II SA/Wa 1545/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie zwolnienia M. K. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Z uwagi na raport [...] M. K. z dnia [...] grudnia 2006 r. o zwolnienie ze służby w Policji, Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zwolnił ww. ze służby w Policji. Następnie wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. M. K. wniósł o przywrócenie go do służby, wskazując, iż powody, dla których zmuszony był wystąpić o zwolnienie ustały. Ponadto stwierdził, iż za uchyleniem przedmiotowego rozkazu o zwolnieniu przemawia interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmówił uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2006 r. Po rozpatrzeniu odwołania M. K., Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 155 kpa, tym samym organ nie miał możliwości uchylenia lub zmiany przedmiotowego rozkazu personalnego. Ponadto organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił stronie do jakich sytuacji odnosi się ww. art. 155 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. Przytaczając stan faktyczny w sprawie zarzucił organowi błędną interpretacje art. 155 kpa, poprzez przyjęcie, iż w sprawie brak jest przesłanek do jego zastosowania oraz naruszenie zasady równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności dotyczących przebiegu postępowania administracyjnego i uwzględniając treść wydanych w nim orzeczeń tj. zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, a to ze względu na naruszenie w toku postępowania administracyjnego zasad proceduralnych. Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy, przekazując Sądowi w dniu [...] września 2009 r. (data prezentaty WSA w Warszawie), odpowiedź na skargę i część akt postępowania administracyjnego nie dopełnił obowiązku przesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie całości dokumentacji akt sprawy. Komendant Główny Policji, nie przesłał bowiem oryginału lub poświadczonej za zgodność kserokopii: rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], raportu skarżącego o zwolnieniu go ze służby w Policji oraz teczki akt osobowych skarżącego do czego został zobowiązany wezwaniem Sądu z dnia [...] października 2009 r.(k-21 akt sprawy), ponowionym w dniu [...] listopada 2009 r. (k-29 akt sprawy) i w dniu [...] listopada 2009 r. (k-35 akt sprawy). W dniu [...] października 2009 r. Sąd wyznaczył siedmiodniowy termin na wykonanie każdego z powyższych wezwań. Mimo jednak trzykrotnego wezwania żądane dokumenty nie zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do dnia rozprawy. Jednocześnie dniu [...] listopada 2009 r. wpłynął do Sądu faks z Komendy Wojewódzkiej Policji w K., w którym organ I instancji powołując się na § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu udostępniania materiałów archiwalnych wyodrębnionych oraz § 35 ust. 2 pkt 1 zarządzenia nr 920 Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 95), poinformował Sąd o konieczności złożenia stosownego wniosku zawierającego m.in. imienne wskazanie osoby upoważnionej, której materiały archiwalne mają być udostępnione. Należy wskazać, że powołane zarządzenie w sprawie metod i form wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto jest ono sprzeczne z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), który nakłada na organ obowiązek przekazania sądowi akt sprawy. Oznacza to, iż Sąd posiada uprawnienie do żądania nadesłania, w zakreślonym terminie, dokumentów niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy, bez potrzeby wykazywania jakichkolwiek dodatkowych upoważnień, czy składania dodatkowych wniosków. Takie działanie organów administracji publicznej spowodowało, iż Sąd nie mógł prawidłowo ocenić, czy organy I i II instancji wydały prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie odmowy zmiany w trybie art. 155 kpa rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Sąd nie mógł bowiem zbadać całokształtu okoliczności sprawy w tym przede wszystkim występowania przesłanek: interesu społecznego i słusznego interesu strony uzasadniających zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa. Nadto Sąd nie był także w stanie ocenić, czy zaskarżona decyzja została wydana, zgodnie z regułami postępowania odwoławczego nakazującego organowi drugiej instancji zebranie i rozpatrzenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, ewentualnie dokonanie własnych ustaleń, a więc zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc za podstawę art. 145 § 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.