II SA/Wa 1400/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Adam Lipiński (spr.) Protokolant Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt l oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 9004 r.. Nr 52, póz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. A. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje. Komendant Główny Policji w całości podzielił stanowisko organu I instancji. J. A. został zaliczony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem dwukrotnie dopuścił się popełnienia czynów zabronionych i obecnie toczą się wobec niego dwa postępowania karne o popełnienie kolejnych przestępstw. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2005 r., sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, tj. tego, iż działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził współwłaściciela PPUH [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że siedmiokrotnie – w krótkich odstępach czasu – pobrał od niego mąkę żytnią na przedłużony termin płatności, wprowadzając go w błąd, co do zamiaru zapłaty za ten towar i wyrządzając mu szkodę w wysokości 87.592,77 zł, za co skazano go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 4 lat próby, ponadto wymierzono mu 30 stawek grzywny, jak również zobowiązano go do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 87.592,77 zł, a także zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego – [...] Wydział Karny w S. z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu z art. 177 § 1 i 2 kk, tj. tego, iż kierując samochodem osobowym, naruszył w sposób umyślny zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że podjął w miejscu, gdzie jest to zabronione znakami na jezdni, manewr wyprzedzania bez upewnienia się czy z naprzeciwka nie nadjeżdża inny pojazd, doprowadzając do zderzenia z prawidłowo jadącym z kierunku przeciwnego samochodem, w wyniku czego śmierć na miejscu zdarzenia odniosła pasażerka tego samochodu, a inne osoby doznały obrażeń ciała w postaci złamania IX i X lewych żeber ze stłuczeniem płuc i odmą płucną oraz rozerwania śledziony i prawego płata wątroby z krwotokiem wewnętrznym, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu, a także złamania nadgarstka, co naruszyło sprawność kończyn na czas dłuższy niż 7 dni, za co skazano go na karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 5 lat próby, orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz zobowiązano go do zapłacenia na rzecz osoby pokrzywdzonej kwoty 100.000 zł, a także zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w S. koszty sądowe. Prokuratura Rejonowa w G. sporządziła w dniu 24 maja 2007 r. w sprawie sygn. akt [...] akt oskarżenia przeciwko J. A., o czyn z art. 286 § 1 kk, tj. o to, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, trzykrotnie doprowadził właścicielkę firmy [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że w dniu 12 kwietnia 2006 r. zakupił 2 tony mąki pszennej Graham za kwotę 1.284 zł, w dniu 16 maja 2006 r. zakupił 2 tony mąki pszennej Graham o wartości 1.282 zł oraz w dniu 3 lutego 2006 r. zakupił 1,52 tony mąki pszennej Graham o wartości 975,84, wprowadzając pokrzywdzoną w błąd co do zamiaru zapłaty za pobrany towar o wartości 3.543,84 zł. Prokuratura Rejonowa w L. w dniu 25 marca 2008 r., w sprawie sygn. akt [...] skierowała do Sądu Rejonowego w L. akt oskarżenia, przeciwko J. A., o czyn z art. 286 § 1 kk, tj. o to, iż działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wprowadził w błąd co do swoich możliwości płatniczych osobę prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], od którego pobrał mąkę, czym doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie łącznej 104.589,63 zł. Organ wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. l pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy czyli do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządki publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa (miedzy innymi) przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W sprawie bezspornym jest, że J. A. został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] października 2005 r. za przestępstwo z art. 286 § 1 kk, które jest zakwalifikowane w XXV Rozdziale Kodeksu Karnego jako przestępstwo przeciwko mieniu i obecnie toczą się przeciwko niemu kolejne postępowania karne o ten sam rodzaj przestępstw. Zatem organ w takim stanie faktycznym sprawy był obowiązany cofnąć zainteresowanemu pozwolenie na broń palną. Nadto J. A. został także prawomocnie skazany za popełnienie czynu z art. 177 § 1 i 2 kk tj. za spowodowanie wypadku komunikacyjnego (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), którego następstwem była śmierć jednej osoby i doznanie ciężkich obrażeń ciała u innych osób. W takich okolicznościach ocena organów Policji, iż strona jest osobą nieodpowiedzialną i niedającą gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, jest zasadna, jakkolwiek same popełnione przez nią przestępstwa związku z bronią nie miały. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną, Komendant Główny Policji stwierdza, że brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 2 Kpa, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem organ I instancji niniejsze postępowanie wszczął z urzędu. Z kolei na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie umarza się, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie również ta przesłanka nie jest spełniona. W takim przypadku sprawa musi być rozstrzygnięta, co do jej istoty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. A. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe jej zastosowanie wskutek uznania, że skarżący należy do kategorii osób określonych w tym przepisie, z uwagi na skazanie za czyny z art. 286 kk, podczas gdy wobec skarżącego nie istnieją okoliczności świadczące, iż może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem i porządkiem publicznym. W uzasadnieniu skargi wskazał także, iż organ nie przeprowadził żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zarówno do czynów dotyczących przestępstwa oszustwa (skazanie jak i akty oskarżenia) jak i do spowodowania wypadku drogowego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie jest zasadna. W sprawie jest oczywiste, że J. A. został skazany prawomocnym wyrokiem w dniu [...] października 2005 r. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zgodnie z treścią uchwały podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, póz. 525 ze zm.). Zatem treść powyższej uchwały w sposób oczywisty czyni skargę bezskuteczną i przesądza sprawę, co do jej istoty. Z tych też względów podnoszona w skardze argumentacja, o braku związku pomiędzy posiadaniem broni a czynami przypisanymi skarżącemu prawomocnymi wyrokami czy też czynami zarzucanymi skarżącemu w toczących się postępowaniach karnych, jest całkowicie zbędna. W niniejszej sprawie występują nadto dalsze okoliczności, trafnie wskazane przez organ i uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń i wynikające z treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Otóż ustawodawca do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaliczył także osoby wobec których toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Przeciwko Jarosławowi Ambroziakowi toczą się dwa postępowania z oskarżenia o popełnienie przestępstw z art. 268 § 1 kk, a wiec także przeciwko mieniu. Nadto prawomocne skazanie J. A. za popełnienie przez niego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji to jest czynu z art. 177 § l i 2 kk – spowodowanie wypadku komunikacyjnego, którego następstwem była śmierć jednej osoby i doznanie ciężkich obrażeń ciała u innych osób, stanowi uzasadnioną podstawę do wnioskowania, iż skarżący swoim zachowaniem, polegającym na umyślnym łamaniu zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, może także w taki sam sposób łamać zasady bezpiecznego obchodzenia się z bronią, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego organ trafnie powołał się w niniejszej sprawie na istnienie zarówno przesłanki obligatoryjnej, uzasadniającej cofniecie pozwolenia na broń palną – prawomocne skazanie za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz toczenie się postępowań karnych przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, jak i przesłanki fakultatywnej – prawomocne skazanie za spowodowanie wypadku komunikacyjnego ze skutkiem śmiertelnym i ciężkimi obrażeniami ciała, która to przesłanka potwierdza argumentację organu, co do braku ze strony J. A. rękojmi, iż nie użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tych wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś skarga jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.