VII SA/Wa 1655/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia organ centralny wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 13 grudnia 2005 r. nakazującą A. Z. rozbiórkę budynku gospodarczego realizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Pismem z dnia 7 grudnia 2007 r. zainteresowana wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji, wskazując jako podstawę wniosku, złożoną skargę sądową oraz informację, iż przedstawiono Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności art. 48 ust. 1 i ust. 3 prawa budowlanego z Konstytucją. Następnie pismem z dnia 23 lutego 2009 r., a potem 20 kwietnia 2009 r. zainteresowana wyjaśniła, że jej wolą było nie tylko wstrzymanie wykonania decyzji ale także wniosek o wznowienie postępowania. Ponadto uzupełniając dotychczasowe pisma zainteresowana wskazała, że były to też wnioski o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bo nie mogła wcześniej zająć się sprawą z powodu pobytu w szpitalu. Następnie pismem z 16 maja 2009 r. A. Z wyjaśniła, że o wyroku Trybunału Konstytucyjnego dowiedziała się od swojej córki w dniu 18 lutego 2009 r. Organ orzekając w niniejszej sprawie wyjaśnił przede wszystkim, że zgodnie z art. 145 a § 2 kpa wniesienie skargi o wznowienie postępowania musi nastąpić w terminie miesiąca od wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Skoro zatem wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 37/06 wszedł w życie z datą ogłoszenia 20 grudnia 2007 r., to termin z art. 145 a § 2 kpa upływał z dniem 20 stycznia 2008 r. Z akt wynika, że wniosek o wznowienie został złożony w dniu 23 lutego 2009 r., a więc po terminie, ale z uwagi na wniosek z dnia 20 kwietnia 2009 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, organ przeprowadził analizę zaistnienia w niniejszym przypadku przesłanek z art. 58 § 1 i 2 kpa i stwierdził, że zainteresowana nie uprawdopodobniła braku własnej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, a w kolejnych pismach zainteresowana zmierzała do wykazania, że wniosek o wznowienie został złożony w terminie miesiąca od daty powzięcia wiadomości o orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego co w świetle art. 145 a § 2 kpa pozostaje bez znaczenia. Sama okoliczność posiadania wiedzy o toczącym się postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym ( pismo z 7 grudnia 2007 r.) jak też fakt przebywania w szpitalu w okresie 2-30 stycznia 2008 r. nie stanowiły, w wyniku przeprowadzonej przez organ analizy, podstawy do przywrócenia terminu. Bez znaczenia w sprawie pozostała podnoszona przez zainteresowaną okoliczność nieznajomości prawa. Dlatego też organ centralny podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Skargę na to postanowienie wniosła A. Z. domagając się jego uchylenia. Skarżąca przedstawiła cele swojego wniosku z dnia 7 grudnia 2007 r. tj. wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia pytania prawnego a następnie w kolejności po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny korzystnego dla niej wyroku, wznowienie postępowania przez organ wojewódzki na podstawie art. 145 a kpa. Obydwa organy w dacie po złożeniu tego wniosku nie uwzględniły żądania co do wznowienia postępowania, a dopiero w wyniku dalszych pism z 23 lutego 2009 r. i 30 kwietnia 2009 r. wydano postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Skarżąca czuje się ogromnie pokrzywdzona, w budowę tego obiektu włożyła całe oszczędności. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Sądowa Kontrola działalności organów administracji publicznej sprowadza się do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W przedmiotowej sprawie skarga nie podlega uwzględnieniu a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl art. 145a § 2 kpa skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W przedmiotowej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. P. 37/06 wszedł w życie w dniu 20 grudnia 2007 r. , zatem termin o którym mowa w art. 145a § 2 kpa, upływał z dniem 20 stycznia 2008 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, wniosek A Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. został złożony osobiście w dniu 23 lutego 2009 r.(nie można bowiem za wniosek o wznowienie postępowania uznać pisma skarżącej z dnia 7 grudnia 2007 r., z tej przyczyny, iż w w/w dacie w obrocie prawnym brak było przedmiotowego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego). Przywrócenie terminu jest instytucją procesową, mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. W świetle art. 58 § 1 i 2 kpa warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest łączne spełnienie przesłanek z w/w przepisu. Osoba zainteresowana musi złożyć do właściwego organu administracji publicznej wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu, w którym winna uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego. Ponadto, wniosek musi być złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dopełniona czynność procesowa dla której określony był termin. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w wypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, tzn. przeszkody, której osoba zainteresowana nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowo – administracyjnym podkreśla się, iż strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, zatem przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku własnej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W swoich pismach z dnia 20 kwietnia 2009 r. oraz z dnia 16 maja 2009 r. podjęła próby uprawdopodobnienia, iż wniosek o wznowienie postępowania złożyła w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P.37/06, podczas gdy nie ma to znaczenia w sytuacji objętej art. 145a § 2 kpa. Sama okoliczność, iż strona wiedziała już w miesiącu grudniu 2007 r. o toczącym się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniu nie może stanowić podstawy do uznania za skuteczny wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że wskazywana okoliczność przebywania w szpitalu w dniach od 2 stycznia 2008 r. do 30 stycznia 2008 r. również nie stanowiła podstawy do przywrócenia terminu. Powyższa przeszkoda ustała bowiem w dniu 30 stycznia 2008 r., a zatem skarżąca musiałaby prośbę złożyć w ciągu 7 dni od ustalenia przyczyny uchybienia ( art. 58 § 2 kpa), co nie nastąpiło. Skoro zatem nie zaistniały przesłanki z art. 58 kpa, organ zgodnie z przepisami podjął rozstrzygnięcie odmawiające przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).