II GSK 47/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 622/09 w sprawie ze skargi W. J. - Firma Handlowa "J." na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach konkursu nr 1.1.2 dla Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego w latach 2007- 2013 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. odrzuca skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. J. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach konkursu nr 1.1.2 dla Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007-2013 - w punkcie I stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś., w punkcie II zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 17 września 2009 r. Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego w K. poinformował W. J., właściciela Firmy Handlowej J. w K., że jego Projekt nr 235 pn. "Rozbudowa i podniesienie standardu Ośrodka Wypoczynkowego "C. W." w K. 88" złożony do Działania 1.1 "Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw" w ramach konkursu zamkniętego nr 1.1.2 "Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007-2013", został oceniony pozytywnie i zdobył łącznie 55 punktów. W wyniku takiej oceny oraz z powodu braku dostatecznej ilości środków finansowych dostępnych w ramach w/w konkursu, Projekt nr 235 został umieszczony na liście rezerwowej. W piśmie tym beneficjent został poinformowany o możliwości i sposobie złożenia oraz rozpatrzenia protestu. Do powyższego pisma została dołączona Karta Oceny Merytoryczno-Technicznej dla Działania 1.1 RPOWŚ 2007-2013 zawierająca wynik oceny merytoryczno-technicznej w części A i B projektu W. J. o dofinansowanie w ramach RPOWŚ 2007-2013. Z oceny tej wynika, że całkowita wartość wskazanego projektu dotyczącego małego przedsiębiorstwa, wynosiła 9.501.360 zł., koszty kwalifikowane 4.800.000 zł., a wnioskowana kwota dofinansowania 2.400.000 zł. Do ww. Karty Oceny została dołączona instrukcja dokonywania oceny punktowej projektu dla części A i B, określająca szczegółowe sposoby oceny w ramach poszczególnych kryteriów, a także wyjaśniająca jakie źródła informacji są brane pod uwagę przy ocenie w części B. W proteście W. J. wniósł o ponowne i rzetelne rozpatrzenie jego wniosku, zarzucając tendencyjne i nierzetelne potraktowanie w każdym z kryteriów szczegółowych. Pismem z [...] października 2009 r. Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego w K. poinformował wnioskodawcę, że instytucja zarządzająca w odpowiedzi na protest podtrzymała wcześniejszą decyzję co do liczby punktów uzyskanej przez projekt W. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., działając na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - znowelizowana ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. z 2008 r. Nr 216, poz. 1370) - w art. 30 c – 30 e przewiduje możliwość wniesienia przez wnioskodawcę, którego projekt został oceniony negatywnie, a następnie podlegał procedurze odwoławcze, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, która również dała wynik negatywny, skargi do sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie. WSA podniósł, że stosownie do treści art. 30 c w zw. z art. 30 g ustawy, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest informacja otrzymywana przez wnioskodawcę, dotycząca negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Informacja ta nie jest decyzją administracyjną a kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił też, że zobligowany jest - przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli - zbadać warunki formalne dopuszczalności skargi, określone art. 30 c ust. 2 ustawy. W oparciu o akta sprawy WSA stwierdził, że skarżący złożył skargę w terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, nadto dołączył do skargi wymagana dokumentację i uiścił stosowny wpis. Tym samym skarga - spełniając ustawowe wymogi - mogła być przedmiotem merytorycznej kontroli. Według Sądu, w konsekwencji wyłączenia na podstawie art. 37 ustawy stosowania w postępowaniu o dofinansowanie przepisów k.p.a., zachodzą wątpliwości, co do zasad obowiązujących w procedurze odwoławczej. Przyjął jednak, że skoro protest ma być rozpatrzony to - myśl wykładni językowej - zarzuty odwołania muszą być poddane ocenie z punktu widzenia ich zasadności. Stwierdził dalej, że na podstawie treści informacji instytucji zarządzającej z dnia 6 października 2009 r., nie da się przyjąć, aby w sprawie zarzuty protestu dotyczące kryteriów określonych w części B oceny merytoryczno-technicznej, zostały poddane jakiejkolwiek analizie, oraz tym bardziej, aby wyniki tej oceny zostały komukolwiek, zwłaszcza wnioskodawcy, przedstawione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska, zajętego przez instytucję zarządzającą wobec podniesionych zarzutów, uniemożliwia w istocie kontrolę sądową tego stanowiska. Do podniesionych w proteście zarzutów należało się odnieść tym bardziej, że wnioskodawca zakwestionował przyznanie mu tylko 9 punktów na 15 możliwych do uzyskania z tytułu realizacji projektu w jednej z branż kluczowych dla rozwoju regionu. To samo dotyczy argumentów przytoczonych w proteście, odnoszących się do przyznania przedmiotowemu projektowi również tylko 6 punktów na 15 możliwych do uzyskania z tytułu realizacji przez projekt założeń Regionalnej Strategii Innowacyjności. Obowiązkiem instytucji zarządzającej było odniesienie się również do wszystkich pozostałych przytoczonych w Instrukcji dokonywania oceny punktowej elementów związanych z realizacją projektu. Z instrukcji tej wynika bowiem, że wszystkie te elementy są obligatoryjnie brane pod uwagę przy ocenie projektu przez Zarząd Województwa. Odmienne postępowanie instytucji zarządzającej podważa sens składania środków odwoławczych i stawia pod znakiem zapytania gwarancje wynikające z przewidzianej ustawą możliwości wniesienia protestu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących części A oceny merytoryczno-technicznej, Sąd wskazał, że sposób rozpatrzenia protestu W. J. przez instytucję zarządzającą jest tym bardziej niezrozumiały, że instytucja te dokonała analizy i oceny wszystkich zarzutów protestu dotyczących kryteriów szczegółowych oceny punktowej w części A oceny merytoryczno-technicznej i przedstawiła je w informacji z dnia 6 października 2009 r., w sposób świadczący o realizacji prawa wnioskodawcy do skorzystania z kontroli uruchamianej w wyniku wniesienia środków odwoławczych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła instytucja zarządzająca - Zarząd Województwa Ś., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy: - art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, która norma prawa powszechnie obowiązującego doznała obrazy poprzez działanie Instytucji Zarządzającej, - art. 30 c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zdaniem Skarżącego, powtórnej oceny merytorycznej wniosku złożonego przez W. J., - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 53, poz. 1269 ze zm.), dalej p.u.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. pozwala na kontrolę działalności instytucji zarządzającej w zakresie szerszym niż aspekt legalności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał na sprzeczność oceny Sądu polegającą na tym, iż z jednej strony Sąd wskazał, że określając zakres kontroli wynikający z treści cytowanego art. 30 c ust 3 ustawy, należy pamiętać, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do przyznania określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, a może jedynie – stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w osób naruszający prawo - przekazać sprawę instytucji zarządzającej do ponownego rozpatrzenia, a więc do ponownej oceny wniosku (...), a z drugiej strony, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze faktycznie, zdaniem instytucji zarządzającej, tej oceny samodzielnie dokonał. Wnikając w merytoryczną ocenę Sąd naruszył art. 30 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem organu WSA nie tylko nie wskazał konkretnych przepisów, których naruszenia dokonała instytucja zarządzająca, ale też jego tok rozumowania w sposób jawny odbiega od kompetencji sądu, polegających tylko i wyłącznie na rozstrzygnięciu czy ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo czy też nie. Ponadto, zdaniem skarżącego, Sąd I instancji rozstrzygając sprawę naruszył art. 1 § 2 p.u.s.a., zgodnie z którym kognicja sądu administracyjnego co do zasady jest ograniczona do badania działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem. Nie ma przy tym wątpliwości, że kryterium legalności oznacza zgodność z prawem powszechnie obowiązującym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje też art. 189 p.p.s.a. Przepis ten stanowi m.in., że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Jak wskazano w powołanej uchwale "z jednoznacznej treści art. 189 p.p.s.a. wynika nakaz badania z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy przed wojewódzkim sądem administracyjnym prawidłowo nadano sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (...). Badanie dopuszczalności skargi pod kątem wskazanym w art. 189 p.p.s.a. nie jest związane zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej". W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał ocenie dopuszczalność wniesionej skargi. Uznał, powołując art. 30 c – 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, że wniesiona skarga mogła być przedmiotem merytorycznej kontroli gdyż spełniała wszystkie ustawowe wymogi. W szczególności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skargę - spełniającą wymogi formalne i należycie opłaconą - wniesiono w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Istotnie - zgodnie z art. 30 c ust. 1 powołanej ustawy - wnioskodawca może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, w sposób określony art. 30 c ust. 2, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa z art. 30 b ust. 4. Zauważyć jednak należy, że - stosownie do art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - procedura odwoławcza, o wyniku której wnioskodawca jest informowany, z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30 b ust. 4) może być uruchomiona tylko i wyłącznie w razie negatywnej oceny projektu. Jednoznacznie stanowi o tym art. 30 b ust. 1, w myśl którego "W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść". W świetle przytoczonych regulacji - dla oceny dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego - konieczne jest więc nie tylko zbadania czy jej przedmiotem jest informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej ale także czy procedura odwoławcza była dopuszczalna tzn. czy zgodnie z informacją, przewidzianą art. 30 a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, projekt oceniony został "negatywnie". Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcę poinformowano, iż jego projekt oceniony został pozytywnie, uzyskał łącznie 55 punktów a z uwagi na brak dostatecznej ilości środków finansowych, dostępnych w ramach konkursu, projekt umieszczony został na liście rezerwowej. Rozstrzygnięcia wymaga zatem, czy informację o umieszczeniu na rezerwowej liście projektów kwalifikowanych do dofinansowania można uznać za "negatywną ocenę projektu", w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy, umożliwiającą wniesienie środka odwoławczego, a w konsekwencji, w razie negatywnego wyniku procedury odwoławczej, otwierającą drogę do kontroli sądowoadministracyjnej. Ważąc powyższe należy wskazać na treść art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 30 a ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z pierwszym z przywołanych artykułów, podstawę dofinansowania stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą (ust.1), która to umowa określa warunki dofinansowania oraz prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (ust. 2). Według zaś art. 30 a ust. 1 umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu: 1/ który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, oraz 2/ którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Przytoczone unormowania pozwalają stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie dofinansowywania projektów odbywa się w dwóch etapach, a każdy z tych etapów przewiduje odrębne przesłanki, spełnienie których jest konieczne dla dofinansowania. Na dwuetapowość postępowania o dofinansowanie projektów wskazuje też Regulaminem konkursu zamkniętego nr 1.1.2 w ramach Osi Priorytetowej I, Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007 – 2013. Regulamin ten wyróżnia etap oceny projektu oraz etap wyboru projektu do zawarcia umowy o dofinansowanie (§ 1 pkt 8 oraz § 3 pkt I-III). Pierwszy z etapów, stosownie do ww. art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wymaga pozytywnego przejścia przez projekt wszystkich etapów jego oceny i zakwalifikowania do dofinansowania. Zgodnie z przywołanym wyżej Regulaminem, wnioski poddawane są: ocenie formalnej ( § 3 pkt I) i ocenie merytoryczno - technicznej (§ 3 pkt II). Ocena merytoryczno - techniczna składa się z dwóch części: części A, w której wniosek może otrzymać maksymalnie 70 pkt. i części B, w której wniosek może otrzymać maksymalnie 30 pkt. Warunkiem umieszczenia wniosku na zbiorczej liście - przekazywanej celem oceny w części B - jest uzyskanie w części A co najmniej 40 punktów (§ 3 pkt II ppkt 9 tiret pierwsze Regulaminu). Z powyższego wynika zatem, że "wszystkie etapy" oceny projektu, zgłoszonego do konkursu 1.1.2 w ramach Osi Priorytetowej I, Działania 1.1 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007–2013 - o których mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy - to: etap oceny formalnej, od której zależy przekazanie wniosku do oceny merytoryczno-technicznej i dwie części (A i B) etapu oceny merytoryczno-technicznej. Przejście tych etapów i uzyskanie przez projekt min. 40 pkt. oznacza tym samym pozytywny wynik oceny, o czym wnioskodawca jest pisemnie informowany (art. 30 a ust. 3 ustawy). Omawiany etap postępowania o dofinansowanie obejmuje też - zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy - zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Zwrócenia uwagi wymaga jednak, że ustawa nie określa odrębnych od pozytywnej oceny projektu przesłanek "zakwalifikowania" projektów do dofinansowania w rozumieniu powołanego przepisu. Nie wskazuje z jakich przyczyn pozytywnie oceniony projekt mógłby nie zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Uznać zatem należy, że każdy projekt, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny co do zasady kwalifikuje się do dofinansowania. Przy tym o wynikach oceny wnioskodawcy są indywidualnie informowani (art. 30 a ust. 3) lista wszystkich projektów zakwalifikowanych do dofinansowania jest zaś ogłaszana na stronie internetowej (art. 30 a ust. 2). Pozytywna ocena oraz zakwalifikowanie projektu do dofinansowania oznacza zatem, że projekt ten "przechodzi" do kolejnego etapu postępowania o dofinansowanie. Dopiero na drugim z etapów postępowania o dofinansowanie - stosownie do art. 30 a ust. 1 pkt 2 ustawy i § 3 pkt III Regulaminu (dotyczącego "wyboru" projektów) - uwzględniania jest przesłanka dostępności alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Według tej przesłanki projekty, które przeszły pozytywnie ocenę merytoryczno - techniczną umieszczane są na liście rankingowej lub rezerwowej. Tak więc brak podstaw ku temu, by możliwość dofinansowania w ramach dostępnej alokacji na realizację określonego działania uznać za przesłankę, od spełnienia której zależy pozytywna ocena projektu - na pierwszym z etapów postępowania wszczynanego wnioskiem o dofinansowanie i jego zakwalifikowanie do dofinansowania. Zgodnie z § 3 pkt III ppkt 2 powołanego Regulaminu po dokonaniu oceny merytoryczno - technicznej w części B powstaje lista rankingowa projektów przewidywanych do dofinansowania. W myśl zaś ppkt 3 przywołanego wyżej § 3 pkt III na liście rankingowej umiejscawiane są projekty do łącznej wysokości dofinansowania, nieprzekraczajacej poziomu alokacji przewidywanej na dany konkurs. Pozostałe projekty umieszczane są na liście rezerwowej jedynie z uwagi na brak środków. Nie zmienia to jednak faktu, że projekty te przeszły pozytywnie pełną ocenę merytoryczno - techniczną. Toteż umieszczenie ich na liście rezerwowej, a zatem na liście projektów nieprzewidywanych do dofinansowania, nie może być utożsamiane z negatywną ich oceną. Zauważyć na marginesie należy, że kolejność projektów przewidywanych do dofinansowania, w przypadku pojawienia się nowych okoliczności, mogących rzutować na uzyskany wynik oceny (§ 3 pkt III ppkt 5 Regulaminu), może ulec zmianie. Przypomnienia i podkreślenia wymaga w tym miejscu, że możliwość wniesienia środka odwoławczego w sposób jednoznaczny uzależniona jest wyłącznie od oceny projektu. Zgodnie z powoływanym wyżej art. 30 b ust. 1 ustawy, wniesienie środka odwoławczego przewidzianego w systemie realizacji programu operacyjnego dopuszczalne jest tylko w przypadku negatywnej oceny projektu. Tak też stanowią uregulowania dotyczące procedury odwoławczej, zawarte w § 5 powołanego wyżej Regulaminu. Przyjąć należy, że właśnie z uwagi na fakt, iż tylko negatywna ocena projektu daje możliwość wniesienia środka odwoławczego, wyłącznie w tego typu informacji właściwa instytucja zobligowana jest zamieścić uzasadnienie wyników oceny oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego. W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, wątpliwości nie powinno budzić więc, że informacja o pozytywnej ocenie projektu, ze wskazaniem na umieszczenie tego projektu na liście rezerwowej, nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym informacja taka wyklucza wniesienie środka odwoławczego przewidzianego ww. przepisem. Skoro ustawodawca w art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju kategorycznie ogranicza możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko w razie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej - oczywiste jest i to, że akt ten musi zostać wydany w ramach dopuszczalnej procedury. Błędne pouczenie zarówno o możliwości wniesienia środka odwoławczego - sprzecznie z regulacją zawarta w art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - jak i o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie czyni rozpoznanego środka odwoławczego i skargi dopuszczalnymi. Zauważyć nadto trzeba, że - zgodnie z 30 e ustawy - do postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawach o dofinansowania projektów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie nieuregulowanym odmiennie i z wyłączeniem artykułów w przepisie tym wymienionych. Oznacza to, że WSA zobligowany był do odrzucenia skargi - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - jako niedopuszczalnej z przyczyn innych niż wskazane w art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Stwierdzenie, że Sąd I instancji wadliwie nadał sprawie bieg i rozpoznał skargę, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 189 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.