II SA/Rz 699/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. B. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania rozbiórki przybudówki oraz nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej B. B. i J. W. solidarnie kwotę 701,60 zł /siedemset jeden złotych 60/100/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w sprawie legalności budynku mieszkalnego z funkcją letniskową zlokalizowanego na działce nr ewid. 836 w miejscowości W., będącej własnością B. B. i J. W. Inwestor rozpoczął budowę, legitymując się decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku typowego W-030. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na J. W. obowiązek wykonania rozbiórki dobudowanej części opisanego budynku o wymiarach 8,28 m x 6,23 m w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz ustaleń warunków określonych w pozwoleniu na budowę z 1990 r., a także nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz uwzględniającego obowiązek wykonania rozbiórki przybudówki. Termin wykonania nałożonych obowiązków określił do 31.07.2006 r. Decyzja ta zapadła po wcześniejszym wstrzymaniu robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r., wydanym w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.). Organ uznał, że opisana w sentencji decyzji część budynku na działce nr 836 usytuowana w odległości 2,0 m od granicy z działką nr 835 nie mogła być objęta pozwoleniem na budowę. Istnieją bowiem niezgodności dotyczące wymiarów budynku i jego danych technicznych pomiędzy projektem budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę a informacjami z ewidencji ruchu budowlanego i ewidencji gruntów i budynków (mapa dyżurna). W tej sytuacji organ uznał, że ta część budynku została wykonana bez decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i stanowi istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę. Usytuowanie przybudówki w odległości 2,0 m od granicy działki nr 835 oraz w odległości 5,07 m od budynku mieszkalnego na tej działce narusza przepisy § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Rejonowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, przewidującego odległość budynku od granicy z działką sąsiednią – 4 m ścianą z otworami i 3 m ścianą bez otworów. Odległości te po myśli 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia mogą ulec zmniejszeniu, o ile odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym wynosi co najmniej 8 m. Mając na względzie, iż budynek na działce nr 835. znajduje się w odległości 3,07 m od granicy z działką nr 836, a więc 5,07 m od spornego budynku na działce B. B. i J. W. i został on wybudowany wcześniej – w 1989 r., doprowadzenie obiektów do stanu zgodnego z powyższym rozporządzeniem następuje przez nakazanie rozbiórki części budynku (przybudówki) o wymiarach zewnętrznych 8,28 m x 6,23 m realizowanego na działce nr 836. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. B. i J. W., kwestionując zakwalifikowanie objętej nakazem rozbiórki części budynku jako "przybudówki". Odwołujący podnieśli, że budowa budynku na ich działce realizowana była etapami, zgodnie z przedłożonym projektem budynki i planem zagospodarowania działki. Wskazali też, że budowa przez Z. S. budynku na działce sąsiedniej – nr 835 z odstępstwami od pozwolenia polegającymi na zbliżeniu obiektu do granicy z ich działką, powinna być rozpatrywana łącznie ze sprawą ich budynku mieszkalnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie ustalił termin do dnia 31 października 2006 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu powołał się na ustalenia organu I instancji i akceptując jego argumentację przyjął, że nie można uznać przedłożonego przez J. W. projektu technicznego jako załącznika do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 1990 r. wydanej przez Naczelnika Gminy Nr [...]. W tej sytuacji, na podstawie zgromadzonego materiału należy stwierdzić, że przybudówka o wymiarach zewnętrznych 8,28 mx 6,23 m nie może być potraktowana jako zamierzenie powstałe łącznie z budynkiem mieszkalnym i stanowiące jedną całość na którą T. W. uzyskał pozwolenie. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że inwestor prowadzi prace budowlane bez przerw dłuższych niż 2 lata, a w związku z tym wykonana przybudówka stanowi istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę. Powołując się na art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy wyjaśnił, że podstawowym działaniem w przypadku stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, jest nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Nałożenie tego obowiązku jest obligatoryjne. Charakter obowiązku fakultatywnego ma natomiast obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie warunkiem zgodności z prawem jest odpowiednia odległość budynku od granicy działki. Biorąc pod uwagę fakt, że budynek usytuowany na działce 835, który istniał jako pierwszy, przy zachowaniu prawidłowych odległości powinien być oddalony od granicy działki 5 m, minimalna odległość budynku położonego na działce stanowiącej własność B. B. i J. W. od granicy powinna wynosić 3m. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, a nie zachowując minimalnej odległości od granicy działki o nr 836, czyli 3 m, sprowadził konieczność nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki przedmiotowej przybudówki. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli B. B. i J. W., wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucili naruszenie art. 32 Konstytucji, art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. Jako naruszenie przepisów Prawa budowlanego skarżący wskazali wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót po 16 miesiącach od kontroli obiektu, a także fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w najpierw wydał decyzję rozbiórkową, a następnie postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Zarzucając naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania stron skarżący powołali się na decyzje organów nadzoru budowlanego dotyczące budynku na działce nr 835 Z. S. i stwierdzili, że organy te działają na korzyść jednej ze stron, odrzucając wiarygodność dokumentacji drugiej strony, a także, że organ II instancji w sprawie odległości sąsiedniej zabudowy powołując się na ten sam przepis prawny interpretuje go w sposób odmienny w zależności od tego w czyjej sprawie podejmuje decyzję. Zawieszenie postępowania w sprawie Z. S. także wskazuje na stronniczość i przewlekłość postępowania administracyjnego. Skarżący podnieśli również, że F. Z. pomimo zbycia im działki nr 837 nadal jest traktowany jako strona postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 801/06 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r., uznając, iż orzeczenie, w którym nakazano rozbiórkę przybudówki, a następnie sporządzenie projektu zamiennego pozostaje w sprzeczności z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sąd nakazał skompletowanie dokumentacji dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę z 1990 r. oraz dołączenie akt prokuratorskich z prowadzonego postępowania w sprawie podrobienia dokumentów związanych z wydaniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w W. dla J. W. W zależności od dokonanych ustaleń, możliwe będzie przyjęcie, czy przybudówka jest obiektem samodzielnym, czy stanowi integralną część budynku i w zależności od tego wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Na skutek skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1196/08 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, uznając, iż narusza on art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak jednoznacznych i precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania. Zgodnie z treścią powołanego przepisu uzasadnienie wyroku uwzględniającego skargę powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania, w tym czynności, jakie powinien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tak, aby przy ewentualnym kolejnym rozpatrywaniu skargi na decyzję w takiej sprawie zapobiec błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznaczne, a takich wymogów nie spełnia uzasadnienie skarżonego wyroku. Przedstawione w nim wskazania są bowiem nieczytelne, wzajemnie się wykluczają, nie uwzględniają też przedmiotu prowadzonego postępowania. Tego rodzaju i w tym zakresie wadliwe uzasadnienie – jak wywodzi NSA – skutkować może niepewnością organu, a także i stron postępowania, w zakresie dalszych, mających mieć miejsce po wyroku czynnościach postępowania administracyjnego, dla których Sąd uchylił dotychczasową decyzję. Sąd I instancji nie dokonał też faktycznie wykładni art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 7 ustaw Prawo budowlane, ograniczając się do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organów pozostaje w sprzeczności z tą normą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak przedstawionej we wniesionej kasacji wykładni art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Organ trafnie wprawdzie wskazał, iż przepis ten jest podstawą nie tylko żądania od inwestora przedstawienia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, ale także żądania wykonania robót budowlanych, które mają doprowadzić samowolę budowlaną do stanu zgodnego z prawem, ale wadliwie już wywodzi, że w ramach tych robót może mieścić się również nakazanie rozbiórki tej części obiektu, która została zrealizowana niezgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania NSA zalecił uwzględnić swoje wskazania i poddać analizie kompletność okoliczności pozwalających na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już bowiem wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1196/08 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz . 801/06 i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Przepis ten dotyczy trybu legalizacji obiektów budowlanych, które nie zostały wybudowane w warunkach samowoli budowlanej, a więc bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Stanowi on, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Przepis ten przewiduje zatem 3 różne sposoby prowadzenia legalizacji. W pkt 1 uregulowany został brak możliwości naprawy, kiedy zachodzi nie dająca się usunąć niezgodność z przepisami. Pkt 2 dotyczy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót dla doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę. W doktrynie wskazuje się, że najczęściej chodzić tu będzie o naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa (R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. ABC 2005 r.). Nie następuje wówczas uchylenie pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności wydawana jest jedna z decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3. Sytuacja przewidziana w pkt 3 ust. 1 art. 51 zachodzi w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Wówczas nakładany jest na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a ewentualnie także obowiązek wykonania określonych czynności lub robót. Dalsze postępowanie prowadzone jest zgodnie z przepisami ust. 4 lub 5. Art. 51 ust. 4 ma zastosowanie, gdy inwestor przedłoży projekt budowlany zamienny – wówczas organ sprawdza wykonanie tego obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego (ewentualnie także pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeśli budowa nie została zakończona). W decyzji tej organ nakłada obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Art. 51 ust. 5 zawiera natomiast sankcję za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3. Organ może wydać jedną z 3 decyzji - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zestawienie tych unormowań z rozstrzygnięciami organów I i II instancji wskazuje, że naruszają one prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Obie decyzje, powołując art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, orzekają o rozbiórce przybudówki na działce nr 836 w W. i jednocześnie nakładają na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, przyjmując, że wykonana przybudówka stanowi istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę. W zaskarżonej decyzji wskazano, że nałożenie obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego ma charakter obligatoryjny, natomiast fakultatywnie organ może nałożyć też obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Jako tego typu roboty organ traktuje rozbiórkę "przybudówki", którą uzasadnia koniecznością zachowania przepisów technicznych w zakresie odległości budynku od granicy z działką sąsiednią. - § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Rejonowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, który związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, w obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie mieści się wydanie nakazu rozbiórki. Jak podkreślił NSA w swoim wyroku z dnia 21 lipca 2009 r. wydanym w niniejszej sprawie, tego typu decyzja może być wydana, o ile inwestor nie przedstawi projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany, jakie należy wprowadzić , aby obiekt był w stanie zgodnym z prawem. Ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 3 polega bowiem na wyegzekwowaniu od inwestora doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Dopiero w razie niewykonania nałożonych w trybie wymienionych przepisów obowiązków, organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi rozbiórkę obiektu lub jego części. Bezsporny na gruncie rozpatrywanej sprawy jest fakt, że budowa budynku na działce nr 836 w W. została rozpoczęta w 1992 r. (jak wskazuje dziennik budowy), na podstawie pozwolenia na budowę z 19.04.1990 r. udzielonego J. W. Wątpliwości budziło natomiast, czy część budynku o wymiarach 8,28 m x 6,23 m usytuowana od strony działki nr 835 Z. S. objęta była tymże pozwoleniem czy też nie. Z akt sprawy wynika, że nie zachował się oryginał projektu budowlanego i planu zagospodarowania działki, natomiast dokumenty te przedstawione przez inwestora budziły poważne wątpliwości co do ich autentyczności z uwagi na niezgodność z innymi dokumentami - ewidencją ruchu budowlanego w gospodarce nieuspołecznionej zawierającą dane techniczne budynku, które różnią się znacząco od zawartych w projekcie przekazanym przez inwestora, - oraz planem zagospodarowania działki nr 1095/4, na którym uwidoczniony został również budynek T. W., bez spornej części. Sąd podziela pogląd organu, że umorzenie przez Prokuraturę Rejonową w L. dochodzenia w sprawie podrobienia i przerobienia dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego J. W. nie oznacza, iż kopia projektu budowlanego dostarczona w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego przez inwestora jest identyczna z oryginałem stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę. Postępowanie karne zostało umorzone wobec braku dostatecznych dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa, głównie dlatego, że oryginały badanych dokumentów się nie zachowały. Fakt ten nie zwalnia jednak organów z oceny zgromadzonych dowodów. W ocenie Sądu możliwości dowodowe w tym zakresie zostały wyczerpane, a reasumpcja materiału dowodowego w sprawie, wskazująca, że sporna cześć budynku nie była objęta pierwotnym projektem budowanym i decyzją o pozwoleniu na budowę, dokonana została przez organy prawidłowo. W dacie wszczęcia postępowania budowa nie była zakończona, co zostało ustalone w czasie oględzin 8.07.2004 r. (k.95-98 akt administracyjnych), a w związku z tym trzeba przyjąć, że budowa spornej części wykonywana była wraz z realizacją całości budynku, a nie jako osobna inwestycja. Wszystkie te okoliczności wskazują zatem, że część budynku od strony działki nr 835, została wykonana z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę, chociaż niekonsekwentnie i mylnie nazywana jest przez organy "przybudówką". W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie uwzględnienie uwag zawartych w niniejszym wyroku i wydanie decyzji odpowiadającej prawu. Wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach, na które złożyły się wpis od skargi oraz koszty dojazdu do Sądu i z powrotem obojga skarżących na rozprawy w dniach 9.05.2007 r. i 14.03.2008 r. oraz jednego ze skarżących – 16.10.2007 r. i 17.11.2009 r., Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżących.