w kryteriów pojęć o charakterze nieostrym Instrukcja ta stanowi tylko częściową pomoc w zakresie przyznawania określonej liczby punktów. Okoliczność tą podkreśla także zastosowanie w stosunku do kryterium poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku wyrażenia "proponowany podział punktów". Tym samym powołana Instrukcja ogranicza się tylko do wyszczególnienia konkretnej liczby punktów przyznawanej np. za określoną skalę oddziaływania (przykładowo - 4 punkty w przypadku wzrostu innowacyjności mikroprzedsiębiorstwa na skalę minimum województwa). Ze względu na powyższe, wobec braku jednoznacznego określenia wskazanych kryteriów, stwierdzić należy, iż instytucja zarządzająca, orzekając na ich podstawie w zakresie przyznania wnioskowi o dofinansowanie określonej liczby punktów, opiera się na ocenie zbliżonej w swym charakterze do instytucji uznania administracyjnego. Nie pozwala to jednakże instytucji zarządzającej na dowolność w załatwieniu wniosku, bowiem spoczywa na niej ciężar należytego uzasadnienia zajętego stanowiska w przedmiocie przyznania takiej, a nie innej liczby punktów. Przedmiotowa powinność skorelowana jest z obowiązkiem instytucji zarządzającej, polegającym na rozważeniu wszelkich okoliczności niezbędnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Wszystko to ma na celu rozdzielenie funduszy na dofinansowanie określonych projektów w taki sposób, aby dotarły one do podmiotów, których przedsięwzięcia oddziaływają pod względem konkurencyjności w jak najszerszym zakresie terytorialnym, wykazują duży stopień innowacyjności, opierając się na dogłębnej analizie potrzeb i wpływu projektu na rozwiązanie zidentyfikowanych problemów i barier, posiadając jednocześnie jak największą zdolność finansową i operacyjną do realizacji inwestycji. W tym miejscu przytoczyć należy przepis art. 25 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który podkreśla, iż realizacja programu operacyjnego powinna być prawidłowa. Znajduje to także potwierdzenie w art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. UE L. z 2006r. nr 210, str. 25 ze zm.) Jak wynika z powołanego przepisu art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji. Mając na względzie powyższe wskazać trzeba, iż jakkolwiek na str. 10 wniosku beneficjent używa ogólnych sformułowań, iż "na naszym terenie brak odpowiedniej infrastruktury", "projekt jest odpowiedzią na potrzeby rynku lokalnego", to już na następnej stronie wnioskodawca precyzuje, iż "udostępnienie pokoi gościnnych w nowocześnie urządzonym i znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku hotelowym umożliwi dotarcie do nowej grupy klientów przyjezdnych z okolic S., jak również województwa, a także całego kraju (imprezy integracyjne i szkoleniowe dla firm, zakwaterowanie dla specjalistów)", dodając na str. 8 biznesplanu (będącym załącznikiem do wniosku, a więc jego integralną częścią), iż "wynajem sal konferencyjno-bankietowych, dzięki wyposażeniu w sprzęt audio-video, pokoje noclegowe oraz zamknięty parking umożliwi zainteresowania ofertą klientów indywidualnych z terenu województwa oraz firm z całego kraju. Udostępnienie noclegów na terenie lokalu zwiększy zasięg działalności i możliwości organizacyjne firmy". Jednocześnie w wypełnionym wzorze biznesplanu – str. 8 (stanowiącym załącznik do w/w Regulaminu – § 6 ust. 2 lit. d) w rubryce 3-5 Rynek pkt 3 skierowane do wnioskodawcy pytanie określono następująco "W jaki sposób wprowadzone usługi/produkty przyczynią się do wzrostu innowacyjności przedsiębiorstwa i w jakiej skali (lokalnej/regionalnej/krajowej/europejskiej)?". W odpowiedzi beneficjent wskazał, iż "wprowadzone usługi będą innowacyjne w skali lokalnej". Podkreślenia wymaga, iż przytoczona rubryka nie dokonuje podziału skali oddziaływania lokalnego na zasięg gminny i powiatowy, a zatem ocena tego zagadnienia winna być dokonywana przez instytucję zarządzającą na podstawie całokształtu informacji udostępnionych przez stronę. Wskazówką dla organu w powyższym względzie winny być także twierdzenia zawarte w złożonym proteście, gdzie strona jednoznacznie oświadczyła, iż "zaplanowane przedsięwzięcie stanowi innowacyjność na skalę powiatu, gdyż w powiecie koneckim nie występują bowiem lokale o takiej powierzchni jak przedstawione w dokumentacji trzy sale o powierzchni 100, 290, 360 m2 i bazie hotelowej w liczbie 20 pokoi (dla 44 osób), oferujące tak szeroki zakres usług, imprez szkoleniowych i integracyjnych, obozów sportowo - rekreacyjnych, sauny, masażu, siłowni". Ponadto, beneficjent – odnosząc się do poprawy konkurencyjności na rynku – wskazał w proteście, że skala terytorialnego oddziaływania projektu rozciąga się na cały kraj, bowiem klienci są pozyskiwani z terenu całego kraju (Warszawa, Poznań, Wrocław, Kielce), na którą to okoliczność dysponuje stosownymi fakturami i umowami. Powyższych okoliczności w ogóle nie dostrzega instytucja zarządzająca, która – ustosunkowując się do kryterium poprawy konkurencyjności na rynku – uznała, iż zaplanowane przedsięwzięcie oddziaływuje jedynie w skali przedsiębiorstwa/gminy, a założony wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa odniosła jedynie do skali gminnej. Organ, nie zważając na argumenty zawarte w proteście, skupia się przy tym wyłącznie na użytym we wniosku słowie "lokalny". Tymczasem określenie to, zgodnie z doktryną prawa administracyjnego, bazującą w tym zakresie na kanwie art. 164 ust. 2 Konstytucji RP, znajduje zastosowanie zarówno do gminy, jak i powiatu – w przeciwieństwie do przymiotnika "regionalny", które dotyczy województwa. Nadmienić również trzeba, iż w w/w Kryteriach, Regulaminie oraz drukach użytych formularzy – w zakresie dotyczącym dofinansowania realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, Działanie 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw – nie użyto słowa "ponadlokalny", które można by rozumieć a contrario jako odnoszące się do powiatu. Odnosząc się do oceny kryterium analizy potrzeb i wpływu projektu na rozwiązanie zidentyfikowanych problemów i barier wskazać trzeba, iż również w tym zakresie instytucja zarządzająca nie zbadała w sposób dogłębny wniosku skarżącego. Na str. 10 wniosku strona wyraźnie bowiem pisze, iż "analizy dokonano w przeciągu ostatnich lat", "obecnie prowadzimy małą salę bankietową i wiemy, że nie zaspokaja ona w pełni potrzeb klientów (...), którzy szukają nowych usług". Doprecyzowaniem tych twierdzeń jest stanowisko strony przedstawione w na str. 11, pozycja 4-2 biznesplanu, gdzie wskazano, iż "Barierą dla rozwoju przedsiębiorstwa jest obecnie brak powierzchni, którą można by przystosować do nowych usług. (...) Nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć na zapotrzebowanie klientów, ponieważ w posiadanych budynkach brak już miejsca na stworzenie nowych sal. W związku z powyższym oczekiwanie klienta na usługę wydłuża się, bądź tracimy klientów, którzy szukają usług w innych firmach." Jednocześnie "zagrożeniem dla firmy jest także sytuacja, w której inna firma kupiłaby budynek (sąsiedni) planowany przez nas do zakupu i rozpoczęła działalność konkurencyjną". Przytoczone stanowisko beneficjenta podlega ocenie zgodnie z Instrukcją dokonywania oceny punktowej, wchodzącą w skład karty oceny merytoryczno – technicznej (załącznik do w/w Regulaminu). Regulacja ta stanowi w pkt 4, iż projekty, które w pełni rozwiązują określoną kategorię problemów i barier zidentyfikowanych w przedsiębiorstwie otrzymują największą liczbę punktów. Natomiast najniższą ilość punktów otrzymują projekty, które nie rozwiązują powyższych problemów lub brakuje im rzeczowej i racjonalnej analizy potrzeb przedsiębiorcy, opierającej się o empirycznie sprawdzalne przesłanki. Powyższych okoliczności organ zdaje się zupełnie nie dostrzegać, skupiając się jedynie wybiórczo na sformułowaniu "nieco", użytym przez wnioskodawcę wobec osłabienia kondycji finansowej firmy i jej rozwoju w kontekście ewentualnego braku przyznania dofinansowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy instytucja zarządzająca, dokonując oceny złożonego wniosku w zakresie kryteriów – poprawa konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku, wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa, oparcie projektu na przeprowadzonej analizie potrzeb i wpływ projektu na rozwiązanie zdefiniowanych problemów i barier – orzekła w sposób zupełnie dowolny, przekraczając tym samym granice uznania administracyjnego. Jedynie ubocznie wskazać trzeba, iż wniosek skarżącego (oceniony na 38 pkt) został odrzucony z uwagi na brak osiągnięcia minimalnego wymaganego progu punktowego (40 pkt) – a zatem z powodu braku tylko 2 pkt. Powyższa okoliczność winna obligować instytucję zarządzającą do szczególnej dbałości o ustalenie właściwej punktacji dotyczącej poszczególnych kryteriów, jak również wyczerpujące i przekonujące wyjaśnienie takiego rozstrzygnięcia stronie – przy jednoczesnym kompleksowym ustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w proteście. Odnosząc się z kolei do łącznej oceny kryterium zdolności finansowej i operacyjnej projektodawcy do realizacji inwestycji wskazać należy, iż według twierdzeń skarżącego na środki zabezpieczone na realizację inwestycji składają się środki zgromadzone na rachunku bankowym (974.293,86 zł z limitem kredytu 45.000 zł – załącznik nr 17), pochodzące z umów darowizn (łącznie 500.000 zł – załączniki nr 20, 21, 22) oraz 750.000 zł, mogące zostać przyznane przez Bank PKO. Natomiast całkowita wartość projektu to 3.100.155,80 zł. Tymczasem, w przeciwieństwie do większości pozostałych kryteriów, cyt. Instrukcja jednoznacznie stanowi, iż przez zdolność finansową rozumie się możliwość zagwarantowania całkowitych środków finansowych związanych z realizowanym projektem (kwalifikowanych i niekwalifikowanych), a największą ilość punktów otrzymają wnioskodawcy, którzy posiadają zarówno zdolność finansową jak i operacyjną do realizacji inwestycji oraz wykazali to jednoznacznie i zrozumiale w analizie finansowej. W świetle tak ustalonych kryteriów, wobec braku zabezpieczenia przez wnioskodawcę kwoty 3.100.155,80 zł (wartość całkowita projektu), nie budzi wątpliwości, iż w niniejszym zakresie instytucja zarządzająca nie przekroczyła granic uznania administracyjnego, zwłaszcza iż w udzielonej w dniu 6 października 2009r. informacji szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko, odnosząc się zarówno do zgromadzonych przez wnioskodawcę środków pieniężnych, jak również możliwości wygospodarowania dodatkowego kapitału, poziomu środków pieniężnych w okresie bieżącym oraz poziomu rentowności przedsiębiorstwa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, należy uznać go za całkowicie bezzasadny. Jak wynika bowiem z art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – a zatem także określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności. Z kolei zgodnie z art. 30g ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Niezależnie od tego należy wskazać skarżącemu, iż przepis art. 78 zdanie drugie Konstytucji RP upoważnia ustawodawcę do określenia wyjątków od prawa każdej ze stron do zaskarżania decyzji wydanych w pierwszej instancji – poprzez dopuszczenie wprowadzania ustawowych wyjątków. Ograniczenie prawa strony do wniesienia odwołania od każdej decyzji wydanej w pierwszej instancji polega zasadniczo na tym, że przepis nie dopuszcza wniesienia odwołania do organu wyższej instancji (wbrew zasadzie dewolutywności). Natomiast wyłączenie prawa do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji jest z reguły kompensowane w postaci przyznania stronie prawa wniesienia środka zaskarżenia do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Na gruncie k.p.a. jest to wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.), natomiast w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu wszystkich wynikających z cyt. ustawy różnic, jest to protest. Jak wynika bowiem z § 5 w/w Regulaminu beneficjent – w przypadku negatywnie rozpatrzonego wniosku o dofinansowanie projektu – ma możliwość wniesienia protestu w formie pisemnej do Instytucji Zarządzającej RPOWŚ na lata 2007-2013, która wydała decyzję w sprawie negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie. Procedura ta jest zarazem zgodna z art. 30b cyt. ustawy, który stanowi, iż w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (ust. 1), system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie (ust. 2), w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę (ust. 3). Jednocześnie z uwagi na zabezpieczenie w niniejszej sprawie zasady, o jakiej mowa w cyt. art. 30b ust. 3, nie można uwzględnić zarzutu strony skarżącej o naruszeniu zasady bezstronności. Rozpoznając sprawę ponownie instytucja zarządzająca, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, przeprowadzi stosowne postępowanie, badając w szczególności – w oparciu o informacje przedstawione we wniosku – wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa, oparcie projektu na przeprowadzonej analizie potrzeb, pozytywny wpływ projektu na rozwiązanie zdefiniowanych problemów i barier oraz skalę terytorialnego oddziaływania projektu w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku. Orzekając w oparciu o uznanie administracyjne, organ będzie miał na uwadze konieczność szczegółowego i przekonywującego uzasadnienia podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 30e ustawy o zasadach polityki rozwoju w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.