II SA/Wa 1394/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] cofnął S. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowickich. S. F. pismem z dnia [...] września 2008 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 par. 2 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w dniu [...] stycznia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 104 kpa, wydał decyzję nr [...], którą cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowickich. Od przedmiotowej decyzji strona, pismem z dnia [...] lutego 2009 r., wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 par. 2 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] uchylił ww. decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po usunięciu uchybień wskazanych przez organ odwoławczy, [...] Komendant Wojewódzki Policji w O., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął S. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że S. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich uzyskał w 1980 r. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] (wyrok prawomocny) został on skazany za przestępstwo określone w art. 178a par. 1 kk. W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji okoliczność ta pozwoliła zakwalifikować stronę do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Organ dodał, że przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organ po ujawnieniu ww. okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Komendant dodał, że strona kierując samochodem w stanie nietrzeźwości straciła panowanie nad pojazdem i spowodowała kolizję, naraziła tym samym na uszczerbek nie tylko swoje życie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym, zdaniem organu I instancji, nie można wykluczyć, że w warunkach zmniejszonej lub ograniczonej samokontroli nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, dodając, że w jej przypadku obawa jest uzasadniona. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. S. F., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Strona zarzuciła decyzji organu I instancji rażące naruszenie art. 7 kpa, art. 10 par. 1 kpa, art. 77 par. 1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz art. 107 par. 3 kpa, w zakresie w jakim Komendant zaniechał rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz ustalenia elementów stanu faktycznego, istotnych dla oceny czy istnieje w stosunku do strony uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji; całkowite pominięcie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, w postaci: notatki z kontroli warunków przechowywania broni w miejscu zamieszkania strony, orzeczenia lekarskiego [...], orzeczenia psychologicznego nr [...], opinii z miejsca zamieszkania, opinii z koła łowickiego, wydruku z bazy danych RSOW; rażące naruszenie art. 138 par. 2 kpa, poprzez pominięcie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy istotnych dowodów oraz okoliczności wskazanych przez organ II instancji już w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r., w szczególności: dowodu z przesłuchania policjantów przeprowadzających kontrolę drogową, na okoliczność zachowania strony w czasie zdarzenia, okoliczności, iż organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. wyraził stanowisko wiążące dla [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba je posiadająca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Komendant podniósł, iż wobec S. F. zastosowano pkt 6 tego przepisu, tj. został on zaliczony do osób, które wzbudzają uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu przepis ten nie zawiera enumeratywnego katalogu przesłanek, które uzasadniają taką obawę, a organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń uzyskały kompetencje do ustalenia jeszcze innych przesłanek, przyjmując, że taką przesłankę winno stanowić m.in. oskarżenie lub skazanie za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w tym z art. 178a par. 1 kk. Przestępstwa te mają charakter umyślny i są popełniane w stanie nietrzeźwości, pośrednio godzą w życie, zdrowie i mienie ludzi. Organ wyjaśnił, iż S. F. wyrokiem Sądu Rejonowego w N. został skazany za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, a właściwie upojenia alkoholowego (2,9 promila i 2,7 promila alkoholu we krwi), na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby 2 lat oraz zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Organ zauważył, że u strony stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu prawie sześciokrotnie przekraczało próg trzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 par. 16 kk, w myśl którego stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila (...) lub prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Dodatkowo z notatki urzędowej sporządzonej po zapoznaniu się z materiałami postępowania karnego, wynika, że strona wybrała się z synem na wycieczkę do lasu, następnie zaraz po spożyciu alkoholu zasiadła za kierownicą samochodu i w drodze powrotnej straciła panowanie nad pojazdem, powodując kolizję. W ocenie organu nie daje ona, tym samym, gwarancji, iż w takim stanie nie sięgnie po broń palną i nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a powyższe okoliczności potwierdzają, że strona winna być zaliczona do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Komendant Główny Policji podkreślił, że kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuściła, ale także świadczy o jej braku wyobraźni, co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu. Organ zauważył, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, konsekwencją czego jest to, że nawet dowody korzystnie świadczące o stronie, jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania i środowisku myśliwskim, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Również zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w ocenie organu, jest bezzasadny, natomiast odnosząc się do wniosku strony, zawartego w odwołaniu, o umorzenie postępowania administracyjnego, organ podniósł, iż nie ma podstaw do takiego rozstrzygnięcia, albowiem postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń nie jest, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, bezprzedmiotowe. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. S. F., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. W treści skargi skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie: 1) obowiązków wynikających z brzmienia art. 7 kpa, art. 10 par. 1 kpa, art. 77 par. 1 kpa w zw. z art. 80 kpa oraz art. 107 par. 3 kpa, w zakresie w jakim KGP zaniechał rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz ustalenia elementów stanu faktycznego istotnych dla oceny, czy istnieje w stosunku do strony uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, a także w zakresie w jakim jako organ administracji zobowiązany był do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa; 2) naczelnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7 i 10 kpa) oraz przepisów szczególnych (art. 77 i 107 par. 3 kpa oraz art. 138 par. 2 kpa), tj. organ II instancji rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania całkowicie pominął zgromadzone w aktach sprawy dowody z dokumentów, w postaci: notatki z warunków przechowywania broni w miejscu zamieszkania skarżącego, orzeczenia lekarskiego nr [...], orzeczenia psychologicznego nr [...], opinii z miejsca zamieszkania, opinii koła łowickiego, wydruku z bazy danych RSOW i w konsekwencji nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione na ich podstawie, ani przyczyn, dla których odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie, w którym ww. dowody przeczą zasadniczej przesłance rozstrzygnięcia w sprawie, tj. istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 3) rażące naruszenie art. 138 par. 2 w zw. z art. 7 i 8 kpa, poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy w trybie kontroli instancyjnej istotnych dowodów oraz okoliczności wskazanych przez organ II instancji już w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r., a w szczególności: dowodu z przesłuchania policjantów przeprowadzających kontrolę drogową na okoliczność zachowania strony w czasie zdarzenia, okoliczności, iż organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2008 r. wyraził stanowisko wiążące [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja oprócz tego, że dotknięta jest istotnymi wadami opisanymi wyżej, to dodatkowo została sformułowana poprzez użycie zwrotów nieostrych, co w opinii skarżącego, jest błędem i budzi uzasadnione przypuszczenie, że organ nie jest w stanie podać konkretnych powodów i "zaostrzyć" terminu "interes społeczny", tym samym wskazać, dlaczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie skarżącego potraktowanie go przez organy jako groźnego przestępcę, jest gołosłowne, biorąc pod uwagę opinię z koła łowickiego i miejsca zamieszkania, które to dowody wydają się być kluczowe, albowiem pozwalają ustalić czy istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez skarżącego w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Organy pominęły fakt, iż skarżący jest członkiem koła łowieckiego od ok. 20 lat, jak również dowód w postaci wydruku z bazy danych RSOW, wskazujący na przestrzeganie przez skarżącego porządku publicznego. Dodatkowo, w jego ocenie, zarówno organ I, jak i II instancji nie wskazały rzeczywistych przesłanek, wskazujących na "uzasadniony" charakter obawy, zaś organ II instancji zaniechał wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i nie dość dokładnie zapoznał się z uzasadnieniem decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 104, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Według art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Natomiast w myśl art. 20 cyt. ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do treści art. 104 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (par. 1 cyt. art.). Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (par. 2 cyt. art.). Z treści art. 268a kpa wynika, że, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakłada na organy Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (patrz: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09). Art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy wymienia osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Użyty w omawianym przepisie zwrot "w szczególności" umożliwia cofnięcie pozwolenia na broń także osobie podejrzanej lub skazanej za przestępstwo innego rodzaju aniżeli przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Przykładem takiego przestępstwa jest czyn z art. 178a par. 1 kk, który ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Niemniej jednak w sytuacji, gdy mamy do czynienia z przestępstwami innego rodzaju aniżeli wymienione w ww. przepisie, koniecznym jest wykazanie, że posiadacz pozwolenia na broń, podejrzany lub skazany za takie przestępstwo, zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe nakłada na organ obowiązek udowodnienia wystąpienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, dotyczącej przewidywanych zachowań posiadacza broni. Tym samym w sytuacji skazania danej osoby za przestępstwo inne niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu – nie wystarczy samo powołanie się na skazanie danej osoby prawomocnym wyrokiem, czy też prowadzenie wobec niej postępowania karnego, albowiem warunkiem koniecznym cofnięcia pozwolenia na broń jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organ, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez posiadacza broni danego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. O tym, czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania (np. nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych) oraz cechy osobowe posiadacza broni. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a od posiadacza pozwolenia na broń wymaga się by był osobą, która daje rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Z tego powodu niezbędne jest ustalenie, że osoby posiadające pozwolenie na broń będą przestrzegały obowiązujących przepisów prawa, co daje gwarancję, że będą przestrzegały także zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. W rozpoznawanej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich był fakt skazania S. F. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a par. 1 kk, tj. za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Wyrokiem Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] ww. został uznany za winnego czynu z art. 178a par. 1 kk, tj. że w dniu [...] marca 2008 r. w Z., woj. [...], kierował samochodem osobowym [...], będąc w stanie nietrzeźwości (1. badanie 2,9; 2. badanie 2,7 promila alkoholu we krwi). Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez specjalistę Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w O. dnia [...] grudnia 2008 r., skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2008 r. pojechał z synem na wycieczkę do lasu, po czym na parkingu w lesie wraz z synem wypili ok. 0,5 litra wódki, a następnie pojechali do domu. W drodze powrotnej kierujący stracił panowanie nad samochodem i spowodował kolizję. Zaznaczyć należy, jak wynika z ww. notatki, że zaraz po zdarzeniu żaden z uczestników kolizji nie przyznał się do kierowania pojazdem. Powyższe wskazuje, że skarżący mając pełną świadomość ewentualnych następstw swojego zachowania, zdecydował się jednak na kierowanie pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości, za co został ukarany prawomocnym wyrokiem sądu. Podkreślenia wymaga ponadto fakt, iż dopuszczając się przedmiotowego przestępstwa kilkakrotnie przekroczył wskazaną w art. 115 par. 16 kk normę nietrzeźwości, albowiem przeprowadzone u niego badania wykazywały 2,9 (1. badanie) oraz 2,7 promila alkoholu we krwi (2. badanie). Ustalenia te dowodzą, że skarżący znajdował się praktycznie w stanie upojenia alkoholowego. Powyższe zachowanie z całą pewnością nie daje gwarancji, jakiej, w świetle przepisów o broni i amunicji, należy wymagać od posiadaczy broni. Sprawca przedmiotowego przestępstwa świadomie godził się z ewentualnymi skutkami swego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia oraz mienia innych osób. Okoliczność ta uzasadnia ocenę, że skarżący nie powinien posiadać pozwolenia na broń, mimo że w swoim środowisku (miejsce zamieszkania, koło łowieckie [...]) jest osobą pozytywnie postrzeganą, jak również nie stwierdzono u niego uchybień jeśli chodzi o warunki przechowywania broni. Zachowanie skarżącego, za które został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, dowodzi jednak jego skrajnej nieodpowiedzialności, braku wyobraźni, jeśli chodzi o jego następstwa. W ocenie Sądu taka postawa daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący może użyć broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zachowanie mu pozwolenia na broń byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo. Istotne znaczenie ma także, podniesione już wcześniej, zachowanie skarżącego bezpośrednio po zdarzeniu, a polegające na nieprzyznaniu się do kierowania pojazdem. Okoliczność ta świadczy o świadomym działaniu, mającym na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Należy jednocześnie zwrócić uwagę na charakter popełnionego z winy umyślnej czynu, którego odbiór w opinii społecznej jest jednocześnie negatywny i bulwersujący, zaś "plaga" pijanych kierowców na polskich drogach, codziennie stanowi zagrożenie ludzkiego zdrowa i życia. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy Policji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, należycie uzasadniły swoje rozstrzygnięcie, przy rozpatrywaniu sprawy wzięły pod uwagę wszystkie mogące mieć wpływ na wynik sprawy dowody zebrane w sprawie, w tym opinię z miejsca zamieszkania strony, opinię środowiska myśliwskiego, notatkę urzędową sporządzoną po zapoznaniu się z aktami sądowymi Sądu Rejonowego w N. dot. skarżącego, warunki przechowywania broni. Oceniając, czy w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie negując ich treści, uznały jednak, że nie dają one podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.