II SA/Rz 692/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk SO (del.) Tomasz Smoleń Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. – utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Rz. z dnia [...] marca 2009 r. wydane w sprawach oznaczonych nr [...] do [...] do [...] oraz [...] do /[...]. W podstawie prawnej postanowień organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 w związku z art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1270 ze zm./ i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 229, z 2005 r., poz. 1954 ze zm./. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. podkreślił, że zażalenia PP PKS spółka z o.o. nie mogły być uwzględnione, gdyż postanowienia nimi objęte odpowiadają przepisom prawa. W ocenie organu dozorca jakim jest PP PKS spółka z o.o. może domagać się przyznania i zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na jego parkingu, których własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Wskazane przez dozorcę wynagrodzenie i wysokość wydatków zostały określone w sposób poprawny i zgodny z przepisami prawa, zwłaszcza art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie tych przepisów podmiot sprawujący dozór nie może domagać się odsetek jako części wynagrodzenia i wydatków związanych ze sprawowanym dozorem. Z tego też powodu wysokość należności przyznanych PP PKS spółka z o.o. za sprawowany dozór nad pojazdami mechanicznymi nie uwzględniała odsetek, o które występował dozorca. Z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. nie zgodziła się spółka PP PKS spółka z o.o. z/s w Rz. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na niezastosowaniu tej normy prawnej i przyjęcie, że Skarb Państwa jest szczególnym podmiotem nie podlegającym normom prawa cywilnego. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie art. 455 k.c. w związku z art. 481 § 1 k.c. przez niezastosowanie tych przepisów i nienaliczenie ustawowych odsetek z tytułu sprawowania dozoru. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. z dnia [...] lipca 2009 r. oraz poprzedzających postanowień Naczelnik II Urzędu Skarbowego w Rz. ustalających zwrot wydatków z tytułu sprawowanego nadzoru. Równocześnie strona skarżąca zażądała zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w uzasadnieniu własnego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie to odpowiada przepisom prawa. Z tego powodu skarga PP PKS spółka z o.o. nie może być uwzględniona. Z rozpoznawanej sprawie spór między stronami sprowadza się do kwestii naliczania i ustalania na podstawie art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odsetek ustawowych z tytułu sprawowania dozoru nad pojazdami przechowywanymi, których własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Strona skarżąca konsekwentnie twierdzi, że wskazany przepis daje podstawę do przyjęcia, że zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, o których mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obejmuje także ustawowe odsetki z tytułu nieterminowego uregulowania prawem przewidzianych należności. W ocenie skarżącej takie stanowisko daje się wyprowadzić z treści art. 455 k.c. w związku z art. 481 § 1 k.c. oraz znajduje oparcie w art. 32 Konstytucji RP. Sąd nie może podzielić tego poglądu. Art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej stwarza po stronie organu egzekucyjnego obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Odsetki od nieuiszczonych kwot będących wydatkami oraz wynagrodzeniem nie są składnikiem żadnego z tych świadczeń. Wynika to z ich istoty. Odsetki to świadczenie uboczne względem głównego, które stanowi właściwy przedmiot zobowiązania. Wynika ono z korzystania z pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo. W ocenie Sądu ustalenie odsetek w postępowaniu administracyjnym, a z takim mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, jest możliwe tylko w sytuacji, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi. Brak regulacji w tym zakresie nie powoduje bezpodstawności żądania ich zwrotu, jak wydaje się sugerować strona skarżąca, ale oznacza, że organ administracji nie może ich ustalać i zarządzać obowiązku zwrotu w trybie postępowania administracyjnego. Przyjęcie takiego poglądu potwierdza sama skarga, w której skarżąca wskazuje na naruszenie art. 455 k.c. w związku z art. 481 § 1 k.c. Sąd nie może stwierdzić naruszenie tych przepisów, gdyż nie stanowią one materii prawa administracyjnego i niewątpliwie nie są objęte zakresem art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej. Powołane w skardze poglądy i stanowiska na rzecz stosowania przepisów k.c. do stosunku przechowania nie dają podstaw do uznania, że administracyjny charakter mają wszystkie aspekty tej sytuacji prawnej. Wskazują co najwyżej, że tak należy oceniać sam stosunek dozoru, jednak odsetki nie są tym stosunkiem. Wskazana w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kompetencja do określenia przez organ egzekucyjny wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru nie obejmuje prawa do ustalania odsetek. Reasumując należy stwierdzić, że przyznanie w art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 229, z 2005 r., poz. 1954 ze zm./ uprawnienia organowi egzekucyjnemu do przyznania na żądanie dozorcy przechowującego zajętą w postępowaniu egzekucyjnym rzecz ruchomą nie obejmuje określenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami, które mogą być dozorcy przyznane na tej podstawie prawnej. Mając na uwadze powyższe i treść art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.