II OSK 777/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1799/09 w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz H. J. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1799/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H.J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego H.J. kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H.J. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. nr [...]z dnia [...]czerwca 2001 r., znak: [...], udzielającej H.J. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego położonego na działce nr [...]we wsi Z. N. gm. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2000 r., nałożył na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) na H. J. obowiązek przedłożenia projektu powykonawczego wraz z ekspertyzą i opinią techniczną robót budowlanych wykonanych przy budowie ww. budynku letniskowego oraz obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Przy piśmie z dnia 7 czerwca 2000 r. H. J. złożyła w Powiatowym Inspektoracie w W. projekt powykonawczy wraz ekspertyzą i opinią techniczną oraz wystąpiła o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego. Decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy R., działając na podstawie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., udzielił H.J., ówczesnemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego położonego na działce nr [...]we wsi Z. N. gm. R., w postępowaniu tym ustalono, że budynek letniskowy z garażem zrealizowany na działce nr [...], został wybudowany w roku 1978. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu, na wniosek A. K., postępowania nadzorczego decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2009 r., stwierdził nieważność ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R., wskazując, że rażąco naruszono art. 40 i 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. udzielając pozwolenia na użytkowanie w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1998 r., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr 430/LI/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. (Dz.Urz. Nr 62, poz. 293 z dnia 20 października 1998 r.). Zdaniem organu, organ stopnia podstawowego winien był sprawdzić czy przedmiotowy budynek letniskowy jest zgodny z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując odwołanie H.J. uznał, że stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 196/96, który stwierdza, iż "Z uwagi na zapis zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego obiektu, a nie to jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości". Organ odwoławczy wskazał, że organ administracji publicznej, udzielając pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, oparł się na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1998 r. rażąco naruszając prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), tj. art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1, z uwagi na niesprawdzenie zgodności przedmiotowego budynku letniskowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie budowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H. J.zarzucając zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego; naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane polegające na niewłaściwej wykładni powyższego przepisu poprzez przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą decydujące znaczenie dla oceny legalności pozwolenia na użytkowanie mają przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w chwili wzniesienia budynku oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że pozwolenie na użytkowanie zostało wydane z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o oddalenie skargi zaznaczył, że podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie miał na uwadze, iż przedmiotowy budynek letniskowy został wybudowany w roku 1978. W piśmie pełnomocnika H.J. z dnia 27 listopada 2009 r. podniesiono, że w niniejszej sprawie nie można uznać, że doszło do rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. wskazanych przez organ w zaskarżonej decyzji, chociażby z uwagi na wskazane w skardze dwie odmienne interpretacje art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pełnomocnik uczestniczki postępowania A. K. wniósł o oddalenie skargi. Jego zdaniem organ prawidłowo dokonał interpretacji art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. (winno być "art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."). Jednym z wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., w tym m.in. z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podał, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można jednak jako rażąco naruszającego prawa traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe (wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., I SA/Ka 1582/98). Sąd podzielił pogląd, iż skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek letniskowy został wybudowany w roku 1978, w kwestii udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego budynku winny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229). Nie podzielił jednak stanowiska, że dla oceny zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma istotne znaczenie ocena czy obiekt został wybudowany zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili budowy obiektu, bowiem nie na tym etapie legalizacji samowoli budowlanej ma organ dokonywać takiej oceny. Sąd podniósł, że wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekał w sprawie na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., przesądzając niejako, że w tym przypadku nie zachodzą okoliczności określone w art. 37. Sąd wskazał, że organ nie nakładając na inwestora obowiązku dokonania zmian lub przeróbek obiektu nadał przepisowi art. 40 prawa budowlanego charakter przepisu typowo dowodowego, a nie merytorycznego. Z treści decyzji należy wysnuć wniosek, że organ dopiero z dokumentacji, do której złożenia w oparciu o ww. przepis inwestor został zobowiązany, mógł ocenić, czy sporne roboty budowlane nie naruszają przepisów prawa budowlanego. W tej sprawie decyzja wydana na podstawie art. 40 prawa budowlanego nie powinna ograniczać się do nakazania inwestorowi /właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego/ przedstawienia określonej dokumentacji, ale powinna wskazywać przede wszystkim konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych, jeśli taka zachodziła konieczność, do stanu zgodnego z prawem. Sąd podał, że stosownie do treści art. 40 ustawy Prawo budowlane po wykonaniu obowiązków, o których mowa w art. 40 właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu (art. 42 ust. 1). Gdyby więc przyjąć, że decyzja wydana na podstawie art. 40, jak to uczynił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, może nakładać jedynie obowiązek przedstawienia określonej dokumentacji, to po wykonaniu tego obowiązku, niezależnie od treści przedstawionych przez stronę dokumentów i wniosków, jakie z nich wynikają organ byłby zmuszony wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W efekcie prowadziłoby to do wydania pozwolenia na użytkowanie, co też w niniejszej sprawie nastąpiło poprzez wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. na podstawie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie było zatem rezultatem wcześniejszej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie można więc stwierdzić, że kwestionowana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy R., działającego na podstawie art. 42 ustawy z 1974 r., rażąco narusza ten przepis czy też art. 37, skoro wcześniej inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki określone na podstawie w art. 40 . Sąd zauważył ponadto, że skoro H. J. złożyła w Powiatowym Inspektoracie w W. projekt powykonawczy wraz z ekspertyzą i opinią techniczną, oraz wystąpiła o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku letniskowego wskazując, że wykonała zalecenia organu określone w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2000 r., to Burmistrzowi nie pozostało nic innego jak wydanie pozwolenia na użytkowanie. Burmistrz nie jest organem uprawnionym do badania czy zrealizowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreślił również, że sprawa dotyczy obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane i podlega ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 ww. ustawy z 1974 r., a pozwolenie na użytkowanie jest jednym z etapów i to etapem końcowym legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Pierwszym etapem działania organu jest sprawdzenie czy w sprawie nie ma zastosowania art. 37. Jeżeli nie ma takich przesłanek to organ nadzoru budowlanego wydaje nakazy i zalecenia określone w art. 40, posiłkując się przy tym możliwością nałożenia na inwestora przedstawienia organowi odpowiedniej dokumentacji (art. 56) umożliwiającej podjęcie decyzji w oparciu o art. 37 lub 40 w zależności od oceny prawnej sprawy. Ostatnim zaś etapem jest wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 42, która w przypadku wykonania przez inwestora nałożonych na niego obowiązków w oparciu o przepis art. 40 jest jedynie jej konsekwencją. Odnosząc się do twierdzeń stron dotyczących interpretacji art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, Sąd stwierdził, że przedmiotem oceny Sądu są decyzje stwierdzające nieważność nie decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 37, ani decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 40, lecz decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, zatem Sąd nie dokonywał oceny decyzji Burmistrza w kontekście dyspozycji art. 37 i obowiązującego w czasie budowy obiektu planu zagospodarowana przestrzennego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. wniosła A. K., reprezentowana przez adwokata D. T. Zaskarżając w całości powyższy wyrok i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych skarżąca zarzuciła temu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: – naruszenie prawa procesowego poprzez to, iż sąd I instancji, nie będąc związany skargą oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić i nie stwierdził rażącego naruszenia art. 109 k.p.a., które to naruszenie miało "istotne znaczenie na wynik sprawy", – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 40 i 42 Prawa budowlanego właściwy terenowy organ administracji państwowej wydaje decyzję nakazującą wykonanie zmian lub przeróbek, a inwestor może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Organ wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 oraz nastąpiło stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Decyzję tę podejmuje w zależności od wymogów sytuacji. Nie można zgodzić się zatem z argumentacją, iż terenowy organ administracji państwowej, który wydał w niniejszej sprawie decyzję nie mógł rozstrzygać czy zachodzą okoliczności określone w art. 37 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie obiekt wzniesiony przez skarżącego został usytuowany na terenie nieprzeznaczonym w planie zagospodarowania pod budownictwo, w związku z czym decyzja o dopuszczeniu do użytkowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzono, że terenowy organ administracji państwowej nie jest, jak to przyjął Sąd, biernym wykonawcą decyzji, lecz ma również możliwość wykonywania czynności z art. 42 – podstawą wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu czego w sprawie organ nie wykonał, pominął w całości zastrzeżenia strony. Zarzucono, że Sąd I instancji, nie będąc związany skargą oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że powinien to uczynić. Wskazano, że w niniejszej sprawie decyzji wydanej na podstawie art. 42 nigdy nie doręczono stronie – A. K., doszło zatem do rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. J. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo zatytułowane "Uzupełnienie argumentacji skargi kasacyjnej". Uzupełnienie argumentacji skargi kasacyjnej odnosiło się do: a) rażącego naruszenia art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez dopuszczenie do użytkowania obiektu, co do którego nie została stwierdzona jego zdatność do użytkowania w rozumieniu art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. i tym samym uchylając decyzję naruszono art. 145 § 1 poprzez uchylenie decyzji w sytuacji, gdy decyzja nie miała wad; b) brak wyjaśnienia stanu faktycznego co do stwierdzenia zdatności obiektu do użytku stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a.; c) rażącego naruszenia art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. – Prawo budowlane, stanowiący, iż stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, który to przepis nie mógł stanowić podstawy określenia kręgu stron postępowania w przedmiocie decyzji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wzniesionego samowolnie w dacie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r., uchylając decyzję naruszono art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w sytuacji, gdy Sąd winien stwierdzić nieważność decyzji; d) Sąd uchylił decyzję powołując się na art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co stanowi rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez sprzeczność sentencji wyroku i uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wyliczonych enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zdanie pierwsze). W tym miejscu podnieść trzeba, że regulacja zawarta w zdaniu drugim art. 183 § 1, zgodnie z którą: "Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych" rozumiana jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie. Przyjmuje się w tym względzie i pogląd ten skład orzekający w sprawie podziela, iż po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona może jedynie przedstawiać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej. Skoro pismo złożone przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. wpłynęło niewątpliwie po upływie terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a., to może być ono potraktowane wyłącznie we wskazany wyżej sposób, wobec czego brak jest możliwości odniesienia się do przytoczonych w tym piśmie nowych podstaw kasacyjnych. Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut ten nie został właściwie sformułowany, bowiem stwierdzając, że Sąd I instancji nie był związany skargą oraz powołaną podstawą prawną nie wskazano przepisu, który zawiera taką regulację. Jakkolwiek można się domyślać, że autor skargi kasacyjnej zamierzał postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a, to jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania strony i precyzowania zarzutów. Należało więc jedynie odnieść się do stwierdzenia, że Sąd I instancji rażąco naruszył art. 109 k.p.a., co miało polegać na pominięciu, iż decyzji wydanej na podstawie art. 42 Prawa budowlanego (decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Radzymin z dnia 20 czerwca 2001 r.) nie doręczono A. K., jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, której przysługiwał status strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zarzut ten należało uznać za chybiony. Pominięcie strony postępowania administracyjnego stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podniesienie tego rodzaju zarzutu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozostać musiało bezskuteczne. Przesłanki obu trybów nadzwyczajnych są odrębne i nie mogą być traktowane zamiennie. Wobec powyższego pozostał do rozważenia zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący. Przede wszystkim podnieść należy, że oceniana w trybie nadzorczym decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w R. z dnia [...] czerwca 2001 r., udzielająca H.J. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego położonego na działce nr [...]we wsi Z. N. Gmina R. wydana została na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku. Podkreślono tam jednocześnie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakładając decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. na inwestora obowiązki na podstawie art. 40 tej ustawy przesądził niejako, że w tym przypadku nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy. Poza sporem jest, że obiekt budowlany, którego dotyczyło postępowania legalizacyjne został całkowicie wybudowany w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Zgodzić należało się z przedstawionym przez Sąd I instancji tokiem postępowania, zgodnie z którym efektem działania organów jest w takim przypadku sprawdzenie czy w sprawie nie ma zastosowania art. 37 ustawy, jeżeli nie ma takich przesłanek, to organ nadzoru budowlanego wydaje nakazy i zalecenia określone w art. 40 ustawy, ostatnim zaś etapem jest wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 42, która w przypadku wykonania przez inwestora nałożonych na niego w oparciu o przepis art. 40 obowiązków jest jedynie jej konsekwencją. Oceniając decyzje wydane w postępowaniu nadzorczym, które dotyczyły decyzji wydanej na podstawie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie mógł naruszyć przez niewłaściwe zastosowanie art. 37 tej ustawy, gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, co podkreślono w motywach wyroku, stwierdzając, że w okolicznościach sprawy Sąd nie dokonywał oceny decyzji Burmistrza w kontekście dyspozycji art. 37 i obowiązującego w czasie budowy obiektu planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta bowiem została przesądzona we wcześniejszej ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych względów oddalił skargę kasacyjna na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 203 pkt 2 tej ustawy.