VII SA/Wa 661/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R. R. i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 661/09 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]_z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. R., pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i przebudowę lokali nr [...], [...] i [...] z mieszkalnych na użytkowe (kat. obiektu XVII) w Ś. przy ul. [...] [...] i ul. [...] [...] (działka nr ewid. [...]). Jak wynika z akt sprawy Starosta Ś. ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i przebudowę lokali nr [...], [...] i [...] z mieszkalnych na użytkowe (kat. obiektu XVII) w Ś. przy ul. [...] [...] i ul. [...] [...] R. R. Inwestor R. R. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Starosty wskazując, że decyzja ta rażąco narusza prawo bowiem zakres robót budowlanych objęty decyzją nie reguluje żadnego z przepisów działu 5 ustawy Prawo budowlane i nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na użytkowane. Odmawiając stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Ś. Wojewoda [...] doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka pozytywna do stwierdzenia nieważności w/w decyzji wynikająca z art. 156 § 1 k.p.a, Organ wskazał, że badana decyzja Starosty Ś. jest zgodna z wnioskiem inwestora i wnioskodawcy postępowania nadzwyczajnego, który spełnił wszystkie warunki określone w art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane, a przedłożony projekt budowlany spełnił warunki określone w art. 35 ust. 1. Zgodnie z art. 35 ust. 4 pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podnoszona we wniosku kwestia dotycząca określenia w decyzji kategorii obiektu -XVII- a w konsekwencji nałożenia obowiązku uzyskania od właściwego organu nadzoru budowlanego, pozwolenia na użytkowanie jako rażące naruszenie prawa jest niezasadna. Planowana zmiana sposobu użytkowania lokali mieszczących się na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z mieszkalnych na lokale usługowe powodowała wykonanie robót budowlanych które winny być wykonane po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z projektu budowlanego roboty te polegały m. in. na wyburzeniu części ścian nośnych i zastąpienie ich podciągami, wykonaniu VII SA/Wa 661/09 słupa stalowego wraz ze stopą fundamentową wykonanie nowych otworów okiennych oraz przesklepienie ich podciągami stalowymi (dowód: projekt budowlany część opisowa). Istotnym też jest fakt, że budynek przy ul. [...] [...] i [...] [...] w Ś. należy do obiektów objętych ochroną konserwatora zabytków i został wpisany do rejestrów zabytków pod nr [...] przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i z tego tytułu podlega szczególnemu nadzorowi właściwych organów. Ponadto zmiana sposobu użytkowania z funkcji mieszkalnej na usługową spowodowała zmianę kategorii obiektu w tym zakresie, co w konsekwencji wymaga uzyskania przez inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną przez inwestora decyzję Wojewody o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. stwierdził w uzasadnieniu, że Stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę decyzji, w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych wart. 156 §1 Kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji, wyrażonej wart. 16 Kpa i może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie prawa ma kwalifikowany rażący charakter. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją Starosty Ś. z dnia [...] czerwca 2007 r., przedmiotowa inwestycja zakładała wykonanie "konstrukcji podciągów oraz słupa ze stopą fundamentową w celu umożliwienia wykonywania otworów w ścianach nośnych celem zwiększenia funkcji pomieszczeń usługowych na parterze budynku". Projektowane roboty budowlane nie należą więc do kategorii robót budowlanych wymienionych w przepisach art. 29 i 30 Prawa budowlanego, nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym, że całość przedmiotowej inwestycji polegającej na przebudowie lokali nr [...], [...] i [...] wymagała uzyskania pozwolenia na budowę rozstrzygnięcie kwestii zmiany sposobu użytkowania w decyzji o pozwoleniu na budowę należy uznać za właściwe (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007 r, sygn. akt II SA/G1 524/07). Organ wskazał też, że w myśl art. 71 ust 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm. wg stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji) jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie następuje w decyzji o pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego również nie dostrzegł żadnej z przesłanek do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty. VII SA/Wa 661/09 W skardze do Sądu B. R. działająca w imieniu R. R. i B. P. zarzuciła decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażące uchybienia art. 71 ust.6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wykonywanie prac remontowych w istniejącym obiekcie polegającym na przywróceniu funkcji pierwotnej obiektu - czyli wykonywanie robót, które nie należą do kategorii robót dla których wymagane jest pozwolenie na budowę - lecz zgłoszenie - gdyż, nie naruszają konstrukcji ścian nośnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżone decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W opinii Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe uznając, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wskazać należy, iż postępowanie administracyjne prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności umożliwia weryfikację poza kontrolą instancyjną, rozstrzygnięć organów administracji publicznej posiadających przymiot trwałości. Służy ono sprawdzeniu, czy w trybie zwykłym sprawa została rozstrzygnięta zgodnie z prawem. Tryb ten, może zostać uruchomiony tylko w przypadkach, określonych w art. 156 § 1 kpa. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Podkreślić przy tym trzeba, że stosownie do orzecznictwa sądów administracyjnych - rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej VIISA/Wa661/09 przepisu. "Rażącego naruszenie prawa" nie upatruje się w błędach interpretacji przepisu lecz w przekroczeniach jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki nie dają się pogodzić z panującym w państwie porządkiem prawnym. Chodzi zatem o wady, których nie można usunąć bez unicestwienia obarczonej nimi decyzji administracyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe zasady nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że Starosta zatwierdził projekt który dot. wykonywania prac remontowych w istniejącym obiekcie, remont polegający na przywróceniu funkcji pierwotnej obiektu bez naruszenia konstrukcji ścian nośnych skoro analiza projektu technicznego potwierdza, że przewidywał on wykonanie "konstrukcji podciągów oraz słupa ze stopą fundamentową w celu umożliwienia wykonywania otworów w ścianach nośnych celem zwiększenia funkcji pomieszczeń usługowych na parterze budynku". Projektowane roboty budowlane nie należą więc do kategorii robót budowlanych wymienionych w przepisach art. 29 i 30 Prawa budowlanego, nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym, że całość przedmiotowej inwestycji polegającej na przebudowie lokali nr 1, 3 i 4 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę rozstrzygnięcie kwestii zmiany sposobu użytkowania w decyzji o pozwoleniu na budowę należy uznać za właściwe. W myśl art. 71 ust 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm. wg stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji) jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie następuje w decyzji o pozwolenia na budowę. Nie można zatem przyjąć, że decyzja Starosty Ś. z dnia [...] czerwca 2007r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. R., pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i przebudowę lokali nr [...], [...] i [...] z mieszkalnych na użytkowe w Ś. przy ul. [...] [...] i ul. [...] [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Prawidłowa w związku z tym była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy odmowę stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty Ś. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.