II OSK 1179/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Bożena Popowska Protokolant Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 2020/08 w sprawie ze skargi J.S. na rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka na okres 20 lat 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Sejmiku Województwa Mazowieckiego na rzecz J.S. kwotę 550 zł (pięćset pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 2020/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. na rozporządzenie nr 13 Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2004 r. w przedmiocie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka na okres 20 lat (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 87, poz. 2131). W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następująco stan sprawy: J.S. – po uprzednim wezwaniu Wojewody Mazowieckiego, pismem z [...] lipca 2008 r., do usunięcia naruszenia interesu prawnego, na co otrzymał odpowiedź z dnia 2 września 2008 r. uznającą zażalenie za nieuzasadnione – wniósł skargę w dniu dnia 7 października 2008 r. na rozporządzenie nr 13 Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ustanowieniu planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka, na okres 20 lat, zarzucając sprzeczność z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i z rozporządzeniem tegoż Wojewody z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 75, poz. 1982). W skardze domagał się: – uchylenia rozdziału 9 rozporządzenia, w którym wyróżniono trzy strefy o różnych zasadach i sposobach zagospodarowania, w tym strefę terenów leśnych z zakazem zmiany przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne (§ 33), strefę terenów osadniczych, na których dopuszczono zabudowę tylko w określonych miejscach i w ograniczonym zakresie (§ 34, § 35) oraz strefę terenów otwartych – nieleśnych i pozaosadniczych, na których dopuszczono zabudowę w ograniczonym zakresie (§ 36), – uchylenia załączników nr 3.1-3.13, oznaczających strefę terenów osadniczych, – uchylenia ewentualnie całego rozporządzenia, podnosząc, iż jest współwłaścicielem działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej w obszarze Mazowieckiego Parku Krajobrazowego w strefie terenów leśnych pozaosadniczych z zakazem zmiany ich przeznaczenia. Twierdził, że z dniem wejścia w życie ww. ustawy o ochronie przyrody Mazowiecki Park Krajobrazowy, którego podstawą działania było rozporządzenie nr 38a Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 stycznia 2001 r., stał się parkiem krajobrazowym w rozumieniu tej ustawy, co oznacza, że należy do niego stosować nowe przepisy. Wobec tego skarżący uważał, że w Parku nie obowiązywały już zakazy ustanowione rozporządzeniem nr 38a, jeśli były sprzeczne z art. 17 ust. 1 nowej ustawy o ochronie przyrody, w tym generalny zakaz lokalizowania nowych budynków i budowli. Nowe rozporządzenie Wojewody w sprawie Parku z dnia 4 kwietnia 2005 r. po to zostało wydane, aby dostosować się do nowych przepisów i w nim nie ma już zakazu budowy, jako sprzecznego z ustawą, chyba że chodziło o przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – stwierdzono w skardze. Stanowisko swoje J.S. uzupełnił pismami procesowymi, wniesionymi już po udzieleniu przez organ odpowiedzi na skargę. Przechodząc do rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził: W związku ze zmianą przepisów o ochronie przyrody organem administracji mającym status strony jest Sejmik Województwa Mazowieckiego (art. 19 ust. 6a ustawy o ochronie przyrody). Zaskarżone rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 13a ust. 6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody i w rozdziale 9 wyróżnia się trzy strefy o różnych zasadach i sposobach zagospodarowania oraz konkretne wytyczne dla miejscowych planów odnoszące się do każdej z tych stref i ustalenia tego rozdziału kwestionuje skarżący, jako współwłaściciel działki położonej w strefie terenów leśnych pozarolniczych. Z zapisów tego rozdziału (Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył je w uzasadnieniu) wynika, że wytyczne do planu ograniczają możliwość nowej zabudowy w strefie terenów pozarolniczych i te uregulowania stoją, zdaniem skarżącego, w sprzeczności z art. 17 ust. 1 nowej ustawy o ochronie przyrody (z dnia 16 kwietnia 2004 r.) oraz § 3 ust. 1 nowego rozporządzenia Wojewody w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego (z dnia 4 kwietnia 2005 r.). Jednak stwierdzić należy, że przedmiotem zakazów wymienionych w tych przepisach jest realizacja w parku krajobrazowym przedsięwzięć w oczywisty sposób szkodzących bezpośrednio faunie, florze, ukształtowaniu terenu lub stosunkom wodnym i organ tworzący park krajobrazowy został umocowany do stosowania instrumentów zapewniających ochronę cennego środowiska przyrodniczego. Z istoty tego upoważnienia wynika prawo do formułowania przez organ własnego stanowiska w zakresie inwestycyjnego przeznaczania terenów objętych granicami parku, a prawo to wynikało z uprzednio obowiązującej, jak i nowej ustawy o ochronie przyrody. W ramach swego uprawnienia organ, chroniąc cenną przyrodę, może zająć stanowisko gdzie na terenie parku nowa zabudowa (potencjalne zagrożenie dla środowiska przyrodniczego) może być dopuszczalna, a gdzie winien być zachowany dotychczasowy charakter zagospodarowania terenu, czego techniczną konsekwencją jest możliwość dzielenia parku dla potrzeb ustalania wytycznych do planu zagospodarowania na poszczególne strefy. Wnioski skarżącego na temat uchwalenia nowego rozporządzenia w sprawie Mazowieckiego Parku i zaskarżonego rozporządzenia w sprawie planu ochrony są zbyt daleko idące i z faktu, że nowe rozporządzenie nie zawiera generalnego zakazu odrolniania gruntów nie wynika automatycznie obowiązek, aby w planie ochrony parku zawarto wytyczne o możliwości odrolnienia. Nietrafne są zatem zarzuty niedostosowania zaskarżonego rozporządzenia do nowych uregulowań tak ustawy o ochronie przyrody, jak i rozporządzenia Wojewody w sprawie Mazowieckiego Parku. Za taki sam należy uznać zarzut nieobowiązywania zaskarżonego rozporządzenia w związku z wejściem w życie nowej ustawy o ochronie przyrody. Podstawą wydania rozporządzenia była uprzednio obowiązująca ustawa, która nie utraciła mocy z dniem 1 sierpnia 2001 r. na podstawie art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody, przepis ten bowiem stanowił jedynie, że przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych aktów wykonawczych, w zakresie w jakim są niesprzeczne z ustawą zmieniającą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia jej wejścia, w życie. W dacie wydania zaskarżonego rozporządzenia obowiązywała zarówno ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, jak i rozporządzenie nr 38a Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 stycznia 2001 r. w sprawie ustanowienia Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, gdyż ono nie wygasło z dniem 1 sierpnia 2001 r. Nadto plan ochrony Parku nie utracił mocy obowiązującej z dniem wejścia w życie nowej ustawy o ochronie przyrody, ale na podstawie jej art. 154 ust. 1 stał się planem ochrony w jej rozumieniu. Reprezentowany przez radcę prawnego, J.S. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, względnie zmiany wyroku poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie niezgodności z prawem § 33 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego nr 13 z dnia 16 kwietnia 2004 r. , a w szczególności niezgodności tej regulacji z art. 3b ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 9 lit. c/ i d/ rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania projektu planu ochrony dla parki krajobrazowego (Dz. U. Nr 55, poz. 497) w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), które miało istotny wpływ na jego treść, tj. naruszenie: – art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez WSA w Warszawie –podniesionego w skardze – zarzutu, odnoszącego się do niedopuszczalności objęcia przez Wojewodę Mazowieckiego, będącej współwłasnością skarżącego działki nr ew. [...] obręb [...] W., położonej w W. przy Alei [...], ograniczeniami w możliwości korzystania z nieruchomości, wprowadzonymi w § 33 rozporządzenia – tj. aktem prawa miejscowego – a polegającymi nie tylko na uniemożliwieniu zabudowy tej działki, ale także na zakazie zmiany jej przeznaczenia w przyszłości. Należy podkreślić, iż Sąd nie dokonał oceny – czy przez pryzmat konstytucyjnej zasady ochrony własności, ustanowionej w art. 21 Konstytucji RP, zgodnie z którą to zasadą ograniczenie prawa własności może nastąpić wyłącznie w drodze ustawy i za słusznym odszkodowaniem – taka sytuacja była prawnie dopuszczalna; – art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez WSA w Warszawie podniesionego w skardze zarzutu, odnoszącego się do niedopuszczalności objęcia przez Wojewodę Mazowieckiego, działki nr ew. [...] obręb [...] W., położonej w W. przy Alei [...] (będącej współwłasnością skarżącego), ograniczeniami w możliwości korzystania z nieruchomości, wprowadzonymi zaskarżonym rozporządzeniem, w sytuacji, w której – jak wynika z akt sprawy – istniała i istnieje wciąż w obrocie prawnym, wykazana w aktach sprawy, decyzja parcelacyjna gruntów budowlanych dotycząca m.in. działki nr [...], a także 2) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., przez błędną wykładnię art. 13 b/ ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.) w zw. z § 3 pkt 9 lit. c/ i d/ rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania projektu planu ochrony dla parku krajobrazowego (Dz. U. Nr 55, poz. 497) polegającą na uznaniu, iż zawarte w rozporządzeniu wojewody, ustanawiającym plan ochrony parku krajobrazowego, sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń dla przyrody, propozycje eliminacji lub ograniczania źródeł zagrożeń dla środowiska, lub propozycje wskazań odpowiedniego działania dla prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej, mogły w świetle art. 21 Konstytucji RP, statuującej zasadę ochrony własności prywatnej i możności jej ograniczania jedynie za słusznym odszkodowaniem w drodze ustawy, dotyczyć takich spraw jak ograniczenia zmiany przeznaczenia gruntów z leśnego na np. budowlany oraz wprowadzania możliwości zakazu zabudowy tych terenów, bez jednoczesnego zapewnienia stosownego odszkodowania. Skoro rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego nr 13 z dnia 16 kwietnia 2004 r. miało przełożenie – poprzez bezpośredni wpływ – na treść uchwalanych przez właściwą radę gminy – studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego, to Sąd I Instancji powinien był uznać, iż § 33 ust. 1 rozporządzenia, w którym wskazano, iż nie przewiduje się w ogóle możliwości przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne z wyjątkiem terenów osadniczych, naruszało prawo w trojakiej płaszczyźnie: – po pierwsze dlatego, że aktem prawa miejscowego regulowano materię zastrzeżoną Konstytucyjnie dla ustaw, – po drugie, gdyż ingerowano w prawo własności zbyt daleko, co nie było w żaden sposób uzasadnione koniecznością ochrony walorów Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, – a po trzecie – bo w żaden sposób nie uregulowano kwestii odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności. Sąd I instancji powinien również zauważyć – czego nie uczynił – iż zaskarżone rozporządzenie Wojewody dotyczyło działki nr ew. [...], co do której istnieje spór w zakresie je prawidłowego zakwalifikowania jako działki leśnej. W tej sytuacji wprowadzenie zaskarżonym rozporządzeniem ograniczeń w zakresie możliwości dysponowania przez skarżącego współnależącą do niego działką, która powinna zostać wyłączona spod tej regulacji albo w ogóle, albo do czasu zakończenia postępowania w sprawie sprostowania oznaczenia w ewidencji gruntów, stanowiło de facto pośrednią legalizację – usankcjonowaną przez WSA w Warszawie zaskarżonym wyrokiem –pozbawionej podstawy prawnej zmiany zapisów w ewidencji gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało uwzględnić, albowiem za uzasadniony należało uznać jej zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Skarżący J.S. naruszenia tego przepisu upatruje w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznał zarzutu dotyczącego ograniczenia prawa własności skarżącego poprzez zakazy wprowadzone zaskarżonym rozporządzeniem nr 13 Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka na okres 20 lat. Z zarzutem należy zgodzić się o tyle, iż Wojewódzki Sąd ograniczył się w istocie do rozpoznania zarzutów w aspekcie niezgodności zaskarżonego rozporządzenia w sprawie planu ochronny Mazowieckiego Parku z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i rozporządzeniem nr 13 Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka. Istotą w sprawie jest nie kwestia niezgodności, co podnosi skarżący, ale to czy uzasadnione było objęcie nieruchomości skarżącego takimi zakazami jak to czyni rozporządzenie w sprawie planu ochrony Mazowieckiego Parku z punktu widzenia właśnie ochrony środowiska przyrodniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku wywodził, że organ tworzący formę ochrony przyrody i ustalający plan jej ochrony jest umocowany i uprawniony do tego aby wprowadzić regulacje – zakazy, nakazy – konieczne dla ochrony flory, fauny, krajobrazu itp. Zgodzić należy się z takim stanowiskiem, jakkolwiek dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy takie ogólnikowe stwierdzenie nie jest wystarczające. Nie odpowiada ono nie tylko na wątpliwości skarżącego co do konieczności objęcia jego nieruchomości zakazami, ale również nie wyjaśnia wcale, czy wprowadzone nakazy są niezbędne dla ochrony wartości przyrodniczych, znajdujących się na terenie, na którym leży nieruchomość skarżącego. Zaskarżone rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego zostało wydane na podstawie art. 13a ust. 6 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, przy czym przepis ten jest natury kompetencyjnej. Daje organowi w nim wskazanemu podstawy do wydania rozporządzenia w sprawie planu ochrony parku krajobrazowego. Jednak już art. 13b ust. 1 i 3 zawierał wskazania, które należy uwzględnić ustanawiając plan ochrony parku krajobrazowego, a nadto przy ustalaniu planu ochrony parku krajobrazowego niezbędne było uwzględnienie normy art. 24 ust. 1 tej ustawy, która definiowała pojęcie parku krajobrazowego i cel utworzenia tej formy ochrony przyrody. Park krajobrazowy, zgodnie z tym przepisem, to obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe, a celem jego utworzenia to zachowanie, popularyzacja i upowszechnianie tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Przepis ten wskazywał zatem na równowagę pomiędzy różnymi dobrami, mówiąc o zrównoważonym rozwoju. Plan ochrony parku krajobrazowego stanowi "wytyczne" przede wszystkim dla organów go realizujących, ale oddziałuje również na prawa podmiotów posiadających – pod różnymi tytułami prawnymi – nieruchomości położone na terenie parku. Realizacji ochrony środowiska przyrodniczego służyć mają określone nakazy i zakazy, co zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny, dlatego zatem art. 13b ust. 3 i 4 ustawy zawiera zapis, że plan ochrony powinien zawierać sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń dla przyrody. Ten element planu ochrony mógł właśnie w szczególności wpływać na prawa do gospodarowania nieruchomościami. Jednak mając na uwadze zasady określone w art. 13b ust. 1 ustawy, a więc ocenę i identyfikację zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych i ust. 3 co do celów ochrony, obszarów działań itd. konieczne jest wymienienie w planie ochrony jakie rzeczywiście są konieczne sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń. Takiej oceny w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że organ miał uprawnienia do wprowadzenia nakazów czy zakazów, podczas gdy konieczne było rozważnie ich zasadności jeśli idzie o teren, na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącego. Temu właśnie służy zasada ujęta w art. 134 § 1 P.p.s.a. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, która przewiduje również jako formę ochrony park krajobrazowy, którego cel ustanowienia definiuje tak samo, jak uprzednio obowiązująca (art. 16 ust. 1) również zwraca uwagę na zrównoważony rozwój. Jeśli idzie z kolei o plan ochrony parku krajobrazowego to również nakazuje identyfikację oraz określenie sposobów eliminacji lub ograniczenia istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych oraz ich skutków (art. 20 ust. 4). Inaczej natomiast traktuje zakazy, jakie mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. O ile art. 26a ust. 1 ustawy z 1991 r. mówi o tym, że w parku krajobrazowym zabrania się lokalizacji obiektów w nim wymienionych, o tyle art. 17 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy mówi o możliwości wprowadzenia zakazów. Dotyczy to aktów ustanawiających tę formę ochrony przyrody, jakkolwiek nie bez znaczenia to jest przy sporządzaniu planów ochrony. Przepisy ustawy uprzednio i obecnie obowiązującej, choć obecne można uznać za głębiej wpisujące się w zrównoważony rozwój i liberalniejsze, pozwalają na wyciagnięcie jednakowych wniosków – nakazy i zakazy wprowadzone przy ustanawianiu formy ochrony przyrody i ustalaniu planów ochrony danej formy muszą wynikać z rzeczywistych potrzeb ochrony i eliminować, gdzie to niezbędne lub ograniczać, gdzie to możliwe zagrożenie dla przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zajął się zupełnie tym aspektem sprawy, do czego był zobowiązany art. 134 § 1 P.p.s.a. Już samo to było wystarczające do uznania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej co da naruszenia ww. przepisu. W sprawie skarżący podniósł jeszcze, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodnie z obecnie obowiązującą ustawą o ochronie przyrody i obecnie obowiązującym rozporządzeniem w sprawie Mazowieckiego Parku. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma niezgodności. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody plany ochrony parków krajobrazowych ustanowione w okresie od 2 lutego 2001 r. do dnia jej wejścia w życie stają się planami ochrony w rozumieniu tej ustawy. Przepis jest oczywisty, niewymagający wykładni. Jednak zgodzić należy się ze skarżącym o tyle, że pewna sprzeczność między planem ochrony a ustawą i rozporządzeniem istnieje, mogła też być zamierzona, biorąc pod uwagę sposób jego wprowadzenia – jest on z dnia 16 kwietnia 2004 r. Z ww. art. 154 ust. 1 wynika, że jest on planem w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody z 2004 r., nawet przy sprzecznościach jednak pod warunkiem, że są one uzasadnione celami ochrony i eliminacji lub ograniczenia zagrożeń. To nie zostało też przez Sąd ocenione, o czym mowa wyżej. W ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważy na jakim terenie leży nieruchomość skarżącego, jakie się na niej znajdują wartości przyrodnicze, konieczne do objęcia takimi nakazami ochrony jak to ma miejsce w rozporządzeniu, jakie jest sąsiednie zagospodarowanie terenu, jakie zagrożenia mogłaby nieść zmiana przeznaczenia nieruchomości skarżącego skoro już, jak stwierdził, projektowane jest urządzenie infrastruktury komunalnej i wówczas oceni czy wprowadzone zakazy planu ochrony są uzasadnione, mając też na uwadze słuszne prawo skarżącego do uwzględnienia jego prawa własności, konstytucyjnie chronionego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.