II OZ 178/10

II OZ 178 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. i J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 653/09 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg E. i J. P. oraz A. i P. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. II OZ 178 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek E. i J. P. o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2008 r., którą to decyzją nakazano A. i P. S. oraz Ewie i J. P. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję sanitariatu (w.c.) wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w [...] gmina [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skoro skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji swego wniosku nie uzasadnili, to należało uznać, że nie wykazali, aby zachodziły przesłanki wstrzymania z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli E. i J. P., zarzucając mu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazując, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto skarżący wskazali, że w uzasadnieniu skargi przytoczyli podstawowe okoliczności sprawy, które udowadniają w ich ocenie, że rozbiórka obiektów położonych w [...] prowadziłaby do wyrządzenia znacznej szkody lub powodowałaby trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ponadto wielokrotnie wskazywano, że nie jest wystarczającym powołanie się na treść przepisu art. 61§ 3 p.p.s.a. i w tym zakresie rację ma Sąd pierwszej instancji, wskazując na konieczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższa ocena nie uwzględnia jednak tego, że o ile przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody musi być każdorazowo doprecyzowana przez wnioskodawcę i w tym zakresie wniosek wymaga uzasadnienia przez jego autora, to w sytuacji, gdy wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęta jest decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki, niejako z jej przedmiotu wynikać będzie wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnych do odwrócenia skutków", niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu budowlanego. Tym samym lapidarne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o niemożności udzielenia ochrony tymczasowej skarżącym jedynie z powodu nie uzasadnienia wniosku, należało uznać za niewystarczające dla wydania zaskarżonego postanowienia. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.