II OSK 669/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Maciej Dybowski (spr.) Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 999/09 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od I. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 02 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 999/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. K., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2009 r. cofającą I. K. pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (dalej decyzja z [...] kwietnia 2009 r.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 286a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm., dalej ustawa o broni) po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że cofnął pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich na podstawie dwu przesłanek: toczącego się wobec I. K. postępowania karnego o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodujące obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni); przynajmniej przez dwa dni "przechowywał posiadaną broń na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa" (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni). Dalej Komendant Główny Policji powołał, że w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej Komendant Wojewódzki) I. K. zarzucił rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. i art. 10 k.p.a. I. K. podniósł, że prowadzenie jakiegokolwiek postępowania karnego przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń nie jest wystarczające do uznania, że stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego. Podkreślił, że starał się o lepsze przechowywanie broni a jego cechy charakteru przeczą domniemaniu, by mógł użyć broni w celu sprzecznym z prawem. Podkreślił, że broń trzymał na strychu, ponieważ oddał szafę do wzmocnienia dla lepszego zabezpieczenia broni. Organ ustalił, że I. K. pozwolenie na broń w celu kolekcjonerskim uzyskał na mocy decyzji Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. Dnia 19 kwietnia 2007 r. organ zlecił kontrolę warunków przechowywania broni, w toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia tego pozwolenia. W protokole wskazano, że strona posiada szafę metalową z dwiema nieatestowanymi zamkami patentowymi "Lob", zabezpieczoną dodatkowo dwoma sztabami opasującymi drzwi szafy w sposób uniemożliwiający ich zdjęcie z zawiasów, zamykanymi na dwie atestowane kłódki. Szafa stoi w pomieszczeniu w przyziemiu budynku, do którego prowadzą drzwi zamykane za zamek podklamkowy typu "Łucznik". Warunki te uznano za spełniające wymogi § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. nr 27, poz. 343, dalej rozporządzenie). Wobec powyższego organ skupił się na okoliczności, że broń pozostawała nienależycie zabezpieczona w pomieszczeniu strychowym podczas przeszukania domu I. K. w związku z postępowaniem w sprawie nielegalnego handlu bronią prowadzonego przez jego syna B. K.. Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć w ślad za Prokuraturą Okręgową w Bielsku Białej, że I. K. ze względu na dużą ilość broni posiadanej przez niego samego i syna, przechowywał ją poza jakąkolwiek szafą w miejscu łatwo dostępnym, a szafę do przechowywania broni nabył najprawdopodobniej dopiero po zatrzymaniu syna B. w marcu 2007 r., choć twierdzi, że miało to miejsce w roku 2001, w związku z uzyskaniem pozwolenia na broń. Według ustaleń szafa została wymieniona w "Plaforze", na szafę o nieco mocniejszej konstrukcji, która nadawała się do przeróbek. Dalej w uzasadnieniu organ wskazał, że posiadana przez stronę szafa pomimo wskazanych wzmocnień nie spełnia wymogów z § 5 rozporządzenia, bowiem ma to być metalowa szafa, posiadająca co najmniej jeden atestowany zamek, a zatem konstrukcyjnie wmontowany w drzwi, a tę cechę spełniają tzw. szafy pancerne. Tę świadomość posiadała strona jako funkcjonariusz Policji, a zatem przechowywała broń palną przez wiele lat w sposób niezgodny z przytoczonymi wymogami i tym samym nie wypełniła dyspozycji z art. 32 ust. 1 ustawy o broni. Organ ustalił, że większość czasu strona przebywała wraz z żoną za granicą, syn również często przebywał poza domem, a więc broń mogła łatwo dostać się w nieuprawnione ręce. Z tego głównie powodu zastosowano art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Natomiast możliwość dostępu do broni przez B. K., który nie posiada stosownego pozwolenia, niewątpliwie stanowi naruszenie dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o broni, to jednak z uwagi na to, że jest on funkcjonariuszem Policji można by uznać za okoliczność nie godzącą w sposób istotny w interes społeczny, gdyby nie inne, ustalone w przedmiotowej sprawie okoliczności. Organ podkreślił, że nie badał okoliczności dotyczących użyczenia broni innej osobie. W związku z tym, że wobec I. K. prowadzone jest postępowanie z art. 263 § 3 kk, organ uznał, że zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Nadto wskazał, że obawa ta jest uzasadniona i związana nie tyle z samym faktem postawienia I. K. powyższego zarzutu ale z okolicznościami sprawy mającej związek z postępowaniem karnym przeciwko B. K., podejrzanemu o nielegalne posiadanie karabinka z 1907 r. i przeciwko B. B., podejrzanemu o nielegalne posiadanie znacznej ilości broni i amunicji oraz przerobienie znaków identyfikacyjnych pojazdów, o czym świadczy objęcie wskazanych wyżej osób jednym aktem oskarżenia. Wobec tych okoliczności organ uznał, że dla dobra interesu społecznego pozostawienie broni I. K. nie byłoby zasadne. Okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, a ta może wynikać z różnych okoliczności, bowiem druga część tego przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Organy Policji nie zostały zobowiązane przepisami prawa o broni i amunicji do udowodnienia, że faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania. Zdaniem organu fakt, że I. K. w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią nie ma decydującego znaczenia w sprawie. Decyzja z [...] kwietnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi, w szczególności podniósł naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i naruszenie art. 7, 77 i 10 § 1 k.p.a. Podkreślił, że organ bezzasadnie przyjął, że jest niewiarygodny i dalsze pozostawienie mu pozwolenia na broń nie leży w interesie społecznym; organ nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę jednym a nie dał wiary innym dowodom. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że materianoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 - właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, czyli co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Regulację określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 ustawy o broni. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 ustawy o broni rozporządzenie wykonawcze MSWiA reguluje szereg kwestii natury technicznej i w niczym nie wyklucza niejako ogólnej zasady dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy. Zasadę tę należy oczywiście każdorazowo oceniać przez pryzmat konkretnego stanu faktycznego. W powołanym rozporządzeniu określone zostały tylko zasady przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, w uzasadnieniu decyzji organ podał, że po pierwsze w stosunku do I. K. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodując obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wypełnia przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Po drugie przynajmniej przez dwa dni broń była przechowywana na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni. Kategoryczne stwierdzenia przez organ, że powyższe okoliczności zostały udowodnione, nie wynikają z uzasadnienia przedmiotowej decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn z art. 263 § 3 kk ale postępowanie nie zostało zakończone i skarżący nie został skazany za to przestępstwo. Z akt wynika, że ze skarżącym mieszka syn B. K., który jest funkcjonariuszem Policji, a więc nieuprawnione i zbyt daleko idące jest domniemanie, że mógłby on użyć broni w sposób niezgodny z prawem. Organ nie uzasadnił z jakich okoliczności wywodzi, że szafa, w której była przechowywana broń, nie spełnia warunków określonych w art. 32 ustawy i rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie tego przepisu. Nie można stwierdzić, na jakiej podstawie organ twierdzi, że część broni, z uwagi na jej ilość, była przechowywana poza szafą, a więc bez zabezpieczenia i na jakiej podstawie ustalono, że szafa została nabyta w roku 2007, po zatrzymaniu syna skarżącego B. K., a nie w roku 2001, kiedy zostało wydane pozwolenie na broń. Organ nie uzasadnił swego twierdzenia, że na merytoryczną ocenę sprawy nie ma wpływu okoliczność, że Prokuratura Okręgowa w Częstochowie wszczęła śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w toku postępowania karnego przeciwko B. K.. Należy zgodzić się z organem, że pozytywne opinie wobec I. K. nie mają decydującego znaczenia dla sprawy, to jednak w ocenie Sądu I instancji należy brać je pod uwagę. Decyzja wydana na podstawie powołanych przepisów ma charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, bowiem w przepisach tych ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. W związku z tym, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazać należy, że obawa ta musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Ponownie rozpoznając sprawę, organ jeszcze raz winien przeanalizować wskazane wyżej wątpliwości i stosując zasady zawarte w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w sposób przekonujący je uzasadni, tak by argumenty które stanowiły podstawę dla wydania decyzji były powołane i szczegółowo uzasadnione. Istnienie obawy, że broń może zostać użyta w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musi być przez organ bardzo dokładnie przeanalizowana i uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O wykonalności orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. Skargę kasacyjną w imieniu Komendanta Głównego Policji wywiodła radca prawny J. S.. Zaskarżyła wyrok z 2 grudnia 2009 r. II SA/Wa 999/09 w całości, opierając skargę niniejszą na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec osoby, przeciwko której toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu zabronionego z art. 263 § 3 kk nie zachodzi uzasadniona obawa, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Skarżący nie naruszył ww. przepisów ustawy w zakresie przechowywania broni palnej; 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1070 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Kasator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie postaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i art. 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., kasator ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną nie może precyzować zarzutów ani ich konkretyzować, nie może też domniemywać, który przepis prawa Skarżący miał na uwadze podnosząc określony zarzut. Trafnym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera staranną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarówno Komendant Główny Policji w decyzji z [...] kwietnia 2009 r., jak i organ I instancji w decyzji [...] stycznia 2009 r., w sposób wnikliwy rozważyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i należycie przedstawiły je w uzasadnieniach decyzji – zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej. Usprawiedliwionym okazał się także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący nie naruszył ww. przepisów ustawy w zakresie przechowywania broni palnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.9.2007 r., II OSK 1192/06). Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.3.2003 r., III SA 1659/01). Ustawodawca wprowadził obowiązek przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do broni osób nieuprawnionych (art. 32 ust. 1 ustawy o broni). Na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o broni, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. nr 27 poz. 343) uregulował w szczególności sposób przechowywania broni. W sposób prawidłowy Komendant Główny Policji uznał, że posiadana przez I. K. szafa (zarówno przed oddaniem szafy do przeróbki, jak i pozyskana po przeróbce) nie spełniała przez wiele lat i nadal (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) nie spełnia wymogów określonych w § 5 rozporządzenia. Nie nasuwa też wątpliwości, że pomieszczenie, w którym funkcjonariusze Policji znaleźli broń, nie spełniało wymogów § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zaskarżony wyrok nie narusza prawa materialnego w zakresie wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Względy wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pozwalały na przyjęcie, że osobiste przymioty I. K. – przez wiele lat pełniącego służbę funkcjonariusza Policji – nie przemawiały za uznaniem w okolicznościach niniejszej sprawy, że wobec osoby, przeciwko której toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu zabronionego z art. 263 § 3 kk, zachodzi uzasadniona obawa, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zaskarżony wyrok należało zatem uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (art. 185 § 1 p.p.s.a.) O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a..