II GSK 92/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA Janusz Zajda (spr.) del. NSA Piotr Piszczek Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 647/09 w sprawie ze skargi W. Spółki z o.o. w K. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania rozstrzygnięcia co do uzyskanej przez projekt liczby punktów w sprawie wniosku o dofinansowanie z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok; 2. odrzucić skargę. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 647/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uwzględnił skargę W. Sp. z o. o. w K. na informację Zarządu Województwa [...] z [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach konkursu nr 1.1.2 dla Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013; stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...] oraz zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z 17 września 2009 r. Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował J. W., Prezesa Zarządu W. Sp. z o. o. w K., że jego Projekt nr [...] pod nazwą "[...]" złożony do Działania 1.1 "Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw" w ramach konkursu zamkniętego nr 1.1.2 "Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013", został oceniony pozytywnie i zdobył łącznie 54 punkty. W wyniku takiej oceny oraz z powodu braku dostatecznej ilości środków finansowych dostępnych w ramach ww. konkursu, Projekt nr [...] został umieszczony na liście rezerwowej. W piśmie tym beneficjent został poinformowany o możliwości i sposobie złożenia oraz rozpatrzenia protestu. W proteście, który wpłynął do Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] W. Sp. z o.o. w K. reprezentowana przez Prezesa Zarządu J. W. zakwestionowała ocenę punktową projektu w części A i B. Pismem z [...] października 2009 r. Departament Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego w K. poinformował wnioskodawcę, że Instytucja Zarządzająca w odpowiedzi na protest podtrzymała wcześniejszą decyzję, co do liczby punktów uzyskanej przez projekt W. Spółka z o.o. w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.) stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - znowelizowana ustawą z 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. z 2008 r., Nr 216, poz. 1370) - w art. 30 c - 30 e przewiduje możliwość wniesienia przez wnioskodawcę, którego projekt został oceniony negatywnie, a następnie podlegał procedurze odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, która również dała wynik negatywny, skargi do sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie. WSA podniósł, że stosownie do treści art. 30 c w zw. z art. 30 g ustawy, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest informacja otrzymywana przez wnioskodawcę, dotycząca negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Informacja ta nie jest decyzją administracyjną. Sąd wyjaśnił też, że zobligowany jest - przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli - zbadać formalne warunki dopuszczalności skargi, określone art. 30 c ust. 2 ustawy. W oparciu o akta sprawy WSA stwierdził, że skarżący złożył skargę w terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, nadto dołączył do skargi wymaganą dokumentację i uiścił stosowny wpis. Tym samym skarga - spełniając ustawowe wymogi - mogła być przedmiotem merytorycznej kontroli. Według Sądu, w konsekwencji wyłączenia na podstawie art. 37 ustawy stosowania w postępowaniu o dofinansowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zachodzą wątpliwości, co do zasad obowiązujących w procedurze odwoławczej. Przyjął jednak, że skoro protest ma być rozpatrzony to – w myśl wykładni językowej - zarzuty odwołania muszą być poddane ocenie z punktu widzenia ich zasadności. Sąd stwierdził, że na podstawie treści informacji instytucji zarządzającej z [...] października 2009 r. nie da się przyjąć, aby w sprawie zarzuty protestu dotyczące kryteriów określonych w części B oceny merytoryczno-technicznej, zostały poddane jakiejkolwiek analizie, oraz tym bardziej, aby wyniki tej oceny zostały komukolwiek, w tym zwłaszcza wnioskodawcy przedstawione. Brak uzasadnienia stanowiska zajętego przez instytucję zarządzającą wobec podniesionych zarzutów uniemożliwia w istocie kontrolę sądową tego stanowiska. Do podniesionych w proteście zarzutów należało się odnieść tym bardziej, że wnioskodawca zakwestionował przyznanie mu tylko 6 punktów na 15 możliwych do uzyskania z tytułu realizacji projektu w jednej z branż kluczowych dla rozwoju regionu, wskazując na okoliczności świadczące o spełnieniu przez jego projekt trzech spośród czterech elementów związanych z realizacją projektu. To samo dotyczy argumentów przytoczonych w proteście, odnoszących się do przyznania przedmiotowemu projektowi również tylko 6 punktów na 15 możliwych do uzyskania z tytułu realizacji przez projekt założeń Regionalnej Strategii Innowacyjności. Obowiązkiem Instytucji Zarządzającej było odniesienie się również do wszystkich pozostałych przytoczonych w Instrukcji dokonywania oceny punktowej elementów związanych z realizacją projektu. Z instrukcji tej wynika bowiem, że wszystkie te elementy są obligatoryjnie brane pod uwagę przy ocenie projektu przez Zarząd Województwa. Odmienne postępowanie Instytucji Zarządzającej podważa sens składania środków odwoławczych i stawia pod znakiem zapytania gwarancje wynikające z przewidzianej ustawą możliwości wniesienia protestu. Sąd wyjaśnił również, że wskazane braki zaskarżonej informacji nie mogły być uzupełnione w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego części A oceny merytoryczno-technicznej, Sąd podzielił pogląd skarżącej Spółki, co do niezgodności oceny projektu według kryterium poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku, z Instrukcją dokonywania oceny punktowej projektu. W informacji z [...] października 2009 r. Instytucja Zarządzająca wyraziła pogląd, że wartość eksportu wnioskodawcy wynosząca [...] mln. zł nie może być uznana za znaczącą w skali europejskiej. Ze sformułowań zawartych w informacji nie wynika, w ocenie Sądu, jakie porównawcze kryteria i wartości eksportu organ wziął pod uwagę przy swojej ocenie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła instytucja zarządzająca - Zarząd Województwa [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy: - art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, która norma prawa powszechnie obowiązującego doznała obrazy poprzez działanie Instytucji Zarządzającej, - art. 30c ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zdaniem Skarżącego, powtórnej oceny merytorycznej wniosku złożonego przez W. Sp. z o.o. w K., - art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuzasadnione i niezgodne z prawem stosowanie konstrukcji prawnych regulowanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 53, poz. 1269 ze zm., dalej p.u.s.a.), poprzez błędne przyjęcie, że kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. pozwala na kontrolę działalności Instytucji Zarządzającej w zakresie szerszym niż aspekt legalności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że nie jest trafne stanowisko Sądu I instancji, iż Instytucja Zarządzająca, orzekając w zakresie przyznania wnioskowi o dofinansowanie określonej liczby punktów, opiera się na swobodnej ocenie zbliżonej w swym charakterze do instytucji uznania administracyjnego. Ponadto organ wskazał na sprzeczność oceny Sądu polegającą na tym, iż z jednej strony Sąd wskazał, że określając zakres kontroli wynikający z treści cytowanego art. 30c ust. 3 ustawy należy pamiętać, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do przyznania określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, a może jedynie - stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w osób naruszający prawo - przekazać sprawę instytucji zarządzającej do ponownego rozpatrzenia, a więc do ponownej oceny wniosku (...), a z drugiej strony odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze faktycznie, zdaniem Instytucji Zarządzającej, tej oceny samodzielnie dokonał. Wnikając w merytoryczną ocenę Sąd naruszył art. 30 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zdaniem skarżącego Sąd ten nie tylko nie wskazał konkretnych przepisów, których naruszenia dokonała Instytucja Zarządzająca, to jeszcze jego tok rozumowania w sposób jawny odbiega od kompetencji sądu polegających tylko i wyłącznie na rozstrzygnięciu, czy ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo czy też nie. Ponadto zdaniem skarżącego Sąd I instancji rozstrzygając sprawę naruszył art. 1 § 2 p.u.s.a., zgodnie z którym kognicja sądu administracyjnego, co do zasady jest ograniczona do badania działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem. Nie ma przy tym wątpliwości, że kryterium legalności oznacza zgodność z prawem powszechnie obowiązującym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, odstępstwo od zasady związania granicami skargi kasacyjnej przewiduje też przepis art. 189 p.p.s.a. Stanowi on m.in., że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Jak wskazano w powołanej uchwale "z jednoznacznej treści art. 189 p.p.s.a. wynika nakaz badania z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy przed wojewódzkim sądem administracyjnym prawidłowo nadano sprawie bieg, tzn. czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (...). Badanie dopuszczalności skargi pod kątem wskazanym w art. 189 p.p.s.a. nie jest związane zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał ocenie dopuszczalność wniesionej skargi. Uznał, powołując art. 30 c - 30 e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, że wniesiona skarga mogła być przedmiotem merytorycznej kontroli, gdyż spełniała wszystkie ustawowe wymogi. W szczególności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skargę - spełniającą wymogi formalne i należycie opłaconą - wniesiono w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Istotnie - zgodnie z art. 30 c ust. 1 powołanej ustawy - wnioskodawca może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, w sposób określony w art. 30 c ust. 2, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30 b ust. 4. Zauważyć jednak należy, że - stosownie do art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - procedura odwoławcza, o wyniku której wnioskodawca jest informowany z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30 b ust. 4), może być uruchomiona tylko i wyłącznie w razie negatywnej oceny projektu. Jednoznacznie stanowi o tym art. 30 b ust. 1, w myśl którego "W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść". W świetle przytoczonych regulacji - dla oceny dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego - konieczne jest więc nie tylko zbadanie, czy jej przedmiotem jest informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, ale także czy procedura odwoławcza była dopuszczalna, tzn. czy zgodnie z informacją, przewidzianą art. 30 a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, projekt oceniony został "negatywnie". Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcę poinformowano, iż jego projekt oceniony został pozytywnie, uzyskał łącznie 54 punkty, a z uwagi na brak dostatecznej ilości środków finansowych dostępnych w ramach konkursu, projekt umieszczony został na liście rezerwowej. Rozstrzygnięcia wymaga zatem, czy informację o umieszczeniu na rezerwowej liście projektów kwalifikowanych do dofinansowania można uznać za "negatywną ocenę projektu", w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy, umożliwiającą wniesienie środka odwoławczego, a w konsekwencji, w razie negatywnego wyniku procedury odwoławczej, otwierającą drogę do kontroli sądowoadministracyjnej. Ważąc powyższe należy wskazać na treść art. 30 ust. 1 i 2 oraz art. 30 a ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z pierwszym z przywołanych artykułów, podstawę dofinansowania stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą (ust. 1), która to umowa określa warunki dofinansowania oraz prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (ust. 2). Według zaś art. 30 a ust. 1 umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu: 1/ który przeszedł pozytywnie wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, oraz 2/ którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Przytoczone unormowania pozwalają stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie dofinansowywania projektów odbywa się w dwóch etapach, a każdy z tych etapów przewiduje odrębne przesłanki, spełnienie których jest konieczne dla dofinansowania. Na dwuetapowość postępowania o dofinansowanie projektów wskazuje też Regulamin konkursu zamkniętego nr 1.1.2 w ramach Osi Priorytetowej I, Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Regulamin ten wyróżnia etap oceny projektu oraz etap wyboru projektu do zawarcia umowy o dofinansowanie (§ 1 pkt 8 oraz § 4 pkt I-III). Pierwszy z etapów, stosownie do powołanego art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wymaga pozytywnego przejścia przez projekt wszystkich etapów jego oceny i zakwalifikowania do dofinansowania. Zgodnie z przywołanym wyżej Regulaminem, wnioski poddawane są: ocenie formalnej ( § 4 pkt I) i ocenie merytoryczno-technicznej (§ 4 pkt II). Ta ostatnia składa się z dwóch części: części A, w której wniosek może otrzymać maksymalnie 70 pkt, i części B, w której wniosek może otrzymać maksymalnie 30 pkt. Warunkiem umieszczenia wniosku na zbiorczej liście - przekazywanej celem oceny w części B - jest uzyskanie w części A co najmniej 40 punktów (§ 4 pkt II ppkt 9 tiret pierwsze Regulaminu). Z powyższego wynika zatem, że "wszystkie etapy" oceny projektu, zgłoszonego do konkursu 1.1.2 w ramach Osi Priorytetowej I, Działania 1.1 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 - o których mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy - to: etap oceny formalnej, od której zależy przekazanie wniosku do oceny merytoryczno-technicznej i dwie części (A i B) etapu oceny merytoryczno-technicznej. Przejście tych etapów i uzyskanie przez projekt min. 40 pkt oznacza tym samym pozytywny wynik oceny, o czym wnioskodawca jest pisemnie informowany (art. 30 a ust. 3 ustawy). Omawiany etap postępowania o dofinansowanie obejmuje też - zgodnie z art. 30 a ust. 1 pkt 1 ustawy - zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Zwrócenia uwagi wymaga jednak, że ustawa nie określa odrębnych od pozytywnej oceny projektu przesłanek "zakwalifikowania" projektów do dofinansowania w rozumieniu powołanego przepisu. Nie wskazuje z jakich przyczyn pozytywnie oceniony projekt mógłby nie zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Uznać zatem należy, że każdy projekt, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny, co do zasady kwalifikuje się do dofinansowania. Przy tym o wynikach oceny wnioskodawcy są indywidualnie informowani (art. 30 a ust. 3), zaś lista wszystkich projektów zakwalifikowanych do dofinansowania jest ogłaszana na stronie internetowej (art. 30 a ust. 2). Pozytywna ocena oraz zakwalifikowanie projektu do dofinansowania oznacza zatem, że projekt ten "przechodzi" do kolejnego etapu postępowania o dofinansowanie. Dopiero na drugim z etapów postępowania o dofinansowanie - stosownie do art. 30 a ust. 1 pkt 2 ustawy i § 4 pkt III Regulaminu (dotyczącego "wyboru" projektów) - uwzględniania jest przesłanka dostępności alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Według tej przesłanki projekty, które przeszły pozytywnie ocenę merytoryczno-techniczną, umieszczane są na liście rankingowej lub rezerwowej. Tak więc brak podstaw ku temu, aby możliwość dofinansowania w ramach dostępnej alokacji na realizację określonego działania uznać za przesłankę, od spełnienia której zależy pozytywna ocena projektu - na pierwszym z etapów postępowania wszczynanego wnioskiem o dofinansowanie i jego zakwalifikowanie do dofinansowania. Zgodnie z § 4 pkt III ppkt 2 powołanego Regulaminu, po dokonaniu oceny merytoryczno-technicznej w części B powstaje lista rankingowa projektów przewidywanych do dofinansowania. W myśl zaś ppkt 3 przywołanego wyżej § 4 pkt III na liście rankingowej umiejscawiane są projekty do łącznej wysokości dofinansowania, nieprzekraczającej poziomu alokacji przewidywanej na dany konkurs. Pozostałe projekty umieszczane są na liście rezerwowej jedynie z uwagi na brak środków. Nie zmienia to jednak faktu, że projekty te przeszły pozytywnie pełną ocenę merytoryczno-techniczną. Toteż umieszczenie ich na liście rezerwowej, a zatem na liście projektów nieprzewidywanych do dofinansowania, nie może być utożsamiane z negatywną ich oceną. Zauważyć na marginesie należy, że kolejność projektów przewidywanych do dofinansowania, w przypadku pojawienia się nowych okoliczności, mogących rzutować na uzyskany wynik oceny (§ 4 pkt III ppkt 5 Regulaminu), może ulec zmianie. Przypomnienia i podkreślenia wymaga w tym miejscu, że możliwość wniesienia środka odwoławczego w sposób jednoznaczny uzależniona jest wyłącznie od oceny projektu. Zgodnie z powoływanym wyżej art. 30 b ust. 1 ustawy, wniesienie środka odwoławczego przewidzianego w systemie realizacji programu operacyjnego dopuszczalne jest tylko w przypadku negatywnej oceny projektu. Tak też stanowią uregulowania dotyczące procedury odwoławczej, zawarte w § 5 powołanego wyżej Regulaminu. Przyjąć należy, że właśnie z uwagi na fakt, iż tylko negatywna ocena projektu daje możliwość wniesienia środka odwoławczego, wyłącznie w tego typu informacji właściwa instytucja zobligowana jest zamieścić uzasadnienie wyników oceny oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego. W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, wątpliwości nie powinno więc budzić, że informacja o pozytywnej ocenie projektu, ze wskazaniem na umieszczenie tego projektu na liście rezerwowej, nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30 b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym informacja taka wyklucza wniesienie środka odwoławczego przewidzianego ww. przepisem. Skoro ustawodawca w art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju kategorycznie ogranicza możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko w razie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej - oczywiste jest i to, że akt ten musi zostać wydany w ramach dopuszczalnej procedury. Błędne pouczenie zarówno o możliwości wniesienia środka odwoławczego - sprzecznie z regulacją zawarta w art. 30 b ust. 1 ww. ustawy - jak i o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie czyni rozpoznanego środka odwoławczego i skargi dopuszczalnymi. Zauważyć nadto trzeba, że - zgodnie z 30 e ustawy - do postępowania przed sądami administracyjnymi w sprawach o dofinansowania projektów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie nieuregulowanym odmiennie i z wyłączeniem artykułów w przepisie tym wymienionych. Oznacza to, że WSA zobligowany był do odrzucenia skargi - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - jako niedopuszczalnej z przyczyn innych niż wskazane w art. 30 c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Stwierdzenie, że Sąd I instancji wadliwie nadał sprawie bieg i rozpoznał skargę, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 189 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.