II SA/Wa 1265/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji we [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. o przyznaniu K. M. pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na budownictwo mieszkaniowe jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K. M. jest funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], w służbie stałej od dnia 16 października 1992 r., który wnioskiem z dnia 20 kwietnia 1995 r. wystąpił do Komendanta Rejonowego Policji w [...] o przyznanie mu pomocy finansowej z przeznaczeniem na bieżącą spłatę zaległego kredytu mieszkaniowego i oświadczeniem, że uzyskał mieszkanie spółdzielcze lokatorskie w [...]. Komendant Rejonowy Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. przyznał K. M. pomoc finansową w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na spłatę kredytu mieszkaniowego. Wnioskiem z dnia 9 marca 2009 r. K. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego, przeprowadzenie postępowania administracyjnego i stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. o przyznaniu pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na budownictwo mieszkaniowe. Dalej organ podkreślił, iż taki wniosek został już złożony przez K. M. w dniu 7 grudnia 2007 r. i został rozstrzygnięty decyzjami: Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. i Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 884/08. Powyższym wyrokiem została oddalona skarga K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji. Wobec powyższego obecny wniosek K. M. dotyczy tej samej sprawy, która została już rozstrzygnięta. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od decyzji powyższej K. M. wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 94 ust. 1, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. o przyznaniu zainteresowanemu pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na budownictwo mieszkaniowe jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...] zainteresowany otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe w pełnej przysługującej wysokości. W dniu 5 grudnia 2007 r. policjant wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Komendanta Rejonowego Policji w [...], jako wydanej z rażącym naruszenie prawa. Komendant Wojewódzki Policji we [...] w dniu [...] marca 2008 r. wydał rozstrzygnięcie nr [...], w którym odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. Od powyższego orzeczenia K. M. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 884/08 oddalił skargę. W dniu 9 marca 2009 r. K. M. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1995 r. przyznającej pomoc finansową. Organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że zgodnie z art. 105 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wniosek K. M. z dnia 9 marca 2009 r. dotyczy wszczęcia postępowania sprawie, w której postępowanie administracyjne już się toczyło. Przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta co do istoty i zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując, argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując sprawę niniejszą pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej przedmiotem badania jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. o przyznaniu K. M. pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na budownictwo mieszkaniowe jako bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania administracyjnego następuje w dwóch sytuacjach przewidzianych w art. 105 kpa, a mianowicie z powodu bezprzedmiotowości postępowania stwierdzonej przez organ oraz z powodu wycofania żądania wszczęcia postępowania przez stronę. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 kpa to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, tj. takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe jeżeli brakuje któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA70/1998). Umorzenie z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron. Wywiera ona inny skutek prawny, oznacza bowiem, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy i kończy jej zawisłość w danej instancji. Z analizy sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 9 marca 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego i stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] o przyznaniu mu pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na budownictwo mieszkaniowe, jednak podkreślić należy, że wniosek tej samej treści został złożony przez skarżącego w dniu 7 grudnia 2007 r. i został rozstrzygnięty decyzjami Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. i Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...]. Powyższe rozstrzygnięcia stały się ostateczne a fakt, że skarżący nie zgadza się z nimi nie może absolutnie prowadzić do ponownego merytorycznego załatwienia sprawy w warunkach tożsamości sprawy administracyjnej. Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, to kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy forma wydanego orzeczenia kończącego sprawę jest wadliwa. Wobec powyższego, tożsamy w tym względzie wniosek wszczynający obecne postępowanie, nie mógł doprowadzić do innego zakończenia postępowania. W ocenie Sądu decyzja wydana przez organ w sprawie niniejszej jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Organ prawidłowo zastosował przepisy prawa oraz dokonał właściwej ich wykładni. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.