II OSK 616/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno ( spr. ) Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 526/09 w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 grudnia 2009 r., II SA/Wr 526/09 uchylił postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych: W dniu 28 listopada 2008 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek R. S. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, stanowiące uzupełnienie zażalenia na postanowienie PINB w Jeleniej Górze z [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] nakładające grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków polegających na rozbiórce muru oporowego wybudowanego na działce nr [...] i [...] oraz tarasu dobudowanego od strony północnej i wschodniej do budynku w [...], który przekazano organowi I instancji. Po jego rozpatrzeniu, PINB w Jeleniej Górze postanowieniem z [...] lutego 2009 r., Nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania w/w obowiązku. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany domagał się jego zmiany poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego z tej to przede wszystkim przyczyny, że wykonanie nałożonego obowiązku spowoduje zniszczenie przedmiotu własności. Podkreślił, że zlecił biegłym rzeczoznawcom wydanie stosownej opinii o konstrukcyjnych właściwościach tarasu dla trwałości konstrukcji budynku oraz niemożności rozebrania muru oporowego, albowiem spowoduje to osuwanie ziemi i zniszczenie innych urządzeń, w tym drogi. W toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie kwestionowanego postanowienia powinny być wykonane określone czynności w celu ustalenia słuszności jego twierdzeń, a przynajmniej organ administracyjny powinien był zobowiązać stronę do przedstawienia dowodów wskazujących na zasadność twierdzeń zawartych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto strona wskazała, że na mocy umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności nieruchomości z [...] listopada 2007 r. nie jest już współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, gdyż wyłącznym jej właścicielem jest matka skarżącego – G. S. Organ odwoławczy stwierdził, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w przypadku gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Działania te mają na celu doprowadzenie do wykonania obowiązków przez zobowiązanego. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej podlega przymusowemu wykonaniu. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia którejkolwiek z podstaw wskazanych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Organ podkreślił, że R. S. twierdzi, iż egzekwowany obowiązek stał się niewykonalny z uwagi na fakt, że przedmiotowy taras i murek pełnią rolę zabezpieczającą budynku mieszkalnego. Powyższa okoliczność była przedmiotem rozważań organu I instancji na skutek przeprowadzonych oględzin (postanowienie DWINB z [...] marca 2009r., Nr [...] nakładające na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia oględzin, w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy - ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności zagrożenia katastrofą budowlaną, która mogłaby zaistnieć w wyniku wykonania decyzji PINB –[...] z [...] sierpnia 1999 r.). W dniu 1 czerwca 2009 r. do organu II instancji wpłynął uzupełniony materiał dowodowy w postaci: protokołu z oględzin z 6 maja 2009 r. oraz przedłożonej przez G. S. oceny technicznej dotyczącej ustalenia stanu technicznego budynku z dobudowanymi arkadami z tarasem oraz muru oporowego autorstwa inż. J. H. Ł. Z uwagi na fakt, że przedłożona opinia techniczna autorstwa J. H. Ł. jest sprzeczna z dokonanymi przez organ stopnia powiatowego oględzinami, DWINB pismem z [...] czerwca 2009 r. zwrócił się o ustosunkowanie się do w/w opinii przez organ I instancji. W dniu 29 lipca 2009 r. wpłynął uzupełniony materiał w postaci oceny organu I instancji przedłożonej opinii technicznej sporządzonej przez inż. J. H. Ł. W ocenie PINB powyższa opinia techniczna ma niewielką wartość dowodową w przedmiotowej sprawie z następujących powodów: 1. w punkcie 1.3 napisano, że celem opracowania jest dokonanie oceny technicznej obiektu, a w szczególności ścian nośnych w oparciu o opracowane opinie i projekt architektoniczny, konstrukcyjny oraz uzyskane informacje i korespondencję pomiędzy stronami. Przyjęcie takiego założenia powoduje, że opracowanie to nie odnosi się do obecnego stanu technicznego budynku, gdyż opracowania te pochodzą z lat 1989-1992 i mają wartość historyczną a nie dowodową; 2. ocena powinna oparta być na inwentaryzacji stanu istniejącego, na schematach statycznych i obliczeniach. Rzeczoznawca nie wskazuje kierunków i wielkości sił, które według jego oceny spowodują zagrożenie w przypadku rozbiórki tarasu, nie wymiaruje ani nie określa, z jakich materiałów wykonano elementy konstrukcyjne które ocenia. Autor opinii nie wykazał (na podstawie analizy stanu obecnego budynku i muru), że przyjęte przez niego tezy są prawdziwe. Nadto DWINB podkreślił, że z protokołu oględzin z 6 maja 2009 r. wynika, że obowiązek nałożony decyzją z [...] sierpnia 1999 r., Nr [...] można bezpiecznie wykonać. Dlatego też niewykonalność obowiązku podnoszona przez zobowiązanego jest nieuzasadniona. Z kolei, zmiana właściciela obiektu budowlanego, którego dotyczy postępowanie egzekucyjne nie jest przesłanką do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W takim wypadku postępowanie jest kontynuowane w stosunku do następcy prawnego zobowiązanego (art. 28a u.p.e.a.). W skardze na powyższe postanowienie R. S. zarzucił naruszenie poniższych przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dbałości w ustaleniu w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, naruszający zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela i w efekcie bezzasadne odmówienie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sposób sprzeciwiający się zasadom słuszności, celowości i ekonomicznej opłacalności, mimo że obowiązek ten jest w istocie niewykonalny; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie na odcinku ustaleń związanych z wykluczeniem zagrożenia katastrofą budowlaną nieruchomości G. S. w przypadku wykonania obowiązku związanego z rozbiórką tarasu i muru oporowego oraz niedopuszczalne danie pierwszeństwa dowodowi z oględzin dokonywanych przez organ administracyjny przed dowodem z opinii technicznej biegłego J. Ł. Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że przedmiotowy budynek stanowi w całości własność matki skarżącego – G. S. W tym stanie rzeczy jest sprawą oczywistą, że nie jest stroną postępowania związanego z przedmiotową nieruchomością, albowiem brak jest jakiegokolwiek interesu prawnego po jego stronie, a nadto obowiązku rozbiórki określonego decyzją z 1999 r. po prostu nie jest uprawniony wykonać. W uzasadnieniu skargi, skarżący między innymi podkreślił, że niezasadne jest przyjęcie, że opinia techniczna bazuje na nieaktualnych danych i jako taka posiada "wartość historyczną" a nie dowodową, jak również zastrzeżenia organu związane z przyjętą przez biegłego metodologią. Skarżący wskazał przy tym, że nawet gdyby przyznać organowi rację w twierdzeniu o "niewielkiej wartości dowodowej" przedmiotowej opinii, rolą organu było wyjaśnić spostrzeżone niedostatki w opinii przez umożliwienie biegłemu złożenia opinii uzupełniającej bądź zlecenie opinii innemu biegłemu. Ponadto zdaniem skarżącego, organ administracyjny nie wziął pod uwagę okoliczności, że inż. B. K. w czasie remontu na budynku już 15 lat temu podjął decyzję o wykonaniu tarasu jako przypory dla ściany zewnętrznej celem wzmocnienia jej przed rozwarstwieniem od zwiększonych obciążeń pionowych oraz od sił rozporu ze stropu kolebkowego nad parterem stajni. Jakkolwiek żadna opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to organ - nie zaś biegły - prowadzi postępowanie, lakoniczne i absolutnie błędne potraktowanie opinii biegłego jest w istocie wręcz zignorowaniem tej opinii. Nadto w ocenie skarżącego z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, na czym polegać ma wyższy walor spostrzeżeń poczynionych i zawartych przez organ w protokole oględzin od opinii biegłego. Dopiero zgodne z przepisami postępowania i prawidłami oceny dowodów ustalenie, czy wykonanie obowiązku określonego decyzją z 1999 r. może spowodować katastrofę budowlaną, uprawniać będzie do oceny, czy przesłanka z art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. - niewykonalność obowiązku, czy też ewentualnie inna podstawa umorzenia postępowania zachodzi w tej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Mając to na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] sierpnia 2009 r., jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co powoduje, iż skarga wniesiona przez R. S. została uwzględniona. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, "nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym ze skargi na postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym w odniesieniu do decyzji stanowiącej źródło obowiązku realizowanego w trybie egzekucji administracyjnej, ponieważ przedmiotem postępowania egzekucyjnego w administracji jest sprawa odmienna od sprawy będącej przedmiotem administracyjnego postępowania atrybucyjnego." (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 296). Jeżeli zatem decyzja nakładająca na stronę określony obowiązek nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, korzysta ona z domniemania prawidłowości, które nie może być obalone przez organ egzekucyjny. Z lektury akt niewątpliwie wynika, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest wykonanie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze z [...] sierpnia 1999 r., Nr [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), którą nakazano G. S. i R. S. rozbiórkę muru oporowego wybudowanego na działce nr [...] i [...] oraz tarasu dobudowanego od strony północnej i wschodniej do budynku w [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych postanowień stanowi przepis art. 59 § 1 pkt.5 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Niesporne jest w sprawie, że kwestionowane postanowienia wydane zostały w związku z żądaniem skarżącego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ I instancji celem wykonania obowiązku nałożonego opisaną wyżej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze z dnia [...] sierpnia 1999 r. Skarżący powołując się na cyt. przepis art. 59 § 1 pkt. 5 ustawy, podnosił - odwołując się w postępowaniu zażaleniowym do opinii technicznej opracowanej przez inż. J. Ł., że wykonanie przedmiotowej rozbiórki, nakazanej opisaną wyżej decyzją spowoduje unicestwienie przedmiotu własności G. S., tak budynku mieszkalnego jak i całej nieruchomości. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 136 k.p.a., nie uwzględnił wniesionego zażalenia, stwierdzając – w oparciu o przeprowadzone przez organ I instancji oględziny z 6 maja 2009 r. oraz dokonaną przez organ I instancji ocenę opinii inż. J. Ł., że nie jest zasadna podnoszona przez skarżącą niewykonalność obowiązku, co w ocenie tegoż organu nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi przesłanka o której mowa w art. 59 § 1 pkt 5 ustawy. Istotną okolicznością w sprawie jest to, iż w niniejszym postępowaniu organem egzekucyjnym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze, czyli ten sam organ, który wydał rozstrzygnięcie będące podstawą przedmiotowej egzekucji administracyjnej, gdy zaś organem II instancji tak w pierwszym jak i drugim przypadku jest Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem i egzekwuje własną decyzję administracyjną. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wydanie w niniejszej sprawie zaskarżonych postanowień było co najmniej przedwczesne. W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, iż w przepisie art. 59 § 1 pkt. 5 u.p.e.a. chodzi o niewykonalność obowiązku zaistniałą zarówno po wydaniu decyzji, jak i o niewykonalność decyzji, która zaistniała jeszcze przed wydaniem decyzji. W pierwszym ze wskazanych przypadków - niewykonalność decyzji po jej wydaniu czyni ją bezprzedmiotową w ujęciu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., w drugim przypadku zaś - zachodziłaby nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyrok NSA z 15 czerwca 1999 r., IV S.A. 505/96, LEX nr 47778). Podobny pogląd prezentowany jest w literaturze, zgodnie z którym, jeżeli obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, to jego niewykonalność może zaistnieć zarówno przed wydaniem decyzji, jak i po jej wydaniu. Niewykonalność decyzji o charakterze trwałym, istniejąca w dniu jej wydania, jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Natomiast niewykonalność decyzji po jej wydaniu oznacza, iż decyzja jest bezprzedmiotowa, co stanowi - zgodnie z art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. - przesłankę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. (por. Lidia Klat-Wertelecka - Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, Wrocław 2009, s. 312). W okolicznościach niniejszej sprawy, podniesienie przez skarżącego zarzutu o niewykonalności nałożonego obowiązku rozbiórki - opisaną wyżej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jeleniej Górze z [...] sierpnia 1999 r., Nr [...] z równoczesnym wskazaniem adresata przedmiotowego wniosku - organu II instancji, czyli Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu powinno było spowodować rozważenie przez tenże organ - wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji [...] sierpnia 1999 r., mając na uwadze art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną wniesioną przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, w której Sądowi zarzucono naruszenie przepisu postępowania tj. art. 18 § 4 p.p.s.a. wobec dopuszczenia do orzekania w sprawie Sędzi NSA Julii Szczygielskiej, która powinna być wyłączona od jej rozpoznania z mocy ustawy, albowiem była członkiem składu orzekającego w sprawie II SA/Wr 640/07. Naruszenie tego przepisu stanowi podstawę do przyjęcia nieważności postępowania zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że powyższe naruszenie skutkuje nieważnością postępowania, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W sprawie II SA/Wr 640/07 w składzie orzekającym uczestniczyła Sędzia NSA Julia Szczygielska orzekająca również w niniejszej sprawie. Przedmiotem orzekania w sprawie II SA/Wr 640/07 było również wykonanie obowiązków związanych z likwidacją muru oporowego oraz tarasu dobudowanego do budynku w [...] przez G. S. i R. S.. Postępowanie w sprawie II SA/Wr 526/09 jest postępowaniem w tej samej sprawie, co II SA/Wr 640/07. W związku z powyższym zachodzi poważna i zasadna wątpliwość, co do obiektywizmu podjętego rozstrzygnięcia. Sędzia orzekała dwukrotnie w sprawie, biorąc wcześniej udział w kontroli decyzji i wydaniu wyroku ją uchylającego a następnie bierze udział w wydaniu wyroku w sprawie z kolejnej skargi na decyzję podjętą na skutek wcześniejszego wyroku Sądu. Sędzia brała udział w sprawie i wydaniu orzeczenia a później bierze udział w wydaniu orzeczenia w sprawie ze skargi na kolejny akt mogący w określonych warunkach prowadzić do wzruszenia decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. W skardze kasacyjnej ograniczono się tylko i wyłącznie do zarzutu nieważności postępowania, którą to kwestię i tak Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek urzędu wziąć pod rozwagę. Fakt, ten oznacza, że Sąd nie mógł przedmiotem swej oceny uczynić innych naruszeń, prawa, choćby miały one miejsce w rozpoznawanej sprawie. Uchylony z dniem 8 stycznia 2010 r. przepis art. 18 § 4 p.p.s.a. stanowił, że "Sędzia, który orzekał w postępowaniu sądowym w sprawie skargi na decyzję, nie może orzekać w postępowaniu sądowym dotyczącym tej samej sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego". Odnosił się on więc do sytuacji, kiedy to po wyroku sądu administracyjnego, zapadłego w wyniku rozpoznania skargi na decyzję administracyjną, doszło do wznowienia postępowania administracyjnego w tej samej sprawie (art. 145-152 k.p.a.). Z mocy tego przepisu, sędzia, który uczestniczył w podjęciu tego pierwszego wyroku, był wyłączony z postępowania w sprawie skargi na decyzję kończącą tryb nadzwyczajny wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższa sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, albowiem wyrok w sprawie II SA/Wr 640/07, w którego wydaniu brała udział Sędzia NSA Julia Szczygielska, zapadł w sprawie ze skargi na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Natomiast, postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, będące przedmiotem skargi w sprawie II SA/Wr 526/09 nie zapadło po wznowieniu postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, lecz po rozpoznaniu wniosku R. S. o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że przepis art. 18 § 4 p.p.s.a. nie miał w rozpoznawanej zastosowania, a co za tym idzie, nie mógł zostać naruszony. Dodać należy, że z tożsamością sprawy sądowoadministracyjnej mamy do czynienia, jeżeli zachodzi identyczność podmiotów i przedmiotu postępowania. Jeżeli więc – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to wniesienie skargi na każde takie postanowienie, wydane w ramach tego samego postępowania egzekucyjnego, powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego w innej co do przedmiotu sprawie. Stanowisko przeciwne stałoby w sprzeczności z postanowieniami art. 171 p.p.s.a., bo oznaczałoby, że w tej samej sprawie może zapaść kilka wyroków. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.