II SA/Wa 1247/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Joanna Kube, Ewa Marcinkowska (spr.), , , Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez T. G. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 z późn. zm.), przeniósł [...] T. G. od dnia 7 stycznia 2009 r. na stanowisko [...]. Decyzja powyższa została doręczona stronie w dniu 6 stycznia 2009 r. W dniu 20 stycznia 2009 r. T. G. wystąpił do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z pismem, w którym powołując się na art. 111 § 1 i art. 113 k.p.a., zwrócił się o uzupełnienie, wyjaśnienie i uzasadnienie poszczególnych rozstrzygnięć zawartych w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. W związku z wątpliwościami organu co do zakresu żądań strony zawartych w powyższym piśmie Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [...] lutego 2009 r., powołując się na treść przepisów art. 111 § 1 i art. 113 § 1 k.p.a., zwrócił się do T. G. o sprecyzowanie jego żądania, poprzez jednoznaczne określenie, czy jest to wniosek o uzupełnienie, sprostowanie, czy wyjaśnienie treści decyzji. T. G. w odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. wyjaśnił, że wnosi o sprostowanie treści pkt 1 decyzji oraz wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt 2-5 decyzji w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 2 k.p.a. odmówił T. G. sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 18 marca 2009 r. Na powyższe postanowienie T. G. w dniu 24 marca 2009 r. wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu 24 marca 2009 r. T. G. skierował jednocześnie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. powołując się na art. 128 i art. 129 k.p.a. w zw. z art. 111 § 2 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia. Zgodnie zaś z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym zainteresowany został prawidłowo pouczony. Termin ten upływał zatem dnia 20 stycznia 2009 r., natomiast strona odwołała się dopiero w dniu 24 marca 2009 r., nie wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ podkreślił jednocześnie, że art. 113 k.p.a., który stanowił podstawę prawną postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. nie przewiduje zmiany biegu terminu do złożenia odwołania w sprawie, która jest przedmiotem rozpatrzenia. Zatem w pełni uprawnione jest twierdzenie, że skarżący powołując się w odwołaniu na art. 111 § 2 k.p.a. błędnie wywodzi, że zachował prawo do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 7 stycznia 2009 r. na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej został przeniesiony ze stanowiska [...] w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej na stanowisko [...], które jest stanowiskiem niższym od stanowiska [...]. W związku z powyższą decyzją w dniu 20 stycznia 2009 r., w trybie art. 111 i art. 113 k.p.a., wystąpił z wnioskiem do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej i oczekiwał na "odpowiedź", o której mowa w art. 111 k.p.a., a którą było dopiero postanowienie Komendanta Głównego PSP nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Według skarżącego w piśmie uzupełniającym z dnia 25 lutego 2009 r. nie wycofał podstawy prawnej swojego wniosku z dnia 20 stycznia 2009 r., tj. art. 111 § 1 i art. 113 k.p.a. Przed otrzymaniem postanowienia Komendanta Głównego PSP z dnia [...] marca 2009 r. nie mógł więc wiedzieć o tym, że organ nie uzna jego wniosku o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia wynikającego z art. 111 k.p.a. W związku z powyższym miał prawo przypuszczać, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślił jednocześnie, że postanowienie Komendanta Głównego PSP nr [...] otrzymał w dniu 18 marca 2009 r., a w dniu 24 marca 2009 r. złożył za pośrednictwem organu pierwszej instancji, odwołanie od decyzji nr [...]. Liczony od dnia 18 marca 2009 r. dwutygodniowy termin do wniesienia odwołania upływałby zatem dopiero w dniu 1 kwietnia 2009 r. O uchybieniu terminu do wniesienia odwołania powziął natomiast wiadomość dopiero po otrzymaniu postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. Skarżący podkreślił jednocześnie, że w dniach 3 - 4 czerwca 2009 r. przebywał w delegacji służbowej, z której powrócił w dniu 5 czerwca 2009 r. o godz. 6.00 rano. Uwzględniając zmęczenie po całonocnej podróży samochodem nie mógł zatem napisać i złożyć wniosku, o którym mowa w art. 58 k.p.a. natychmiast po powzięciu wiadomości o uchybieniu terminu. Dni 6 i 7 czerwca 2009 r. były z kolei dniami wolnymi od pracy. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożył więc bezpośrednio na dziennik podawczy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 8 czerwca 2009 r. Ponieważ jednak jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został do tej pory rozpoznany złożył jednocześnie skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż wystąpienie z wnioskiem w trybie art. 113 k.p.a. nie przerywa biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji. W piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. skarżący sprecyzował natomiast w sposób niebudzący wątpliwości, że swoje żądanie opiera na tym przepisie. Wobec powyższego nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania art. 111 k.p.a., na który skarżący powołał się w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. o przeniesieniu T. G. na stanowisko [...] została doręczona skarżącemu w dniu 6 stycznia 2009 r., natomiast odwołanie od tej decyzji T. G. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem organu I instancji, dopiero w dniu 24 marca 2009 r. W ocenie skarżącego termin do wniesienia odwołania został zachowany, gdyż bieg terminu do jego wniesienia uległ przesunięciu na podstawie art. 111 § 2 k.p.a. w związku z wnioskiem skierowanym przez niego w dniu 20 stycznia 2009 r. do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o uzupełnienie decyzji, który został rozpoznany dopiero postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., doręczonym stronie w dniu 18 marca 2009 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem swój bieg dopiero od dnia doręczenia tego postanowienia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że we wniosku z dnia 20 stycznia 2009 r. T. G. wystąpił do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, powołując się na art. 111 § 1 i art. 113 k.p.a., o uzupełnienie, wyjaśnienie i uzasadnienie poszczególnych rozstrzygnięć zawartych w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Przy tak sformułowanym żądaniu wniosku, w ocenie Sądu, Komendant Główny PSP postąpił prawidłowo, wzywając stronę do sprecyzowanie treści jej żądania. Organ administracji, do którego wpłynął wniosek skarżącego z dnia 20 lutego 2009 r. był bowiem związany zakresem postawionego żądania. Z uwagi na wątpliwości co do treści tego żądania organ administracji, zobowiązany był więc wyjaśnić rzeczywistą treść żądania strony, aby rozstrzygana sprawa stanowiła odpowiedź ściśle na zgłoszone żądanie. Jak stwierdził w wyroku z dnia 4 kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny, nie można przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie lub mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania (sygn. akt I SA 2188/00). O tym jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie wyłącznie strona. Ewentualne wątpliwości co do treści żądania organ winien wyjaśniać, zwracając się do strony o zajęcie stanowiska w określonym terminie. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. sprecyzował swoje żądanie wyraźnie wskazując, iż wnosi o sprostowanie treści pkt 1 decyzji oraz wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt 2-5 decyzji na podstawie art. 113 k.p.a. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z tak określonym żądaniem strony, postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 2 k.p.a. rozpoznał wniosek T. G. o sprostowanie i wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Wniosek zgłoszony przez stronę w trybie art. 113 k.p.a. o sprostowanie i wyjaśnienie wątpliwości co do treści nie miał wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., a zatem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż odwołanie skierowane do organu w dniu 24 marca 2009 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi na treść pisma T. G. z dnia 25 lutego 2009 r. precyzującego jego żądanie organ nie miał podstaw do tego by wniosek skarżącego rozpoznać jako żądanie uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. na podstawie art. 111 k.p.a. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. odpowiada prawu chociaż w postanowieniu tym, w treści rozstrzygnięcia, użyto niewłaściwej terminologii "niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu". W art. 134 k.p.a. przewidziane są dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, natomiast w sprawie niniejszej zachodzi tylko ta druga sytuacja. Tego rodzaju uchybienie w treści rozstrzygnięcia nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Należy jednocześnie podkreślić, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, a dopiero na postanowienie organu o odmowie przywrócenia terminu stronie służy skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.