IV SA/Wa 1718/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "T." J.N. Spółki Jawnej z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za transport odpadów - oddala skargę - IVSA/Wa1718/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009r. znak [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 23 500 zł na "T." J. N. Spółka Jawna za wykonanie transportu odpadów paliwa alternatywnego inną trasą niż było to określone w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2008r. znak [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wywodził, że "T." J. N. Spółka Jawna odwołał się od tej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009r. znak [...] w piśmie z dnia 20.03.2009 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem organowi I instancji kierunku uzupełniającego postępowania dowodowego, jakie powinno zostać przeprowadzone oraz o przeprowadzenie dowodu z akt wysyłającego (firmy A.). W trakcie postępowania odwoławczego organ stwierdził, iż w dniu 17.12.2008 r. grupa mobilna [...] Oddziału Straży Granicznej zatrzymała do kontroli na drodze [...] pojazd należący do firmy "T." J. N. Sp. J.. Firma transportowa wykonywała przewóz paliwa alternatywnego z Niemiec do G. S.A. z siedzibą w miejscowości C., ul. [...], [...]. W wyniku kontroli i działań pokontrolnych organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy transport był wykonywany inną trasą niż określona w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2008r., znak: [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że zmiana trasy przejazdu była naruszeniem warunków decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2008 r. i na tej podstawie nałożył na firmę "T." J. N. Sp. Jawna karę administracyjną, zgodnie z art. 33 ust.3 pkt 1) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Po analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że występując o zezwolenie na przywóz paliwa alternatywnego do Polski, wysyłający zawarł w dokumentacji, oprócz trasy planowanych przewozów również trasę alternatywną. Trasa alternatywna nie została jednak uwzględniona w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2008r.,znak: [...]. Organ wywodził, że wymieniona decyzja nie została zaskarżona przez wysyłającego tzn. firmę A. Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2008 r., znak: [...] jest zatem prawomocna. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wywodził, że zdaniem skarżącego zmienił on trasę, ponieważ został skierowany do przejścia granicznego w O. przez policję niemiecką ze względu na duże obciążenie ruchem drogowym przejścia granicznego w J. Organ podniósł , że pojazd należący do firmy "T." J. N. Sp. J. został zatrzymany na drodze krajowej [...]. W odniesieniu do zarzutu strony, że organ I instancji naruszył art.10 kpa poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż zarzut ten jest bezpodstawny. Organ I instancji zapewnił udział Strony od początku postępowania czego dowodem jest pismo strony z dnia 22.08.2008 r. skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczące wszczętego postępowania w przedmiotowej sprawie. Podobnie, w ocenie organu II instancji nie można zgodzić się z argumentem skarżącego, że dopuszczalnymi trasami przejazdu transportu w zakresie ww. zezwolenia były drogi krajowe nr [...], nr [...] oraz [...] od strony O., ponieważ drogi te wypełniają definicje dróg krajowych. W ww. decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako miejsce przekroczenia granicy wyznaczono J. Jak wynika z informacji przekazanej przez [...] Oddział Straży Granicznej w piśmie z dnia 18.12.2008 r. transport został zatrzymany w granicach administracyjnych miejscowości G. na trasie [...], czyli na północ od B. Organ wywodził, że gdyby pojazd należący do skarżącego poruszał się z J., zgodnie z warunkami decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie znalazłby się na trasie prowadzącej z O., w miejscowości G., lecz udałby się na wschód do trasy [...] przez miejscowość W. Tymczasem transport został zatrzymany na trasie [...], na północ od B., ponieważ przekroczył granicę w innym miejscu niż określono w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2009 r., znak: [...] tzn. w miejscowości O. Skarżący sam przyznaje, że przekroczył granicę Polski w innym miejscu niż wskazano w ww. decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Zmiana przejścia granicznego stanowi, w ocenie organu zmianę trasy przewozu odpadów określonej w ww. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Organ wywodził, że zmiana trasy jest dopuszczania, w wyjątkowych wypadkach, już w trakcie realizacji transportu, ale zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 w sprawie przemieszczania odpadów, wysyłający odpady jest zobowiązany zawiadomić niezwłocznie zainteresowane właściwe organy oraz odbiorcę odpadów. Wysyłający tego obowiązku nie dopełnił. W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zgodnie z art. art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej na "T." J. N. Sp. J. za wykonywanie transportu odpadów paliwa alternatywnego inną trasą niż było to określone w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2008r., znak: [...]. Zdaniem organu odpowiedzialność przewoźnika na podstawie przywołanego przepisu jest niezależna od tego czy zmiana trasy przewozu odpadów nastąpiła z jego winy. Ustawodawca przesądził bowiem, że kara powinna być nałożona, choćby transportujący odpady nieumyślnie nie zrealizował przewozu ustaloną trasą przejazdu. Gdyby wysyłający odpady dochował obowiązku wynikającego z art. 17 rozporządzenia nr 1013/2006 możliwe byłoby do przyjęcia, że ustalona została nowa trasa przejazdu, co skutkowałoby brakiem odpowiedzialności przewoźnika. Niedochowanie tego obowiązku może jednak skutkować tylko ewentualną odpowiedzialnością cywilnoprawną wysyłającego wobec przewoźnika, jeśli ten poniósł stratę w związku z wykonywaniem wiążącej ich umowy prawnej. Na gruncie przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów brak prawidłowego działania wysyłającego nie zwalnia przewoźnika od odpowiedzialności za zmianę trasy przewozu odpadów ustalonej zezwoleniem. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska określając wysokość kary [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uwzględnił ilość, rodzaj oraz charakter przewożonych odpadów, zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł "T." J. N. Spółka Jawna, zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7 in fine w zw. z art. 77 § 1 kpa i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego, art. 10 w zw. z art. 50 i 54 k.p.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., jak również art. 17, art. 4 pkt. 2 w zw. z art. 9 Rozporządzenia (WE) 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006r. - w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE.L.06.190.1. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2009r., za nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].03.2009r., nr [...] i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...].07.2009r. za nr [...] i przekazanie sprawy temuż organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w zezwoleniu wydanym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w W. firmie A. w dniu [...].02.2008r., za nr [...] na wysyłkę 25.000 ton odpadów w postaci paliwa alternatywnego z D. do C., ustalona została jedna trasa przewozu tychże odpadów drogami krajowymi przez przejście graniczne w J., następnie przez K., P., K. do C. Skarżący wywodził, że zezwolenie to nie zawiera w ogóle trasy alternatywnej, jaką firma niemiecka, występując o wydanie ww. zezwolenia, stosownie do art. 4 pkt. 2 ww. rozporządzenia wspólnotowego w zw. z pkt. 14 załącznika nr II do tegoż rozporządzenia, zawarła w swojej dokumentacji, co winno było zostać uwzględnione przez organ polski, a czego nie wzięto pod uwagę ani przy wydawaniu przedmiotowego zezwolenia, ani też w trakcie rozpatrywania niniejszej sprawy. Stosownie zaś do pkt. 7 preambuły oraz art. 4 ww. rozporządzenia wspólnotowego to na organie właściwym do wykonywania zadań w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów ciąży obowiązek określenia dwóch tras (w tym trasy alternatywnej) dla danego przewozu transgranicznego. Zdaniem skarżącego nie można zaś braku spełnienia tego obowiązku przez organ przerzucać na inny podmiot. W ocenie skarżącego brak wyznaczenia trasy alternatywnej przez polskie organy winien być więc zakwalifikowany jako nie tylko naruszenie prawa wspólnotowego, ale i rażące naruszenie prawa krajowego. Stąd, zarzuty naruszenia przepisów wskazanych na wstępie niniejszej skargi są uzasadnione. "T." J. N. Spółka Jawna wywodził, że niewykluczonym mogą być sytuacje, iż przewozu nie da się poprowadzić trasą dokładnie wytyczoną w zezwoleniu, z przyczyn np. niezależnych od wysyłającego, czy przewoźnika, czego w ogóle nie wziął pod uwagę organ. Zgodzić się bowiem należy, iż stosownie do art. 17 cytowanego wyżej rozporządzenia wspólnotowego, jeżeliby w przemieszczaniu, na które wydano zgodę, zaszły istotne zmiany w zakresie jego charakterystyki lub warunków, np. trasy, zgłaszający zobowiązany jest niezwłocznie, w miarę możliwości przed rozpoczęciem transportu, zawiadomić o tym właściwe organy i odbiorcę. Zdaniem skarżącego, o ile jednak potrzeba takiej zmiany nastąpi przed rozpoczęciem transportu, zgłaszający ma możliwość dokonania stosownych powiadomień i uzyskania stosownej zgody właściwego organu. O tyle już - w jego ocenie- w trakcie wykonywania transportu, możliwość uzyskania takiej zgody na zmianę trasy jest nie tylko ograniczona, ale wręcz niemożliwa. Skarżący wywodził, że w niniejszym zaś przypadku, taka sytuacja się zdarzyła. Konieczność zmiany trasy przejazdu powstała dopiero w trakcie wykonywania transportu. Niemiecka policja przekierowała bowiem transport rzeczonych odpadów na inne przejście graniczne, tj. na przejście graniczne w O., wskazując tę drogę jako objazd dla samochodów ciężarowych. Tym samym ani przewoźnik, ani firma wysyłająca w tych okolicznościach nie byli w stanie "niezwłocznie" w trakcie wykonywania tegoż transportu uzyskać zgody właściwego organu na zmianę trasy przejazdu. Skarżący wywodził, że nie sposób zaś wyobrazić sobie sytuacji, iż stosowne zezwolenie na zmianę trasy zostanie wydane w przeciągu kilku godzin i doręczone podmiotowi zgłaszającemu, przewoźnikowi i odbiorcy, skoro w normalnym trybie organ jest uprawniony do wydania stosownej decyzji (zezwolenia) w terminie 30 dni (art. 9 ww. rozporządzenia). Decyzji (zezwoleń) nie wydaje się bowiem ustnie lub telefonicznie. Zdaniem skarżącego, nie można zgodzić się z organem II instancji, iż jedyną dopuszczalną trasą przejazdu w niniejszej sprawie po przekroczeniu przejścia w J. był droga prowadząca przez W. Zezwolenie wskazuje bowiem ogólnie na "drogi krajowe", nie mówiąc konkretnie, o które drogi chodzi. Zdaniem strony skarżącej dopuszczalnymi więc trasami przejazdu transportu w zakresie ww. zezwolenia winny być więc również drogi krajowe nr [...] (na L.), nr [...] (na B.) oraz [...] od strony O., gdyż wypełniają one definicję dróg krajowych. W niniejszym zaś przypadku, kontrola pojazdu należącego do strony skarżącej przeprowadzona została na drodze krajowej [...], a nie w jak ustalono w miejscowości G., na drodze wojewódzkiej. Tym samym, w ocenie skarżącego za bezzasadną uznać należy zawężającą interpretację definicji tychże dróg zastosowaną w niniejszej sprawie przez organ II instancji, iż "gdyby pojazd należący do skarżącego poruszał się z J., zgodnie z warunkami decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie znalazłby się na trasie prowadzącej z O., w miejscowości G., lecz udałby się na wschód do trasy [...] przez miejscowość W." oraz że była to jedyna dopuszczalna trasa, którą winien był poruszać się przewoźnik. Zdaniem skarżącego nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, jakoby organ I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem "zapewnił on udział strony od początku postępowania, czego dowodem jest pismo strony z dnia 22.08.2008r., skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dotyczące wszczętego postępowania w przedmiotowej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2009r. skarżący stwierdził zgodnie z zasadą pisemności wszystkie czynności mające znaczenie w postępowaniu administracyjnym powinny być utrwalone w aktach sprawy za pomocą protokołu. Skoro zaś nie został sporządzony protokół, świadczy to o braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisami k.p.a co stanowi o naruszeniu art. 75, art. 77§1, art. 79, art. 80 i art. 81 k.p.a. Obowiązek sporządzenia takiego protokołu spoczywał na Straży Granicznej. Ponadto w ocenie skarżącego istniała możliwość wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego inspektora Ochrony Środowiska i zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność ta zdaniem skarżącego stanowi o naruszeniu art. 156 ust. 1 pkt 2 kpa, to jest art. 17 i art. 4 pkt 2 Rozporządzenia WE 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów. Ponadto skarżący wywodził, że obowiązek o którym mowa w art. 17 rozporządzania ciąży na zgłaszającym, a nie na przewoźniku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy a dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ( Dz. U. Nr 124, poz. 859) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 20.000 do 60.000 zł, jeżeli ten, choćby nieumyślnie nie realizował przewozu ustaloną trasą przejazdu. Trasa przejazdu została zaś ustalona w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2008r. Z decyzji tej wynika, że trasa ta prowadzi z D., drogami krajowymi przez przejście graniczne w J., a następnie przez K., P., K., do siedziby odbiorcy odpadów w C. Nie kwestionowanym jest, że decyzja ta nie określa przebiegu trasy alternatywnej. Jednak zauważyć należy, że występująca o powyższe zezwolenie firma niemiecka A. zgodziła się z przebiegiem takiej trasy i nie kwestionowała faktu braku określenia w tym orzeczeniu przebiegu trasy alternatywnej. Decyzja ta w takim więc kształcie stała się ostateczna i wiążąca. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja ta nie podlega badaniu w przedmiotowym postępowaniu sądowym. Okoliczności te powodują brak podstaw do uznania za słuszny zarzutu naruszenia art. 4 pkt 2 w zw. z art. 9 Rozporządzenia (WE) 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów ( Dz. Urz. UE. L.06.190.1). Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zajmuje się obecnie jedynie legalnością decyzji nakładającej na skarżącego administracyjną karę pieniężną za nie realizowanie transportu odpadów ustaloną trasą. Podkreślić również należy, że skarżący decydując się na przewóz odpadów na podstawie decyzji określającej trasę przejazdu miał świadomość, że może to czynić jedynie drogą tam określoną. Przyjmując do wykonania powyższe zadanie musiał więc liczyć się z koniecznością przejazdu jedynie tą drogą. Przepis art. 33 ust. 3 pkt 1 stanowi, iż Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady karę pieniężną, jeżeli chociażby nieumyślnie nie realizowała przewozu ustalona trasą przejazdu. Przepis ten nie zwalnia od odpowiedzialności nawet w przypadku zaistnienia nieumyślności po stronie transportującego. W takiej sytuacji zasadnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nakładającą stosowna karę pieniężna na skarżącego. Zauważyć również należy, że to sam skarżący stwierdził, że przekroczył przejście graniczne w innym miejscu niż wynika to z decyzji określającej trasę, z uwagi na polecenie policji niemieckiej. Jednakże w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających okoliczność, że to policja niemiecka przekierowała kierującego pojazdem do innego przejścia granicznego, niż wynikało to z decyzji, ponadto zauważyć należy że ta elementarna kwestia nie została poruszona w treści skargi. Pamiętać zaś należy, że w postępowanie administracyjne nie jest wolne od zasady, iż ciężar dowodu spoczywa na tym kto wywodzi z niego skutki prawne oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania ( por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2008r., IV SA/Wa 46/08, Lex nr 489215). Strona skarżąca nie wykazała inicjatywy dowodowej w tym zakresie, co czyni zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6, art. 7 w zw. z art. 77§1 k.p.a bezzasadny. Pozbawiony słuszności jest również zarzut naruszenia art. 17 Rozporządzenia (WE) 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE. L.06.190.1), który stanowi, iż w przypadku, gdy w przemieszczaniu, na które wydano zgodę, zaszły istotne zmiany w zakresie jego charakterystyki lub warunków, w tym między innymi i trasy zgłaszający zobowiązany jest niezwłocznie, a w miarę przez rozpoczęciem przemieszczania, zawiadomić o tym zainteresowane właściwe organy i odbiorcę. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego nie oznacza to że zawiadomienie o zmianie trasy może mieć miejsce jedynie przed rozpoczęciem przemieszczania odpadów. Przeczy temu wyraźna treść przepisu. Podkreślone przez skarżącego sformułowanie "w miarę możliwości", oznacza, że jeśli taka możliwość istnieje to należy o tym powiadomić przed rozpoczęciem transportu, ale nie eliminuje to konieczności powiadomienia, o zmianie trasy już w czasie rozpoczęcia przemieszczania odpadów. Nie kwestionowanym zaś w sprawie jest że obowiązek ten nie został przez zgłaszającego wykonany, a co za tym idzie nie można mówić o zwolnieniu transportującego z obowiązku dochowania określonej we wcześniejszej decyzji trasy. Zarzut zawarty w piśmie z dnia 5 listopada 2009r., iż to zgłaszający nie dopełnił obowiązku zawiadomienie nie może zostać uwzględniony w tym postępowaniu, obowiązkiem transportującego było powiadomienie o tym zgłaszającego, który winien dokonać dalszych czynności. W sprawie zaś nie podnoszono, że przewoźnik informował o tym zgłaszającego. Pozbawiony całkowicie słuszności jest zarzut skarżącego, ze decyzja z dnia [...] lutego 2008r. określała przebieg trasy drogami krajowymi, nie mówić konkretnie które to drogi. Drogą krajową zaś jest trasa [...] od strony O. Z poglądem tym nie można się zgodzić, gdyż decyzja z dnia [...] lutego 2008r. określała szczegółowo przebieg trasy, ustalając, że przejściem granicznym będą J. Nie kwestionowanym zaś jest że skarżący przekroczył granice w O.. Decyzja z dnia [...] lutego 2008r. nie mówi więc in abstracto o drogach krajowych, ale przebieg trasy określa, od punktu do punktu drogami krajowymi. Gdyby decyzja ta była wykonana zgodnie z jej treścią to nie byłoby możliwości zatrzymania skarżącego na drodze [...], słupek [...] w miejscowości G. Pozbawiony również słuszności jest zarzut naruszenia art. 107§1 k.p.a, albowiem zaskarżona decyzja posiada wszystkie elementy o których mowa w tym przepisie. W szczególności decyzja ta w uzasadnieniu swym wskazuje na nie kwestionowany przez stronę skarżącą stan faktyczny sprawy. W sprawie nie organ nie naruszył również art. 10 k.p.a, nie może przesadzać o tym pomyłka w dacie jednego z pism ( 22 sierpnia 2008r.). Skarżący był powiadomiony o toczącym się postępowaniu i miał zapewnioną możliwość aby brać w nim czynny udział. Zarzut zawarty w piśmie z dnia 5 listopada 2009r., iż naruszono art. 75, 77§1 , 79, 80 i 81 k.p.a. poprzez niesporządzenie protokołu z kontroli przeprowadzonej przez Straż Graniczną nie ma wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 75 k.p.a jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co za tym idzie również zgłoszenie przesłane przez Straż Graniczną jest dowodem w sprawie, tym bardziej, że nie jest kwestionowane, iż zdarzenie będące podstawą nałożenia kary nie jest przez stronę kwestionowane.