VIII SA/Wa 540/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 31 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118 ze zm. zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art.104 k.p.a., art. 144 kodeks cywilny, Starosta Ż. wniósł sprzeciw oraz nałożył na T.K. obowiązek uzyskania pozwolenia na rozbiórkę komórki murowanej wybudowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w granicy z działką nr ewid. [...] przy ul. [...] w miejscowości M. W uzasadnieniu swojej decyzji organ podał, że wniosek dotyczy komórki murowanej oraz ściany szczytowej znajdującej się na posesji Nr [...] przy ul. [...] będących własnością wnioskodawcy i połączonych konstrukcyjnie z budynkiem mieszkalnym na działce nr [...], przy ul. [...] będącej własnością M.K. w miejscowości M. Jednocześnie wskazał, iż w przypadku zamiaru dokonania przez inwestora rozbiórki obiektu budowlanego, który połączony został z sąsiednim obiektem konstrukcyjnie w taki sposób, że jego rozbiórka naruszałaby konstrukcję dotychczasowego obiektu mieszkalnego, jak również mogła spowodować zagrożenie życia, bezpieczeństwa ludzi oraz mienia, wydanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu przez organ administracji państwowej jest prawnie zabronione. W uzasadnieniu powołano się na informacje, jaką uzyskano w Urzędzie Gminy, z której wynika, że wnioskowana ściana szczytowa stanowi ścianę zewnętrzną budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej tj. nr [...] przy ul. [...]. Organ podniósł, iż budynek mieszkalny tam położony ze sporną ścianą szczytową jest w dobrym stanie technicznym, użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem i nie zachodzi konieczność jego rozbiórki jak i nie wydano administracyjnego nakazu rozbiórki tego budynku, ani jego części. W związku z powyższym według organu dokonanie nieuzasadnionego wyburzenia ściany szczytowej budynku mieszkalnego może spowodować przewidziane konsekwencje łącznie z katastrofą budowlaną. Od decyzji tej wniósł odwołanie T.K., zarzucając wydanej decyzji niezgodność z art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz brak zebrania w sprawie pełnego materiału dowodowego. W jego uzasadnieniu podniósł także, że sytuacja zagrożenia z tytułu rozbiórki ściany zewnętrznej powstała z faktu samowoli budowlanej na działce sąsiedniej przez brak wykonania w budynku nr [...] przez właściciela budynku własnego szczytu. Jednocześnie stwierdził, iż istnieje według niego konieczność wydania pilnego nakazu przez PINB o zlikwidowanie samowoli budowlanej na sąsiedniej działce. Do odwołania zostało dołączone zdjęcie stanu istniejącego oraz podanie skierowane do M.K. - właściciela budynku przy ul. [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 Prawo budowlane, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, iż rozbiórka budynku ze ścianą zewnętrzną stanowiącą jednocześnie ścianę wspólną budynku na działce sąsiedniej bez opracowania dokumentacji technicznej robót rozbiórkowych uwzględniających sposób zabezpieczenia ściany zewnętrznej budynku sąsiedniego, jeżeli w istocie ściana ta stanowi ścianę wspólną - nie jest możliwe i z tych względów organ administracji słusznie wydał decyzję o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia robót rozbiórkowych. Ponadto wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie czy ściana ta jest w istocie ścianą wspólną i do, którego z budynków należy. Natomiast sprawy badania stanu technicznego obiektów oraz wydawania opinii, co do nakazu rozbiórki zgłoszonych obiektów nie należą do kompetencji organu wojewody. Dokumentacja techniczna rozbiórki budynku bezsprzecznie ustaliłaby zarówno stan techniczny obu obiektów, jak też określiłaby konieczność wykonania robót zabezpieczających. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T.K., domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. Skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że ściana szczytowa z posesji [...] jest połączona konstrukcyjnie z budynkiem mieszkalnym na działce [...]. Według niego w przedmiotowej sprawie występują dwa odrębne budynki murowane, które były pobudowane w różnym czasie, a ściana należącą do jego budynku nie może być zewnętrzną ścianą budynku sąsiada. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie, była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ż. wnoszącej sprzeciw na zgłoszenie prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektów budowlanych wybudowanych w granicy z sąsiednią nieruchomością oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na rozbiórkę obiektu. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Podstawę materialno prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego, jak również jego ust. 3 i 4 oraz art. 33 ust. 4. W art. 31 Prawa budowlanego został uregulowany szczególny rodzaj robót budowlanych - rozbiórka obiektu budowlanego. Również w stosunku do tych robót obowiązuje ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1, że wszelkie roboty budowlane - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej - wymagają ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ust. 1 omawianego artykułu zawarte zostało wyłączenie tej zasady - pozwolenia (w drodze decyzji administracyjnej) nie wymaga rozbiórka: 1) budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych opieką konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości, 2) obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Wszelkie inne rozbiórki niż wymienione w art. 31 ust. 1 wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia. Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu [...] kwietnia 2009 r. zgłosił zamiar prowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektów budowlanych (murowanej komórki) wybudowanych w granicy z sąsiednią nieruchomością. Z uwagi na to, że budynek znajduje się w odległości mniejszej niż 8m od granicy działki a więc nie mieści się w normie przepisu art. 31 Prawa budowlanego konieczne jest uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę. Dlatego słusznie organ I instancji złożył sprzeciw nakazując uzyskanie stosownego pozwolenia. Należy zauważyć, że decyzja organu I instancji szczególnie jej sentencja jest dość nieczytelna jednak wynika z niej jakie obowiązki spoczywają na inwestorze czyli konieczność uzyskania pozwolenia na rozbiórkę w trybie określonym w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Elementy te są najistotniejsze w sprawie i ponieważ zostały zawarte w decyzji jest ona wykonalna. Można tez wskazać, że wprost organy administracyjne nie wskazują dlaczego przedmiotowa rozbiórka wymaga pozwolenia, jednak jest oczywiste, że w sytuacji, gdy jedna ze ścian budynku podlegającego rozbiórce znajduje się w granicy to nie może być zachowana odległość o jakiej mowa w art. 31 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy wskazać, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu, 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego, 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi, 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Dodatkowo należy podnieść, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że budynek gospodarczy, którego rozbiórkę zgłosił skarżący zlokalizowany jest przy granicy działki, a ściana szczytowa budynku gospodarczego jest jednocześnie ścianą szczytową budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce sąsiedniej. W takiej sytuacji rozbiórka budynku wiązałaby się z koniecznością rozbiórki tej ściany, co z kolei groziłoby katastrofą budowlaną. Rozbiórka budynku ze ścianą zewnętrzną stanowiącą jednocześnie ścianę wspólną budynku na działce sąsiedniej bez opracowania dokumentacji technicznej robót rozbiórkowych uwzględniających sposób zabezpieczenia ściany zewnętrznej budynku sąsiedniego, jeżeli w istocie ściana ta stanowi ścianę wspólną - nie jest możliwe i z tych względów organ administracji słusznie wydał decyzję o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia robót rozbiórkowych. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące samowolnie wykonywanych robót na sąsiedniej działce oraz wad konstrukcyjnych sąsiedniego budynku nie były przedmiotem niniejszego postępowania i winny być ewentualnie rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu. Natomiast właściwym do rozstrzygnięcia sporów granicznych dotyczących przedmiotowych działek jest sąd powszechny. Konkludując sąd nie stwierdził naruszenia przez organa administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu, które by uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.