VI SA/Wa 1332/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska- Przewłoka(spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2009 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "302" nr [...] oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego działając na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej i art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "302" –[...] w części dotyczącej czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich, krzyżówek zawartych w klasie 16, a w pozostałej części sprzeciw oddalił i przyznał B. O. A. z R. od A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (skarżącej w niniejszej sprawie) 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 17 listopada 2005 r. B. O. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. wniosła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2004 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno - graficzny 302 R-[...] na rzecz A. Sp. z o.o. w zakresie czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek. Powyższy sprzeciw został uzupełniony pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. Sporny znak towarowy stanowi wykonana białą czcionką z czerwonym konturem liczba 302, której poszczególne cyfry rzucają cień w kolorze szarym i został przeznaczony do oznaczania towarów w kl. 16: broszury, czasopisma, czasopisma – tytuły czasopism z krzyżówkami, książki z krzyżówkami. Zdaniem wnoszącej sprzeciw prawo ochronne na znak towarowy 302 R-[...] w zakresie krzyżówek zostało udzielone z naruszeniem art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, natomiast w zakresie czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek z naruszeniem art. 7 i art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. W ocenie wnoszącej sprzeciw nie istnieje możliwość rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego 302 dla krzyżówek, ponieważ krzyżówka nie jest ani towarem ani usługą lecz zadaniem logicznym, a tym samym nie może powstać związek oznaczenia z towaru wymagany definicją art. 4 uzt. Ponadto, zdaniem wnoszącej sprzeciw, skoro krzyżówka nie jest ze swej istoty ani towarem ani usługą to krzyżówki nigdy nie mogły być towarami lub usługami stanowiącymi przedmiot jakiejkolwiek działalności gospodarczej, także działalności gospodarczej uprawnionego, tym samym prawo ochronne na sporny znak towarowy w zakresie krzyżówek zostało udzielone także z naruszeniem art. 6 ust. 1 uzt. W ocenie wnoszącej sprzeciw sporny znak towarowy nie posiada także konkretnej zdolności odróżniającej dla czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek. Według wnoszącej sprzeciw liczba 302 może wskazywać (i w rzeczywistości wskazuje) na jedną z cech oznaczonych towarów, tj. czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek - w szczególności, na liczbę zadań krzyżówkowych w danym egzemplarzu czasopisma szaradziarskiego, tym samym sporny znak towarowy ma - i miał w dacie zgłoszenia do ochrony - charakter informacyjny względem czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek. Dodany do spornego znaku kolor czerwony jest elementem wyłącznie dodatkowym - o podrzędnym znaczeniu - w stosunku do liczby 302. Również kolor biały liczby 302 i efekt cienia tej liczby, w ocenie wnoszącej sprzeciw, nie mają znaczenia dla całości znaku towarowego, jako że dominujące znaczenie w całym znaku towarowym ma liczba 302. Wnosząca sprzeciw przedłożyła do akt sprawy przykłady 40-stu kolorowych okładek czasopism krzyżówkowych, wydawanych przez niezależnych przedsiębiorców przed 23 kwietnia 2001 r. oraz kopie strony z książki pt. "Krzyżówka" autorstwa K. Oleszczyka z ilustracją zbioru "30 krzyżówek" z 1926 r. Zdaniem wnoszącej sprzeciw zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego w odniesieniu do czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek nastąpiło również w złej wierze, tj. z zamiarem zablokowania używania oznaczeń liczbowych dla tych towarów przez konkurencyjnych przedsiębiorców, o czym świadczy zgłoszenie do ochrony ponad 100 znaków towarowych obejmujących liczby, z których większość nie jest używana przez uprawnionego. Uprawniona ze spornego prawa wniosła o oddalenie przedmiotowego sprzeciwu jako bezzasadnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego unieważnił prawo ochronne na ww. znak towarowy w części dot. czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich, krzyżówek zawartych w klasie 16 (pkt 1), a w pozostałej części sprzeciw oddalił (pkt 2) orzekając o kosztach postępowania w pkt 3 decyzji. Urząd Patentowy RP odwołał się do art. 315 ust. 3 pwp i stwierdził, że znak towarowy 302 został zgłoszony do ochrony w dniu [...] maja 2001 r., tj. pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, a zatem przepisy tej ustawy mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w zakresie oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na ten znak towarowy. Zdaniem Urzędu zasadny jest zarzut udzielenia prawa na znak towarowy 302 z naruszeniem art. 7 uzt w zakresie czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek zawartych w kl. 16. Zgodnie z powołanym przepisem jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, a znamion odróżniających nie posiadają znaki towarowe, które stanowią tylko nazwę rodzajową towaru lub informują jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości masie, przeznaczeniu, składzie, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru bądź stanowią inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Wskazany przepis ma na celu wyeliminowanie z ochrony tych oznaczeń, które uważane są z racji swojego charakteru, za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, którą jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenia pochodzenia towaru nim oznaczonego, pozwalając mu na odróżnienie, bez ryzyka wprowadzenia w błąd, tego towaru od towarów mających odmienne pochodzenie. Zgodnie z art. 7 uzt za niezdolne do pełnienia tej funkcji, z wyjątkiem przypadku uzyskania dostatecznych znamion odróżniających w następstwie używania, uważa się znaki, które pozbawione są dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów dla których wnosi się o rejestrację, w tym znaki mogące służyć w obrocie do opisywania tych towarów. Ocena zdolności odróżniającej znaku towarowego powinna być przy tym dokonywana z punktu widzenia uczestników obrotu gospodarczego przy uwzględnieniu towarów i/lub usług do oznaczania, których przeznaczony jest znak towarowy. Także w orzecznictwie wspólnotowym (przytoczonym w uzasadnieniu w/w decyzji) ugruntowane jest, zdaniem Urzędu, stanowisko, że charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać w odniesieniu do towarów będących przedmiotem zgłoszenia uwzględniając zapatrywania właściwego kręgu odbiorców, który tworzą należycie poinformowani, wystarczająco uważni i rozsądni przeciętni konsumenci tychże towarów i usług. Towary objęte zakresem żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 302, tj. czasopisma, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki są towarami ogólnodostępnymi skierowanymi do potencjalnie nieograniczonej liczby odbiorców. Tym samym docelowy krąg odbiorców tych towarów tworzą wszyscy polscy konsumenci. Oceny dostatecznych znamion odróżniających znaku towarowego 302 należy zatem, zdaniem Urzędu, dokonać biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego polskiego konsumenta właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego. W ocenie Urzędu znak towarowy "302", rozpatrywany jako całość pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do takich towarów, jak czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki. Oznaczenie to będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazówka, że w danym czasopiśmie z krzyżówkami czy szaradami znajduje się wskazywana przez tą liczbę ilość krzyżówek, szarad, itp. Takie postrzeganie liczby 302 przez odbiorców wynika z faktu, że na rynku prasowym istnieje praktyka wydawania krzyżówek czy szarad w formie zbiorowej, tj. czasopism, zeszytów, itp. Jednocześnie ilość krzyżówek, czy szarad w takiej publikacji stanowi kryterium decydujące o ich zakupie przez odbiorców. Odbiorca, który zamierza dokonać zakupu, np. czasopisma z krzyżówkami jest zainteresowany tym, ile krzyżówek i/lub szarad znajduje się w publikacji. Dlatego też będzie on - świadomy opisanej praktyki na rynku wydawniczym - szukał odpowiedniej informacji na okładce pisma, i w konsekwencji zinterpretuje umieszczoną tam liczbę jako taką informację. To, iż liczba 302 występuje w spornym znaku bez żadnego przymiotnika czy rzeczownika nie oznacza, zdaniem Urzędu, że nie wskazuje ona na ilość krzyżówek, szarad, itp. w czasopismach z krzyżówkami czy szaradami, gdyż odbiorcy będą interpretować jej znaczenie w związku z daną publikacją. W przypadku czasopism z krzyżówkami czy szaradami odbiorcy potraktują ją jako określenie ilości zawartych w nich krzyżówek, szarad itp. Znak towarowy 302 nie posiada, zdaniem Urzędu Patentowego działającego w trybie spornym, takich elementów, które umożliwiłyby, poza informacją o cechach towaru, tj. ilości łamigłówek w czasopiśmie z krzyżówkami lub rebusami, na jego łatwe i natychmiastowe zapamiętanie przez odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego dla takich towarów, jak czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki. Za taki element, w ocenie Urzędu Patentowego, nie można uznać formy graficznej spornego znaku towarowego, która sprowadza się jedynie do zapisu liczby 302 nie odbiegającą od przeciętnej pogrubioną czcionką w kolorze białym z czerwoną obwódką oraz mało widocznego cienia w kolorze szarym wokół cyfr tworzących tą liczbę. Wskazana forma graficzna nie wykazuje żadnej cechy, w szczególności w zakresie fantazyjności lub sposobu, w jaki zostały połączone cyfry tworzące liczbę 302, która przykuwałaby uwagę właściwego kręgu odbiorców i mogłaby "zatrzeć" znaczenie elementu słownego oraz nadać oznaczeniu postrzeganemu jako całość charakter odróżniający. Podane przez uprawnioną przykłady znaków towarowych zarejestrowanych przez Urząd Patentowy i OHIM przeznaczonych do oznaczania czasopism, które w jej ocenie, posiadają sugestywne cechy odnośnie tematyki, zawartości, czy zasięgu opisywanej problematyki, nie uzasadniają, zdaniem Urzędu, odmiennego rozstrzygnięcia, co do braku zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego. Niezależnie od tego, że trudno jest stwierdzić podobieństwo podanych przykładów znaków towarowych do spornego znaku towarowego 302, to kwestia ich zdolności rejestrowej nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Także twierdzenie, iż treść spornego znaku towarowego 302 ma charakter symboliczny i nie odnosi się do konkretnej informacji o zawartości publikacji nie ma znaczenia, gdyż dla zastosowania art. 7 uzt wystarczy sama możliwość służenia przez znak towarowy jako oznaczenia cech towarów, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nietrafna jest też, zdaniem Urzędu, argumentacja, że zdolność rejestrowa liczby 302 dla takich towarów jak krzyżówki i czasopisma, w tym czasopisma szaradziarskie wynika z regulacji wspólnotowych, doktryny, judykatury oraz praktyki Urzędu Patentowego i OHIM. Zgodnie bowiem zarówno z regulacjami wspólnotowymi, a także doktryną, judykaturą oraz praktyką Urzędu Patentowego i OHIM liczby mogą być znakiem towarowym pod warunkiem, że umożliwiają odróżnianie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw. Badanie czy liczba posiada zdolność odróżniającą należy zawsze przeprowadzić w odniesieniu do każdego konkretnego zgłoszenia uwzględniając zarówno towary jak i zapatrywania docelowego kręgu odbiorców. Nie da się natomiast sformułować generalnej zasady, że znaki składające z liczb posiadają zdolność odróżniającą lub, że są jej pozbawione. Urząd Patentowy uznał przy tym, że brak jest podstaw do uznania, aby sporny znak towarowy nabył wtórną zdolność odróżniającą. Z powołanego przez uprawnioną wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-353/03 wynika, że znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający zarówno w następstwie samodzielnego używania, jak również w następstwie używania jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim. Uprawniona nie przedstawiła, zdaniem Urzędu, jednak żadnych dowodów potwierdzających używanie znaku towarowego 302 czy to samodzielnie czy też jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim, a na rozprawie w dniu [...] lutego 2009 r. oświadczyła, że oznaczenia 302 nie było w obrocie. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, aby sporne oznaczenie, które pozbawione jest pierwotnej zdolności odróżniającej uzyskało wtórną zdolność odróżniającą w wyniku używania, skoro nie było go w obrocie. Na odmienną ocenę co braku wtórnej zdolności znaku towarowego 302 nie może wpłynąć, zdaniem Urzędu, fakt, że uprawniona wprowadza do obrotu towary oznaczone innymi znakami towarowymi, tj. 100 PANORAMICZNYCH, 200 PANORAMICZNYCH, 300 PANORAMICZNYCH, 400 PANORAMICZNYCH, 500 PANORAMICZNYCH oraz 1000 PANORAMICZNYCH. Każdy z tych znaków zawiera bowiem inną liczbę, przy czym liczba 302 nie jest elementem żadnego z ww. znaków towarowych używanych przez uprawnioną. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, aby sporny znak towarowy wraz z ww. znakami używanymi przez uprawnioną stanowił serię znaków. W świetle utrwalonego orzecznictwa wspólnotowego z "serią" lub "rodziną" znaków towarowych mamy bowiem zdaniem Urzędu, który w tym względzie odwołał się do wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-287/06 - Torre Albeniz, do czynienia, wówczas gdy zawierają one ten sam element odróżniający. W związku z tym, że spornego znaku towarowego nie było w obrocie, a także nie jest on elementem żadnego z ww. znaków towarowych używanych przez uprawnioną i nie tworzy z nimi serii, brak jest podstaw do uznania, aby mógł on uzyskać charakter odróżniający zarówno w wyniku samodzielnego używania jak i używania innych znaków Urząd Patentowy RP działający w trybie spornym podniósł nadto, że w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego 600 wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2124/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Urzędu Patentowego o unieważnieniu w części prawa ochronnego na ten znak podzielając tym samym stanowisko Urzędu Patentowego, że znak ten pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do takich towarów jak czasopisma i broszury krzyżówkowe, czasopisma - tytuły czasopism z krzyżówkami, książki z krzyżówkami. Urząd Patentowy uznał natomiast za niezasadny zarzut naruszenia art. 4 ustawy o znakach towarowych, w świetle którego znakiem towarowym może być znak nadający się do odróżniania towarów lub usług określonego przedsiębiorstwa od towarów i usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Przedmiotem zainteresowania art. 4 uzt jest oznaczenie "jako takie" w oderwaniu od konkretnych towarów, a tym samym kwestia czy krzyżówka jest czy też nie jest towarem pozostaje bez wpływu na abstrakcyjną zdolność odróżniania spornego znaku towarowego. "Krzyżówka" mieści się w definicji towaru przyjętej w prawie wspólnotowym, zgodnie z którą towarem jest każdy produkt posiadający wartość pieniężną, który jako taki może być przedmiotem transakcji handlowych. Krzyżówka jako zgadywanka graficzna polegająca na wpisywaniu liter odgadniętych wyrazów w krzyżujące się ze sobą rubryki jest bowiem produktem, który może być przedmiotem transakcji handlowych, W obrocie gospodarczym działają firmy układające i sprzedające gotowe krzyżówki innym firmom, takie, jak chociażby uprawniona. Słowo krzyżówka jest powszechnie używane w języku potocznym jako oznaczenie czasopisma szaradziarskiego mogącego zawierać nie tylko zadania diagramowe (krzyżówki) ale także zagadki wierszowane (np. szarady) czy zagadki rysunkowe (np. rebusy), a także jest podawane na stronach internetowych różnych kolporterów jako określenie kategorii towarów – czasopism szaradziarskich. Także OHIM rejestrując na rzecz uprawnionej dwa znaki towarowe, tj. "100" i "300" na produkty w postaci krzyżówek uznał, iż są one towarem. Niezasadny jest także, w ocenie Urzędu, zarzut naruszenia art. 6 uzt, skoro uprawniony układa i sprzedaje krzyżówki i inne zadania szaradziarskie dla innych firm i wydawnictw, co nie było kwestionowane przez wnoszącą sprzeciw, a tym samym krzyżówki są przedmiotem jego działalności gospodarczej. Urząd Patentowy RP nie podzielił również zarzutu co do naruszenia art. 8 pkt 1 uzt. Podnosząc zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze wnosząca sprzeciw ograniczyła się bowiem tylko do ogólnego stwierdzenia, że znak ten został zgłoszony z zamiarem zablokowania używania oznaczeń liczbowych przez konkurencyjnych przedsiębiorców. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego taki zamiar towarzyszący uzyskaniu prawa z rejestracji znaku towarowego nie jest, zdaniem organu (który powołał się na wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA 3856/01), wystarczający do udowodnienia złej wiary. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż w złej wierze działa ten, kto dokonuje zgłoszenia znaku towarowego z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, skutek czego dochodzi do naruszenia cudzych praw podmiotowych. W rozpatrywanej sprawie wnosząca sprzeciw nie wskazała jednak żadnych, takich okoliczności związanych ze zgłoszeniem do ochrony znaku towarowego 302, które w sposób negatywny charakteryzowałyby działania uprawnionego do spornego znaku towarowego. Urząd Patentowy podniósł nadto, że niezasadne jest twierdzenie uprawnionego, w świetle, którego unieważnienie praw z rejestracji ok. 105 znaków towarowych naruszałoby zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, które toczy się z udziałem dwóch stron jest bowiem odmiennym postępowaniem od postępowania administracyjnego toczącego się z udziałem tylko jednej strony (zgłaszającego). W postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego nie jest związany decyzją Urzędu Patentowego działającego w trybie zgłoszeniowym o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do negacji ustawowego trybu postępowania spornego toczącego się z udziałem dwóch stron w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego w związku z zarzutem niespełnienia ustawowych warunków wymaganych do udzielenia ochrony na znak towarowy. Nie można przyjąć, aby osoba, która nie była stroną postępowania zgłoszeniowego toczącego się przed Urzędem Patentowym, gdzie przesądzono o zdolności rejestrowej kwestionowanego przez nią znaku towarowego miałaby być raz na zawsze pozbawiona możliwości skutecznego unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy a to w następstwie związania Urzędu Patentowego działającego w trybie spornym decyzją Urzędu Patentowego w postępowaniu zgłoszeniowym jeśli istniałyby przesłanki dla unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. O kosztach postępowania Urząd Patentowy orzekł na podstawie art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej uznając za zasadne przyznanie B. O. A. z R. jako stronie wygrywającej sprawę, kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Na kwotę tę, jak wskazał Urząd, składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1600 zł, stanowiące równowartość minimalnej stawki, określonej w art. 8 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych oraz opłata za sprzeciw w wysokości 400 zł. W skardze na tę decyzję w części obejmującej rozstrzygnięcie w pkt 1 i 3, A. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w związku z art. 77 ust. 1 kpa przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że słowno-graficzny znak towarowy "302" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego; przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że znak "302" zamieszczony jako tytuł czasopisma szaradziarskiego niesie jednoznaczny i wyraźny przekaz dotyczący liczby krzyżówek i innych szarad umysłowych zamieszczonych w poszczególnym egzemplarzu czasopisma; przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że na rynku czasopism szaradziarskich istnieje praktyka oznaczania tych czasopism oznaczeniem "302" podczas gdy z materiału dowodowego taki wniosek nie wynika; przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że ilość krzyżówek czy szarad w takiej publikacji stanowi kryterium decydujące o ich zakupie przez odbiorców; art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie błędnego uzasadnienia decyzji, z którego nie wynika, jaki stan faktyczny organ wziął pod uwagę oraz jaką zastosował podstawę prawną jak również z jakich przyczyn odmówił mocy dowodowej części zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 255 ust. 4 pwp poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy w granicach wniosku; naruszenie art. 100 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 pwp, polegające na jego niezastosowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 7, 77 oraz 107 § 3 kpa, polegające na braku wnikliwości w zbadaniu kwestii należnych kosztów postępowania i braku w tym zakresie prawidłowego uzasadnienia decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: tj. art. 7 uzt poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Urzędowi Patentowemu RP oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej Urząd Patentowy wadliwie ustalił, iż słowno-graficzny znak towarowy "302" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, gdyż nie pozwala on "na jego łatwe i natychmiastowe zapamiętanie przez odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego dla takich towarów jak czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki." Znak towarowy posiada bowiem dostateczne znamiona odróżniające nie wtedy, gdy "pozwala na łatwe i natychmiastowe jego zapamiętanie", lecz wtedy, gdy pozwala na odróżnianie go od innych znaków konkurencyjnych przedsiębiorstw. Nawet zatem przy założeniu, że sama cyfra nie ma zdolności odróżniającej, ocena minimalnej dystynktywności elementów graficznych znaku powinna być dokonana nie w oparciu o kryterium zdolności "zatarcia" znaczenia elementu słownego, ale wyłącznie, czy ta konkretna kompozycja stylistyczno-kolorystyczna zestawienia cyfr "302" pozwoli odróżnić ją od innych cyfr - czy wręcz tych samych - przedstawionych w odmienny sposób. Wadliwość powyższego ustalenia wynikała nadto z przyjęcia założenia, iż grafika spornego znaku towarowego "302" "nie wykazuje żadnej cechy, która przykuwałaby uwagę właściwego kręgu odbiorców" i sprowadza się jedynie do zapisu liczby "302", w konsekwencji znak ten jako całość nie posiada zdolności odróżniającej. Taki pogląd jest, całkowicie zdaniem skarżącej sprzeczny z linią orzeczniczą przyjętą przez judykaturę. W tym względzie odwołała się do wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt T-441/9 i wyroku NSA z 11 lipca 2002 r. w sprawie oznaczenia "[...]" zarejestrowanego dla margaryny. Nawet zatem gdyby uznać, iż słowny znak "302" nie spełnia wymogów określonych w art. 7 uzt, to nadanie temu oznaczeniu określonej postaci graficznej spowodowało, iż znak ten posiada dostateczne znamiona odróżniające dla towarów dla których został unieważniony. Nawet zatem, jeżeli Urząd uznał, iż sama kombinacja cyfr jest opisowa wobec części towarów, dla których znak ten został zarejestrowany, to nadanie temu oznaczeniu charakterystycznych kształtów, grubej czcionki i nietypowego kroju cyfr spowodowało zdaniem skarżącej, iż znak ten jest oznaczeniem jak najbardziej dystynktywnym. Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy poczynił błędne ustalenia co do opisowego charakteru oznaczenia "302" pomijając prezentowaną w judykaturze bardzo liberalną definicję znaków opisowych, informacyjnych. Jako przykłady strona podała wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 października 2003 r. w sprawie znaku towarowego [...], wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r., wyrok WSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1705/06 w sprawie znaku towarowego "[...]" i wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie znaku towarowego "[...]". Skarżąca podniosła przy tym, iż zestawienie cyfr "302" może się odnosić do bardzo wielu cech towarów i to nie tylko tych, dla których niniejszy znak jest przeznaczony. Taka jest charakterystyczna cecha cyfrowych znaków towarowych, iż praktycznie dla każdego rodzaju towarów można będzie znaleźć cechę, do której taki znak cyfrowy można będzie odnieść, co nie zmienia faktu, iż skoro przepisy europejskie (art. 3 ust. 1 lit. (c) Dyrektywy nr 89/104, art. 7 ust 1 lit. (c) Rozporządzenia nr 40/94. jak i art. 1 Dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008r.) expresis verbis wskazują, iż cyfry mogą pełnić funkcje znaków towarowych, należy uznać ich zdolność rejestrową, mimo iż zawsze będzie można je odnieść do jakiejś cechy danego towaru czy usługi. Urząd Patentowy błędnie zatem przyjął, iż kombinacja cyfr "302" ma informować o ilości krzyżówek w danym czasopiśmie. Skarżący zwrócił uwagę na to, że znak "302" unieważniony został tylko dla "czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek", a zatem znak ten nadal chroniony jest dla pozostałych czasopism, np. czasopism zawierających w sobie zdjęcia, kolorowanki itp. Urząd Patentowy prawidłowo ustalając krąg przeciętnych odbiorców czasopism szaradziarskich, błędnie, zdaniem skarżącej, przyjął, iż będą oni odbierali znak "302" jako informację o ilości krzyżówek w czasopiśmie, a także błędnie ustalił kryteria decydujące o zakupie danej publikacji przez czytelników i nie uzasadnił, skąd zaczerpnął wiedzę na temat postaw i kryteriów decyzji konsumenckich. Nie uzasadnił też m.in. z jakich przyczyn odmówił mocy dowodowej materiałom przedłożonym na wykazanie istnienia serii znaków towarowych Wnioskodawcy. Organ stwierdził jedynie, że w jego ocenie "brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, aby sporny znak towarowy wraz z ww. znakami używanymi przez uprawnioną stanowił serię znaków." Skarżąca podniosła nadto, że B. O. zarówno w sprzeciwie jak i w uzupełniającym piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2009 r. wnosiła o unieważnienie: krzyżówek, czasopism szaradziarskich oraz czasopism, a Urząd wyodrębnił z kategorii towarów "czasopisma" kategorię: "czasopisma zawierające szarady" i tylko w tym zakresie unieważnił prawo ochronne na ten znak, naruszając w ten sposób art. 255 pwp. Zdaniem Skarżącego zapadłe orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego w zakresie ich wysokości również zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Zgodnie z art. 256 ust. 2 pwp w kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Urząd Patentowy zatem unieważniając prawo ochronne na znak towarowy "302" R[...] w części winien wziąć pod uwagę treść art. 100 Kpc, zgodnie, z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej ppsa). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A. Spółka z o.o. z siedzibą w C. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP w części obejmującej rozstrzygnięcie w pkt 1 i 3 nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy podnieść, iż czym innym jest pojęcie konkretnej zdolności odróżniającej znaku towarowego, a czym innym pojęcie abstrakcyjnej zdolności odróżniania. Są to dwie różne kategorie prawne. Zdolność odróżniania posiada każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Jeżeli oznaczenie nie spełnia wymogów abstrakcyjnej zdolności odróżniania to prawo ochronne na nie może być udzielone. Znak towarowy ma natomiast konkretną zdolność odróżniającą, gdy nadaje się co odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że dany znak towarowy pozwala odbiorcy rozpoznać towary lub usługi objęte wnioskiem o rejestrację jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. Właściwość posiadania dostatecznych znamion odróżniających oznaczeń zgłoszonych w celu uzyskania prawa wyłącznego jest podstawową przesłanką udzielenia ochrony na takie oznaczenia. Te dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia pozwalają postrzegać przez właściwy krąg odbiorców składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów i usług nim oznaczonych, że dany towar wśród towarów tego samego rodzaju pochodzi od konkretnego podmiotu (vide: wyrok ETS z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-24/05 P [...] KG przeciwko OHIM). W sprawie niniejszej Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy słowny "302" w odniesieniu do czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek zawartych w kl. 16 z uwagi na jego informujący i opisowy charakter, a przez to brak dostatecznej zdolności odróżniającej tego oznaczenia, w oparciu o przepisy art. 7 uzt. Przepis art. 7 ust. 1 uzt stanowi, że jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 7 ust. 2 uzt nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru bądź inne oznaczenia nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Dostateczne znamiona odróżniające znaku towarowego to inaczej takie jego cechy, które mogą utkwić w świadomości i pamięci kupującego i powodować, że będzie on utożsamiał towary objęte podaniem o rejestrację z konkretnym przedsiębiorstwem. Charakter odróżniający posiada zatem znak, który w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego umożliwia odróżnianie towarów lub usług, dla których został przeznaczony od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. W wyroku z 6 listopada 2007 r. w sprawie T-28/06 Sąd Pierwszej Instancji uznał, że zabraniając rejestracji wskazanych w nim oznaczeń, art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, zmierza do osiągnięcia celów z zakresu interesu publicznego, którego dobro wymaga, aby oznaczenia lub wskazówki opisujące właściwości towaru lub usługi, dla których wnosi się o rejestrację, mogły być swobodnie używane przez wszystkich. Przepis ten stoi zatem na przeszkodzie przyznawaniu wyłączności na używanie takich oznaczeń lub wskazówek jednemu przedsiębiorcy z tytułu ich rejestracji w charakterze znaku towarowego. Oznaczenia, o których mowa (...) są oznaczeniami uważanymi za nienadające się do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie na pochodzenie handlowe towaru lub usługi, umożliwiając w ten sposób konsumentowi nabywającemu towar lub usługę oznaczone znakiem towarowym dokonanie przy kolejnym zakupie tego samego wyboru, w razie pozytywnych doświadczeń, albo dokonania innego wyboru, jeżeli doświadczenie okaże się negatywne. Zdolność odróżniająca jest jedną z podstawowych przesłanek rejestracji znaku towarowego. Oznaczenie niezdolne do wskazywania źródła pochodzenia towarów objętych podaniem o rejestrację nie może być chronione prawem wyłącznym, gdyż nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego w obrocie gospodarczym. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy prawidłowo przyjął, że znak towarowy "302", pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do takich towarów jak czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki zawarte w kl. 16. Charakter odróżniający znaku należy bowiem oceniać, po pierwsze w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem zgłoszenia, a po drugie w stosunku do sposobu postrzegania oznaczenia przez właściwy krąg odbiorców, którzy tworzą należycie poinformowani, wystarczająco uważni i rozsądni przeciętni konsumenci tychże towarów lub usług (por. wyrok TS z 22 czerwca 2006 r., w sprawie C-24/05 P, pkt 23 oraz wyrok TS z 12 stycznia 2006 r., w sprawie C-173/04 P, pkt 25). Gdy z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców dostrzegalne jest dostatecznie wyraźne i charakterystyczne powiązanie pomiędzy oznaczeniem zgłoszonym do rejestracji a towarami lub usługami, które ono obejmuje, odmowa rejestracji ze względu na opisowy charakter znaku towarowego jest uzasadniona (por wyrok SPI z 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 "[...]" pkt 44). Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że znak towarowy "302" ma w odniesieniu do takich towarów jak wymienione w pkt 1 zaskarżonej decyzji, charakter opisowy, informacyjny. Znak 302 zamieszczony na ww. towarach niesie bowiem jednoznaczny i wyraźny przekaz dotyczący liczby krzyżówek zamieszczonych w poszczególnym egzemplarzu czasopisma. W ten sposób znak ten będzie odczytywany przez docelowych odbiorców takich czasopism. Czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki są kierowane do szerokiej grupy konsumentów. Ze względu na stosunkowo niską cenę takich publikacji należy je uznać za towar ogólnodostępny, powszechnego użytku. Nabywcami są osoby w różnym wieku, niezależnie od płci, wykształcenia, statusu społecznego. Przez niektórych z nich tego typu publikacje nabywane są sporadycznie, są też jednak nabywcy, którzy posiadają określone preferencje co do typu krzyżówek i którzy wydawnictwa tego rodzaju kupują regularnie. Niezależnie jednak od częstotliwości i pobudek, jakimi kierują się nabywcy dokonując ich zakupu, nie będą oni jednak utożsamiać liczby 302 ze znakiem towarowym konkretnego wydawnictwa. W rozpoznawanej sprawie okolicznością szczególnie istotną i zasługującą na wyraźne podkreślenie jest specyfika, ogólnie rzecz ujmując, rynku wydawnictw szaradziarskich. Cechą charakterystyczną tego typu wydawnictw jest bowiem to, iż są one publikowane w formie zeszytów zawierających określoną liczbę szarad, krzyżówek, do których w zasadzie sprowadza się ich treść. Są one kupowane po to, by rozwiązywać różnego rodzaju zadania, szarady, krzyżówki. Jednocześnie bardzo często na ich okładkach zawierane są informacje wskazujące ile konkretnie zadań mieści się w danym egzemplarzu np. 10, 100, 600, 700, 1000. Świadomi takiego stanu rzeczy nabywcy będą więc traktować sporny znak jako jedno z kolejnych oznaczeń, które wskazuje na zawartość czasopisma, niesie dla kupującego jedyny czytelny przekaz o ilości zadań. W orzecznictwie wspólnotowym przyjmuje się, że tylko taki znak, który w sposób znaczący odbiega od normy lub zwyczajów danego sektora i w związku z tym może pełnić podstawową funkcję wskazywania pochodzenia, ma konkretną zdolność odróżniającą (por. wyrok ETS z 22 czerwca 2006 r., w sprawie C-24/05 P, [...] przeciwko OHIM). Dla nabywców wydawnictw zawierających krzyżówki, właśnie z uwagi na praktyki występujące na tym rynku istotna jest informacja o ilości krzyżówek w danej publikacji, gdyż pozwala ona na zakup czasopisma zgodnie z indywidualnymi potrzebami. W orzecznictwie wspólnotowym przyjmuje się, że do wyłączenia znaku z rejestracji nie jest konieczne, aby był on rzeczywiście używany, w dacie zgłoszenia do rejestracji, w opisowy sposób dla towarów lub usług objętych zgłoszeniem. Wystarczające jest, że mógł być on używany w taki sposób, jak również i to, że przynajmniej jedno z jego możliwych znaczeń określa cechy przedmiotowych towarów lub usług (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 23 października 2003 r., w sprawie C-191/01 P, OHIM przeciwko [...]). W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że znak towarowy "302", nie negując, że liczba 302 może odnosić się do bardzo wielu cech towaru, może być odbierany przez przeciętnego konsumenta jako w sposób bezpośredni i konkretny określający cechy (właściwości, zawartość) publikacji zawierających krzyżówki. Nabywcy świadomi praktyki istniejącej na szaradziarskim rynku wydawniczym w sposób bezpośredni i konkretny, bez głębszego zastanowienia, mogą odbierać sporny znak towarowy jako informujący o liczbie zadań w danym egzemplarzu publikacji. Taki jest czytelny przekaz znaku towarowego "302". Organ rozstrzygając w niniejszej sprawie odnosił się jedynie do rynku wskazanych wydawnictw i badał konkretną zdolność odróżniającą liczby "302" tylko w ramach tego rynku, dochodząc ostatecznie do wniosku, że w ramach konkretnej grupy towarów znak ten nie posiada zdolności odróżniającej, pozwalającej na utożsamianie tego znaku, przez tak szeroko zdefiniowany krąg odbiorców, z jednym konkretnym wydawcą. W orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie zdolności rejestracyjnej należy rozważać także interesy innych podmiotów zajmujących się tą samą działalnością gospodarczą. Przyznanie bowiem zdolności rejestracyjnej nie może służyć monopolizacji przez jednego przedsiębiorcę oznaczeń należących do domeny publicznej, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego ograniczenia praw innych przedsiębiorców (por. wyrok NSA z 30 marca, sygn. akt II GSK 15/05). W tym kontekście należy zwrócić uwagę na rozstrzygnięcia Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, a odnoszące się do wspólnotowych znaków towarowych oznaczeń liczbowych zgłoszonych przez skarżącego. W decyzji z [...] marca 2007 r. wydanej w sprawie znaku towarowego słownego "333", zgłoszonego dla towarów i usług w 16 klasie towarowej OHIM stwierdził: "W odniesieniu do objętych zgłoszeniem towarów: "czasopisma, książki i broszury szaradziarskie" liczba "333" może służyć jako oznaczenie ilości zawartych informacji lub jako oznaczenie treści (...). Sam Odwołujący się nie kwestionuje, że cyfry mogą być używane na okładkach i w opisach czasopism (...), przy czym są one umieszczane poza tytułem czasopism i nie stanowią stałego oznaczenia je indywidualizującego. Właśnie taka praktyka uzasadnia odmowę udzielenia rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c RWZT. Ze względu na taką praktykę odbiorcy będą traktowali liczbę "333 na okładce lub stronie tytułowej wydawnictwa nie jako znak towarowy, tylko jako wskazanie na jego treść w przekonaniu, że w danej publikacji znajduje się 333 krzyżówek, szarad, zagadek etc. (...). Wbrew przekonaniu Odwołującego się liczba "333" może służyć do oznaczania ilości jednostek treści czasopism, książek lub broszur, nawet jeśli występuje bez żadnego przymiotnika, czy rzeczownika. Odbiorcy będą interpretować jej znaczenie w związku z daną publikacją. Tak też w przypadku czasopism z krzyżówkami czy sudoku odbiorcy potraktują ją jako określenie ilości zawartych łamigłówek (...)". Również w decyzji z [...] grudnia 2006 r. wydanej w sprawie oznaczenia "150" OHIM stwierdził, że dla towarów: "czasopisma, książki i broszury szaradziarskie" liczba 150 służy do oznaczania liczby krzyżówek, szarad zawartych w danej publikacji. Podobnie w decyzji z [...] sierpnia 2006 r. wydanej w sprawie znaku towarowego "1000" OHIM jako podstawę odmowy udzielenia prawa wyłącznego na terytorium Wspólnoty na powyższe oznaczenie, wskazał art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia Rady WE nr 40/94. Stwierdził, że znak towarowy "1000" ma w odniesieniu do takich towarów, jak m.in. czasopisma, w tym czasopisma z krzyżówkami i rebusami, charakter oznaczenia określonego przez art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia. Znak ten rozumiany jest przez wszystkich odbiorców jako oznaczenie ilości lub treści towarów, dla których został przeznaczony. Docelowy krąg odbiorców wymienionych towarów będzie odbierał liczbę 1000 na poszczególnych publikacjach jako ilość zawartych w niej krzyżówek czy zagadek. Także Sąd Najwyższy w wyroku z 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/01 stanął na stanowisku, że słowny znak towarowy 100 Panoramicznych użyty dla oznaczania czasopism krzyżówkowych (...) informuje odbiorcę tego rodzaju towarów o ich zawartości, nie zawiera natomiast informacji o pochodzeniu tak oznaczonych towarów (czasopism) z jednego i tego samego źródła w znaczeniu przyjętym przez przepisy ustawy o znakach towarowych. (...) informacja o liczbie (ilości) krzyżówek i towarzyszące jej słowo "krzyżówki" komunikują jedynie o zawartości wydawnictwa i mają jednoznacznie charakter opisowy. Ze względu na zawartość intelektualną takich oznaczeń mają one charakter wyłącznie opisowy i jako znaki towarowe dla oznaczenia czasopism krzyżówkowych nie powinny być rejestrowane ani chronione". Także w ostatnio wydanym wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. ze skargi A. w sprawach dotyczących rejestracji słownych znaków towarowych 350, 250 i 150 Sąd orzekł m.in., że oznaczenie, aby mogło zostać zarejestrowane, musi spełniać przesłanki ustanowione w art. 7 rozporządzenia nr 40/94, które stoi na przeszkodzie rejestracji oznaczeń niezdolnych do pełnienia funkcji wskazywania konsumentom pochodzenia oznaczonych towarów i usług. W rezultacie liczba może być zarejestrowana jako wspólnotowy znak towarowy tylko wtedy, gdy ma charakter odróżniający względem towarów lub usług wskazanych w zgłoszeniu i gdy nie stanowi ich zwykłego opisu. Sąd uznał zatem, że zasadne są również te ustalenia, w których Urząd Patentowy RP uznał, iż znak nie ma zdolności odróżniającej, jak i te, które stanowiły podstawę przyjęcia za bezzasadne zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 uzt (w tym zresztą zakresie skarżąca zarzutów w skardze nie zgłasza). W ocenie Sądu brak jest również uzasadnionych podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia co do kosztów procesu. Zarzut, iż Urząd Patentowy, dokonał niewłaściwej oceny kosztów nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie oddalając sprzeciw w części dotyczącej innych czasopism (pkt 2 decyzji) organ, zasądził na rzecz uczestniczki postępowania B. O. koszty postępowania i przyjął, iż jest ona stroną wygrywającą sprawę. Jednakże w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że jeżeli zachodzą przesłanki przewidziane w zdaniu drugim art. 100 k.p.c. to sąd wkładając na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów procesu, zasądza od niej na rzecz jej przeciwnika tylko należne koszty procesu, nie zasądza natomiast od przeciwnika tych kosztów, które przy stosunkowym rozdzielaniu należałyby się drugiej stronie. W takim przypadku zatem skarżący zwraca powodowi należne mu w sprawie koszty procesu od uwzględnionej części powództwa, nie może natomiast żądać od powoda kosztów procesu od części oddalonej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1969 r., sygn. akt I CR 186/69). W ostateczności zatem, mimo mylnego uzasadnienia, samo rozstrzygnięcie o kosztach odpowiada prawu. Natomiast powołanie art. 98 k.p.c. jako podstawy prawnej orzeczenia o kosztach, zamiast art. 100 k.p.c. nie ma wpływu na wynik sprawy. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznając zarzuty skargi, odnoszące się do pkt 1 i 3 skarżonego rozstrzygnięcia, za nieuzasadnione, skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił.