II SA/Wa 1192/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA - Ewa Pisula – Dąbrowska - Janusz Walawski (spr.) Protokolant - Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. T. kwotę 257 zł (słownie dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję nr [...] którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o cofnięciu S. T. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ wskazał, iż S. T. zarzucono popełnienie przestępstwa, określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. tego, że w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził [...] Oddział Narodowego Funduszu Zdrowia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 120.753,35 zł, poprzez wprowadzenie w błąd co do rodzaju i ilości wykonywanych w Sp. z o. o. procedur medycznych. Dlatego organ pierwszej instancji miał prawo uznać ten fakt za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną bojową i gazową, zwłaszcza, iż powołany art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i oskarżenie o popełnienie innego, niż wymienione w tym przepisie przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Zdaniem organu, charakter czynu zarzucony odwołującemu się powoduje, że nie można uznać go za osobę odpowiedzialną, wiarygodną i dającą gwarancję należytego korzystania z broni. Stanowisko takie, zdaniem Komendanta Głównego Policji, wynika z konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla których to dóbr potencjalnym zagrożeniem mogą być osoby posiadające pozwolenie na broń, stojące pod zarzutem nieprzestrzegania obowiązującego prawa. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kpa oraz przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Stanowi on, że organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie organy zastosowały przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, czy też wszczęcie postępowania karnego, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z tego względu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony jest pogląd (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt III SA 2258/02, LEX nr 158939 i powołany w nim wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02 oraz wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 955/06, niepubl.), iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt wszczęcia postępowania karnego i wniesienie aktu oskarżenia, lecz konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca nie wprowadził bowiem generalnego zakazu posiadania broni przez wszystkie osoby skazane wyrokami sądów za popełnienie przestępstw lub, w stosunku do których toczy się postępowanie karne, lecz przez osoby posiadające szczególne cechy, wskazujące na możliwość zachowań wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 o broni i amunicji, w tym skazane za popełnienie przestępstw objętych tym przepisem albo, w stosunku do których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Zaskarżona decyzja została oparta na - zaakceptowanym przez Komendanta Głównego Policji - uznaniu, że osoba popełniająca przestępstwo nie szanuje obowiązującego porządku prawnego i narusza przepisy prawa, a więc może również użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Przyjęcie takiego stanowiska prowadzi jednak w konsekwencji do pozbawienia pozwolenia na broń każdej osoby, która popełniła przestępstwo, bez względu na jego rodzaj i zakres winy sprawcy - czego jednak ustawa o broni i amunicji nie przewidziała. Byłoby to równoznaczne z wprowadzeniem kary dodatkowej, którą może wprowadzić jedynie ustawodawca, a nie organy administracyjne i sądy, stosujące prawo. Również stwierdzenie, że pozwolenie na posiadanie broni może uzyskać i zachować tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, nie ma oparcia w obowiązującej ustawie. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w obecnie obowiązującym brzmieniu, do osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa niewłaściwego użycia broni, zaliczył w szczególności skazanych za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu lub podejrzanych o popełnienie takich przestępstw. Przyjęcie przez Komendanta Głównego Policji, że każdy skazany lub podejrzany o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa może również użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego narusza zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Historyczny rozwój art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w pierwotnym brzmieniu wymieniał popełnienie przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, jako tworzące zagrożenie użycia broni w sposób wskazany tym przepisem, może być wskazówką ustawodawcy, co do rodzaju przestępstw, które i w obecnie obowiązującym stanie prawnym uzasadniają taką obawę. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powyżej określonej ustawy, a o kosztach, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy. Zasądzając koszty postępowania, Sąd uwzględnił w nich kwotę 17 zł, uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.