III SA/Lu 454/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...], wydaną z upoważnienia Wojewody L., po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Ś z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy: M. K. od dnia [...] lutego 2006 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 18 maja 2009 r. skarżąca okazała zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 5 maja 2009 r., w którym zaświadcza się, że do prowadzonej przez Urząd Miasta Ś. ewidencji działalności gospodarczej dokonano w dniu 4 maja 2009 r. pod numerem [...] wpisu skarżącej jako przedsiębiorcy. Organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 maja 2009 r. z powodu podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. podniosła zarzut błędnej wykładni przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415, z późn. zm.) poprzez uznanie, że dniem utraty statusu osoby bezrobotnej jest dzień zgłoszenia działalności gospodarczej do ewidencji działalności gospodarczej, a nie dzień faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej Uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy przywołał legalną definicję osoby bezrobotnej, zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) i stwierdził, iż przepis ten w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych normuje kwestię możliwości pozostawania danej osoby w statusie osoby bezrobotnej do momentu uzyskania przez nią wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z chwilą uzyskania wpisu do ewidencji osoba bezrobotna traci posiadany status bezrobotnego, niezależnie od faktycznej daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. Dla celów rozstrzygnięcia o statusie danej osoby jako osoby bezrobotnej, w rozumieniu przytaczanego przepisu, bez znaczenia jest faktyczna data rozpoczęcia działalności gospodarczej, ponieważ przepis ten nie posługuje się pojęciem "podjęcia działalności gospodarczej", jak wywodzi odwołująca się, lecz jednoznacznie formułuje warunek posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jako przesłankę do pozbawienia danej osoby posiadanego statusu bezrobotnego. Samo posiadanie wpisu do ewidencji powoduje skutek w postaci wykreślenia danej osoby z ewidencji osób bezrobotnych prowadzonej przez powiatowy urząd pracy z dniem uzyskania takiego wpisu, niezależnie od tego, czy osoba faktycznie z dniem uzyskania wpisu podejmie się prowadzenia działalności, czy też działalność tę podejmie w terminie późniejszym. Ponadto organ podkreślił, że pojęcie "prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest tożsame z pojęciem "wykonywanie innej pracy zarobkowej" w rozumieniu ustawy, ani tym bardziej "prowadzenie działalności gospodarczej" nie mieści się w pojęciu "wykonywania innej pracy zarobkowej". Są to dwie odrębne przesłanki w ustawowej definicji osoby bezrobotnej, które niezależnie od siebie warunkują nabycie takiego statusu. Organ odwoławczy stwierdził, że rzeczywiście uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej błędnie posługuje się pojęciem "podjęcia działalności gospodarczej", zamiast "wpisu do ewidencji działalności gospodarczej", lecz ten błąd w uzasadnieniu decyzji nie przesądza o wadliwości samej decyzji i nie może stanowić podstawy do jej uchylenia, ponieważ organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 2 ust. l pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia (...). W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. K. jako podstawowy zarzut podniosła naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia (...) poprzez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni i uznanie, że dniem utraty statusu osoby bezrobotnej jest dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej, podczas gdy z podstawowej definicji ustawowej wynika, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej. W związku z tym, że skarżąca dopiero z dniem 12 maja 2009 r. podjęła wykonywanie pracy zarobkowej (rozpoczęła faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej), to dopiero z tą datą utraciła status osoby bezrobotnej. Ponadto skarżąca podniosła, że w dniu 18 maja 2009 r. dokonała w ewidencji zmiany daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, a nie uwzględnienie tego faktu przez organy orzekające w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 7d ustawy z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 3 pkt 21 ustawy z 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji pomiędzy organami gminy a organami administracji rządowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198, z późn. zm.), dotyczących zgłaszania zmian stanu faktycznego i prawnego powstałych po wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 6, 7 , 8 i 9 KPA poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i pominięcie wspomnianych wyżej przepisów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera wad uzasadniających jej usunięcie z obrotu prawnego. Kluczową kwestią w badanej sprawie jest właściwa interpretacja ustawowej definicji osoby bezrobotnej, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności pod kątem przesłanki dotyczącej działalności gospodarczej. Definicja osoby bezrobotnej w omawianym zakresie podlegała w ostatnich latach istotnej ewolucji. Pod rządami zatem ustawy z dnia 29 grudnia 1989r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446 ze zm.) o uznaniu osoby za bezrobotną nie decydował fakt wpisania jej do ewidencji, lecz faktyczne prowadzenie przez tą osobę działalności gospodarczej. W rozumieniu wyżej wskazanej ustawy bezrobotnym była osoba pozostająca bez pracy i zarejestrowana we właściwym urzędzie zatrudnienia, zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, o ile nie pobierała emerytury, nie była właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadziła działalności gospodarczej, lub nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Powyższa definicja nie wiązała zatem uzyskania statusu bezrobotnego z zarejestrowaniem działalności gospodarczej, a z faktycznym jej prowadzeniem. Zastępująca ustawę z dnia 29 grudnia 1989r. ustawa z dnia 16 października 1991r. o zatrudnianiu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) wprowadziła bardziej rozbudowaną definicję bezrobotnego, uzależniając możliwość uzyskania statusu bezrobotnego od dalszych przesłanek. Bezrobotną zatem mogła stać się, w rozumieniu tej ustawy, osoba nieprowadząca pozarolniczej działalności gospodarczej lub niepodlegająca ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności. Kolejna ustawa – z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996r. Nr 47, poz. 211 ze zm.), zaostrzyła wymagania dotyczące uzyskania statusu bezrobotnego. W jej rozumieniu bezrobotnym mogła być osoba która, oprócz spełnienia innych ustawowych przesłanek, nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlega - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. W świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osobą bezrobotną jest osoba, która oprócz spełnienia szeregu innych warunków, nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f) ustawy). Brzmienie przytoczonego przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych – status osoby bezrobotnej został powiązany nie z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, jak twierdzi skarżąca, lecz z faktem formalnego warunku posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez potrzeby badania, czy działalność taka rzeczywiście jest prowadzona. Wbrew zastrzeżeniom podnoszonym przez skarżącą dokonana przez organ wykładnia cytowanego przepisu jest zatem prawidłowa. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że wpis skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany z dniem 4 maja 2009 r. W świetle wyżej przedstawionych argumentów dotyczących wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f) ustawy o promocji zatrudnienia (...) całkowicie pozbawiona znaczenia prawnego w niniejszej sprawie jest okoliczność daty podjęcia działalności gospodarczej, zatem powoływanie się przez skarżącą na tą okoliczność, potwierdzoną zaświadczeniem z 19 maja 2009 r. nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji. Skoro z dniem 4 maja 2009 r. skarżąca przestała spełniać jeden z ustawowych warunków, była to podstawa do pozbawienia jej z tą datą statusu osoby bezrobotnej, na mocy art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Bezzasadne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 7d ustawy – Prawo działalności gospodarczej oraz tzw. ustawy kompetencyjnej z 1990 r., bowiem przepisy te są prawnie irrelewantne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Również dokumenty dotyczące przyznania skarżącej środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej z funduszy UE, o włączenie których w charakterze materiału dowodowego wnosiła skarżąca, nie wnoszą niczego do sprawy. Bezzasadne są wreszcie zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego,. Jak wywiedziono wyżej, przepisy których nieuwzględnienie zarzuca skarżąca organom, nie miały faktycznie zastosowania w sprawie, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest w pełni prawidłowe. W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).