II SA/Rz 693/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk SO (del.) Tomasz Smoleń Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A.Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów -skargę oddala- Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. – utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Rz. z dnia [...] marca 2009 r. wydane w sprawach oznaczonych nr [...], [...] oraz [...]. W podstawie prawnej postanowień organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 w związku z art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1270 ze zm./ i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 229, z 2005 r., poz. 1954 ze zm./. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. podkreślił, że zażalenia PP PKS spółka z o.o. nie mogły być uwzględnione, gdyż postanowienia nimi objęte odpowiadają przepisom prawa. W ocenie organu dozorca jakim jest PP PKS spółka z o.o. może domagać się przyznania i zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na jego parkingu, których własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Wskazane przez dozorcę wynagrodzenie i wysokość wydatków zostały określone w sposób poprawny i zgodny z przepisami prawa, zwłaszcza art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie tych przepisów podmiot sprawujący dozór nie może domagać się odsetek jako części wynagrodzenia i wydatków związanych ze sprawowanym dozorem. Z tego też powodu wysokość należności przyznanych PP PKS spółka z o.o. za sprawowany dozór nad pojazdami mechanicznymi nie uwzględniała odsetek, o które występował dozorca. Z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. nie zgodziła się spółka PP PKS spółka z o.o. z/s w Rz. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. skarżąca zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na niezastosowaniu tej normy prawnej i przyjęcie, że Skarb Państwa jest szczególnym podmiotem nie podlegającym normom prawa cywilnego. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie art. 455 k.c. w związku z art. 481 § 1 k.c. przez niezastosowanie tych przepisów i nienaliczenie ustawowych odsetek z tytułu sprawowania dozoru. Dodatkowo strona skarżąca podniosła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz naruszenie art. 15 k.p.a. Uzasadniając te naruszenia wskazała, że art. 15 k.p.a. wprowadza zasadę trwałości decyzji ostatecznych co ma stanowić ochronę praw nabytych z rozstrzygnięcia. Uchylenie postanowienia w części dotyczącej wskazanych rozstrzygnięć Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Rz.e narusza tę zasadę, bo odnosi się do orzeczenia, które nie było objęte odwołaniem. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. z dnia [...] lipca 2009 r. oraz poprzedzających postanowień Naczelnik II Urzędu Skarbowego w Rz. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w uzasadnieniu własnego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związek ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga PP PKS spółka z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu Dyrektor Izby Skarbowej w Rz. poprawnie zastosował treść art. 138 § 2 k.p.a. Bez wątpienia w rozpoznawanej sprawie istotnymi elementami stanu faktycznego, który stanowi podstawę wydania zaskarżonych postanowień jest ustalenie cech indywidualnych pojazdów mechanicznych oddanych dozorcy do przechowania. Brak jednoznacznego określenia tych właściwości należy traktować jako wadę postępowania wyjaśniającego, która musi być usunięta przed jednoznacznym określeniem zwrotu kosztów i wydatków z tytułu sprawowanego dozoru. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie ustalił poprawnie przedmiotu dozoru. W przypadkach objętych skargą poza sporem jest, że akta sprawy nie udzielają odpowiedzi jakie pojazdy zostały oddane stronie skarżącej do przechowania. Różnice w ich oznaczeniu oraz w zakresie numerów rejestracyjnych nie dawały podstaw do utrzymania w mocy postanowień Naczelnika II Urzędu Skarbowego w Rz. Art. 138 § 2 k.p.a. dopuszczając uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozstrzygnięcia, wskazuje na przesłanki takiego działania. Podstawą uchylenia rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym ma być pojawienie się konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd przyjąć należy, że uchybienia wskazane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. należy traktować jak te, które wymagają przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Z tego też powodu uchylenie postanowień objętych skargą było słuszne i zasadne. Nie zasługuje na aprobatę pogląd pełnomocnika strony skarżącej wskazujący na naruszenie zasady trwałości rozstrzygnięć zapadłych w sprawie i rozpoznanie środków odwoławczych bez wcześniejszego ich złożenia. Sąd zwraca uwagę, że wszystkie postanowienia objęte rozstrzygnięciem kasacyjnym Dyrektora Izby Skarbowej w Rz. były przedmiotem zażaleń na co wskazują akta sprawy na k–693, k–299 i k–96. Z tych powodów twierdzenie o ich ostateczności jest błędne, zwłaszcza w kontekście tego, że istotę postępowania odwoławczego jest możliwość badania sprawy bez wyznaczenia granic środkiem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.