I SAB/Wa 269/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległych opłat adiacenckich postanawia odrzucić skargę. P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokat w sprawie ze skargi W. W. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległych opłat adiacenckich postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległych opłat adiacenckich postanawia odrzucić skargę. U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r., którego treść doprecyzowana została w piśmie z dnia 12 października 2009 r. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległej i niezapłaconej opłaty adiacenckiej wraz z odsetkami. Wezwaniem z dnia 13 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał W. W. do wyjaśnienia czy w związku z bezczynnością Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku , skarżący wnosił w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na bezczynność Wójta do organu II instancji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 24 listopada 2009 r., skarżący wskazał na wnoszone od kwietnia do listopada 2009 r. zażalenia, odwołania i skargi, których przedmiotem były bądź rozstrzygnięcia Wójta Gminy O. podejmowane na tle ponawianych przez skarżącego żądań umorzenia zaległej opłaty adiacenckiej, bądź zarzuty odnoszące się do niewłaściwych zdaniem strony działań Wójta w sprawie. Do pisma skarżący dołączył kopie ww. środków odwoławczych i skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga W.W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej skarżący, przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania jego podania z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległych opłat adiacenckich nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. - tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia (tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.). Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy jak również wyjaśnień W. W. zawartych w piśmie z dnia 24 listopada 2009 r. Wskazywane zaś w tych wyjaśnieniach środki odwoławcze w postaci wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenia z dnia 9 kwietnia 2009 r. oraz odwołania z dnia 24 lipca 2009 r. dotyczą rozstrzygnięć wydawanych przez Wójta Gminy O. w sprawach kolejno wnoszonych przez stronę wniosków. Nie są to zatem przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na bezczynność organu. Nie stanowią również tych zażaleń tzw. skargi obywatelskie na działania Wójta Gminy O., kierowane przez skarżącego do Rady Gminy O. Wniesienie zaś do Sądu skargi na bezczynność organu przed złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokat w sprawie ze skargi W. W. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległych opłat adiacenckich postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r., którego treść doprecyzowana została w piśmie z dnia 12 października 2009 r. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 26 maja 2009 r. o umorzenie zaległej i niezapłaconej opłaty adiacenckiej wraz z odsetkami. W powyższej skardze zawarł on wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast stosownie do art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, wyd. Lexis Nexis, s. 508); W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi W. W. ma przyczynę procesową. Skarga złożona została bowiem bez uprzedniego wyczerpania przez stronę środka zaskarżenia, jakim w przypadku zwłoki organu w rozpoznaniu sprawy jest przewidziane w art. 37 k.p.a. zażalenie na jego bezczynność. Skargę zaś , stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W tym stanie rzeczy niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do Sądu, przewidzianego w art. 37 k.p.a. trybu zaskarżenia bezczynności organu do organu wyższej instancji powoduje, że skarga strony nie może być merytorycznie rozpoznana. Jest ona zatem oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a, a w tej sytuacji prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.