II SA/Bd 878/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie kierowców 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] listopada 2007 r., Nr [...] 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz M. M. [...] ([...]) złote kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta W. skierował M. M. na badania lekarskie w związku z uzyskaną informacją o zastrzeżenia w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. wskazał, iż została ona wydana bez podstawy prawnej. Zwrócił uwagę, iż komisja orzekająca w [...] o stopniu jego niepełnosprawności, przyznając mu rentę chorobową, nie stwierdziła żadnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Zastrzeżeń nie miał również egzaminator, przeprowadzający teoretyczny oraz praktyczny egzamin na prawo jazdy w [...]. Wątpliwości co do jego stanu zdrowia nie mieli także lekarze z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, przeprowadzający w [...] badanie, na podstawie którego uzyskał on świadectwo kwalifikacyjne, potrzebne do uzyskania licencji do prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze transportowym. Skarżący wskazał ponadto, iż w związku z jego staraniem o zwrot odebranego mu prawa jazdy, Wydział Komunikacji, również nie miał zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Jednocześnie skarżący zakwestionował prawo prokuratora do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w celu skierowania go na badania, podnosząc, iż prokurator nie jest w sprawie stroną, nie mieści się także w kręgu podmiotów wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr Nr2, poz. 15), nie ma ponadto prawa wglądu w dane zdrowotne w przypadku, gdy nie ma to związku z prowadzonym postępowaniem. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji uznał, iż kwestionowana decyzja wydana została w związku z informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego zawartą we wniosku Prokuratora Rejonowego we W. z dnia [...]. Organ odwoławczy dodał, iż informację tę uznać należy za wiarygodną, jako, że jest do dokument urzędowy sporządzonym przez uprawniony do tego organ państwowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję M. M. poniósł, iż nie było podstaw do kierowania go na badania lekarskie. Wskazał, iż w informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego Prokurator przywołuje schorzenia (tj. złamanie kręgosłupa do którego doszło w [...], a także uraz pięty z [...]), które pozwalały skarżącemu na uzyskanie licencji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu, czy też na przystąpienie do egzaminu na prawi jazdy. Ponadto skarżący wywiódł ponownie, iż Prokurator nie powinien zostać uznany za stronę niniejszego postępowania. Zwrócił jednocześnie uwagę na stronniczość Prokuratora, który nie wskazywał na zastrzeżenia co do stanu zdrowia drugiego uczestnika wypadku drogowego, w związku z którym to zdarzeniem prokuratura powzięła informacje o osobie skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 69/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. M. na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.. W uzasadnieniu Sąd podzielił argumentacje organu II instancji i uznał, iż zawiadomienie pochodzące od Prokuratora stanowiło wystarczającą podstawę do skierowania skarżącego na badania. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, podnosząc, iż Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, iż z materiału dowodowego wynika, że organy administracji przekroczyły granice uznania administracyjnego. Nie przeprowadziły one bowiem postępowania wyjaśniającego, a oparły się jedynie na wniosku Prokuratora z dnia [...] nie zawierającym wystarczających danych na poparcie zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Ponadto zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i Sąd I instancji nie odniosły się w wystarczający sposób do podnoszonej przez skarżącego argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpatrując sprawę, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty (prezydenta miasta w miastach na prawach powiatu) w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15), w którym to rozporządzeniu wskazano przesłanki uzasadniające wydania takiej decyzji. Osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora, wniosku od organu kontroli albo zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności (§ 2 ust. 4 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia skierowanie na badanie lekarskie może nastąpić także w sytuacji, gdy starosta poweźmie wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia danej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W niniejszej sprawie na istnienie takich zastrzeżeń co stanu zdrowia skarżącego wskazywał Prokurator Prokuratury Rejonowej we W. w piśmie z dnia [...], podnosząc iż M. M. jest inwalidą, choruje na kręgosłup (złamanie kompresyjne trzonów kręgów TH6 i TH7), miał złamana piętę i kostkę lewej nogi i ma problemy z poruszaniem się oraz choruje na serce. Informacja ta stanowiła wyłączną podstawę wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Organy obu instancji nie prowadziły bowiem postępowania mającego potwierdzić istnienie podnoszonych przez Prokuratora schorzeń i ich wpływu na zdolność do kierowania przez skarżącego pojazdami. Wskazać w związku z tym trzeba, iż samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), winien bowiem przeprowadzić postępowania administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia. O konieczności przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania dowodowego świadczyć może to, iż znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pismo Prokuratora z dnia [...], nie zawiera w swojej treści dostatecznej ilości informacji, mogących potwierdzać istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami. Wskazano w nim co prawda w oparciu, o jakie dokumenty Prokurator uznał, iż istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, jednakże organ nie przeprowadził dowodu ze wspomnianych dokumentów. Również argumentacja skarżącego zawarta w odwołaniu (do której organ II instancji winien był się odnieść) jak i w skardze nasuwać może wątpliwości co do tego czy faktycznie stan zdrowia skarżącego może mieć wpływ na zdolność kierowania przez niego pojazdami. Skarżący podnosi bowiem, iż posiadane przez niego schorzenia, nabyte w [...] i [...], nie zostały dotychczas uznane za przeszkodę w uzyskaniu prawa jazdy oraz uprawnień do prowadzenia taksówki osobowej. Przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego nie stwierdził m.in. zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności badający skarżącego w [...]. Nie przeprowadzenie przez organy obu instancji czynność zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego stanowiło naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 k.p.a. Podnieść należy również, iż zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem rozpoznając niniejszą sprawę Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. I OSK 1074/08. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, iż organy administracji wydały w niniejszej sprawie decyzje z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien przeprowadzić je zgodnie z powyższymi wskazówkami Sądu, zachowując wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące postępowania dowodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.