II GSK 287/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1769/09 w sprawie ze skargi W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1769/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2009 r., [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z [...] marca 2009 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odpowiedziała na powyższe wezwanie w dniu [...] września 2009 r. Pismem z [...] października 2009 r. W. S. złożył skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2009 r. Sąd I instancji wyjaśnił, że w realiach rozpoznawanej sprawy, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) ustawowy termin do wniesienia skargi minął wraz z upływem sześćdziesiątego dnia od daty złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi po tym terminie, tj. w dniu [...] września 2009 r. spowodowało, że zastosowanie znalazł art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W. S. zaskarżył powyższe postanowienie skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., przywrócenie terminu na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie ARIMR w W. z dnia [...] lutego 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 107, 112 k.p.a., polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnej interpretacji przepisów ustawowych uniemożliwiających sądową kontrolę działalności organu administracji publicznej tj. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., 2. naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 12 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że wobec braku uregulowania przepisem szczególnym zagadnienia zaskarżenia decyzji organu wydanej po 60- dniowym terminie do załatwienia sprawy na skutek wezwania strony do usunięcia, jak również braku odmiennego wypowiedzenia się w tym zakresie przez sądy administracyjne, należy uznać, że zastosowanie w takim przypadku powinien znaleźć przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. wskazujący, iż "skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego informacji o odmowie przyznania pomocy na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Należy zwrócić uwagę, że w art. 53 § 1 p.p.s.a. został określony termin do wniesienia skargi w przypadku zaskarżania aktów (rozstrzygnięć), które są doręczane skarżącemu. Termin ten wynosi trzydzieści dni i został powiązany z dniem doręczenia skarżącemu zaskarżanego aktu. Oznacza to, że termin ten ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia jest jakiekolwiek rozstrzygnięcie (akt) organu administracji publicznej, które podlega doręczeniu skarżącemu, i może być zaskarżane do sądu administracyjnego. W art. 53 § 2 p.p.s.a. zostały wprowadzone natomiast terminy do wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu. Chodzi tu o takie akty, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i w tych przypadkach terminy do wniesienia skargi zostały powiązane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skoro bowiem zaskarżany do sądu akt nie jest wydany w postępowaniu administracyjnym, które przewiduje środki zaskarżenia, to skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i z tym wezwaniem związane są terminy do wniesienia skargi w tych przypadkach. Po pierwsze, jest to termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie on od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Po drugie, jest to termin sześćdziesięciu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Zasadniczą kwestią jest wyjaśnienie relacji między dwoma terminami, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z analizy tego przepisu wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W rozpoznawanej sprawie, jak to już wyżej wskazano, W. S. skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] marca 2009 r., a odpowiedź organu została mu doręczona [...] września 2009 r., a zatem już po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z uwagi na fakt, iż w terminie sześćdziesięciu dni od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie została skarżącemu doręczona odpowiedź na to wezwanie, nie rozpoczął biegu, przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a przewidziany w tym przepisie termin sześćdziesięciodniowy upłynął bezskutecznie w dniu [...] maja 2009 r. Dlatego też, skarga W. S., jako wniesiona z uchybieniem terminu, została prawidłowo odrzucona przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.