II SA/Wa 1518/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. D. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Oddala skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. (zwana dalej "RWKL") orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], działając na podstawie § 4 pkt 1 w związku z § 31 i 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. (zwaną dalej "TWKL") z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie uznania M. D. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N. W motywach uzasadnienia organ podał, iż M. D. na wniosek Komendanta Szkoły Podoficerskiej [...] został skierowany do TWKL w L. w celu określenia zdolności do służby wojskowej. Po odbyciu stosownych badań i konsultacji specjalistycznych oraz w oparciu o przedstawioną przez samego badanego dokumentacją lekarską TWKL wydała orzeczenie, w którym w grupie schorzeń stanowiących przyczynę niezdolności do zawodowej służby wojskowej, inwalidztwa trzeciej grupy ogólnego stanu zdrowia, bez związku ze służbą wojskową ujęła choroby wymienione w § 39 pkt 2, § 1 pkt 8 i § 60 pkt 1 rozporządzenia. Natomiast w grupie schorzeń współistniejących, ale nie stanowiących o inwalidztwie komisja ujęła schorzenia wymienione w § 79 pkt 2, § 39 pkt 5, § 48 pkt 10, § 44 pkt 6, § 65 pkt 1, § 2 pkt 1 rozporządzenia. Wszystkie wymienione schorzenia zostały uznane za pozostające bez związku ze służbą wojskową. Organ podał ponadto, iż w związku z zaskarżeniem orzeczenia TWKL – RWKL przeprowadziła ponowną konsultację specjalistyczną, która potwierdziła rozpoznane przez TWKL schorzenia. Organ wskazał, iż przepisy określające związek przyczynowy schorzeń ze służbą wojskową, tj. zał. Nr 1 i zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 567) nie znajdują w przypadku M. D. zastosowania. W konkluzji RWKL podkreślił, iż wojskowe komisje lekarskie w swoim postępowaniu orzeczniczym opierają się o aktualne badania lekarskie i przeprowadzone w toku postępowania orzeczniczego badania i konsultacje specjalistyczne oraz w oparciu o dokumentację medyczną samego badanego. Dokumentacja ta w stosunku do M. D. była na tyle obszerna, że nie było konieczności do jej rozszerzania o dodatkowe badania czy obserwację szpitalną. Z tych też powodów organ stwierdził, że orzeczenie TWKL zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zarzucił naruszenie treści art. 7, 8, 10 § 1, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa. Ponadto podniósł, iż RWKL dokonując ustaleń faktycznych nie odniosła się do zarzutu wzajemnego wykluczania się diagnoz dotyczących stanu jego zdrowia, jak również błędnie przyjęła brak wykonywania pracy w określony warunkach. W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie jak i poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania odwoławczego, jak i przedmiotem skargi było orzeczenie stwierdzające niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej (kategoria "N"). Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że zgodnie z przepisem § 3 pkt 1a rozporządzenia z dnia 10 maja 2004 r. Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.), do terenowych wojskowych komisji lekarskich, stosownie do ich właściwości miejscowej, należy orzekanie o zdolności do zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki). W myśl natomiast § 4 pkt 1 rozporządzenia do rejonowych wojskowych komisji lekarskich, stosownie do ich właściwości miejscowej, należy rozpatrywanie odwołań od orzeczeń terenowych wojskowych komisji lekarskich. Należy stwierdzić, że w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów kpa organami administracji publicznej. Tym samym, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy kpa. Zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej, o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1. odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego, 2. opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego, 3. historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego, 4. wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby, 5. kartę badań profilaktycznych i okresowych, 6. książkę zdrowia żołnierza zawodowego, 7. informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej obejmuje ocenę prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia żołnierza, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia żołnierza były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2001 r. o sygn. akt III SA 2930/00 - LEX nr 47318). Ustalony między innymi w oparciu o wyżej wymienione dokumenty stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Ponieważ ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) ani wydane na jej podstawie cytowane wyżej rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy w tym zakresie stosować przepis art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu RWKL wydała orzeczenie, które zawiera prawidłowe ustalenia oraz ocenę prawną, zgodne z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Podstawę powodującą niezdolność do zawodowej służby wojskowej stanowił sam fakt wystąpienia u skarżącego choroby wymienionej w § 39 pkt 2, § 1 pkt 8 i § 60 pkt 1 rozporządzenia. Diagnoza w tym zakresie została postawiona zarówno w oparciu o badania lekarskie przeprowadzone przez organy medyczne jak i na podstawie dokumentacji przedstawionej przez skarżącego. Przyjęta kwalifikacja z punktu widzenia prawnego pozostaje w zgodzie z objaśnieniami szczegółowymi do tych przepisów zawartymi w załączniku Nr 2 do rozporządzenia. Dlatego też zdaniem Sądu należy przyjąć, że przeprowadzone przez organ postępowanie zostało podjęte zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w oparciu o wszechstronnie zgromadzone materiał dowodowy. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny, czego wyrazem jest wydane rozstrzygnięcie w zakresie oceny zdolności skarżącego do służby wojskowej. Nadmienić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęto, iż istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Pierwsza, obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych. Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego i nie mają one autonomicznego bytu. Tego rodzaju orzeczenia wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego o wzajemnym wykluczaniu się diagnoz dotyczących stanu zdrowia, bowiem zaświadczenie lekarskie o zdolności do pracy na stanowisku było badaniem ogólnokontrolnym, okresowym natomiast orzeczenie TWKL opierało się na dodatkowych, szczegółowych badaniach, które wykazały schorzenia powodujące przyznanie skarżącemu kategorii N. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.