II SA/Wa 1567/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Joanna Kube, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń 1.-stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji 2.-zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. – o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), którą odmówiono B. J pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. W obszernym uzasadnieniu organ wykazywał, że B. J. nie wykazał i nie udowodnił, że istnieją okoliczności niezbicie potwierdzające konieczność ochrony jego zdrowia i życia przy pomocy takiego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa. Skoro takich okoliczności nie wykazał, to zdaniem organu, w myśl postanowień art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o broni i amunicji, wydanie pozwolenia B. J. nie leży w interesie społecznym, którego racje przemawiają za tym, aby pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej przyznawać tylko w sytuacjach oczywistej konieczności, określonej celem, do którego broń ma być używana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez wydanie decyzji o odmowie wydania borni palnej, w sytuacji, gdy broń ta jest skarżącemu niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa osobistego w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, które nierozerwalnie są związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Zarzucił także naruszenie prawa materialnego, art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o borni i amunicji, poprzez uznanie, iż okoliczności przedstawione przez skarżącego we wniosku o wydanie broni palnej nie dowodzą istnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla jego życia w sytuacji, gdy analiza okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosków przeciwnych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę legalności zapadłego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. spraw związanych z problematyką ochrony osób i mienia, broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz cudzoziemców, wydaną na podstawie art. 268a k.p.a., w § 2 – do podpisywania orzeczeń administracyjnych, opracowanych przez Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w P. w sprawach pozwoleń na broń palną bojową wydawanych osobom fizycznym w celu ochrony osobistej oraz broń sportową wydawanych osobom fizycznym w celach sportowych, upoważnił I Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., [...] W. O. W sprawie jest bezspornym, że B. J. występował o wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. Sąd ustalił, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną, a mianowicie Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych, p.o. [...] mgr. A. S. Zgodnie z art. 19 k.p.a., organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Działanie funkcjonariusza bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd obowiązany był również stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], gdyż Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], dotkniętą nieważnością, naruszył prawo (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powołując się na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.