II SA/Kr 1486/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...], wydana na podstawie art.35 ust. 3, art. 80 ust.1 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę "budynku garażowego z wiatą oraz zjazdem (zakres zgodny z załączonym projektem) z drogi gminnej - działki nr "1" na działkę nr "2" i nr "3" w B.; działki nr "3", nr "2", nr "4" w B." dla M. W.. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w dniu 31 marca 2009r. M. W. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji pozwolenia na budowę w/w budynku. W dniu 20 kwietnia 2009r. organ, działając w trybie art. 64 § 2 kpa wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, który został uzupełniony w dniu 27 kwietnia 2009r. Następnie po sprawdzeniu zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "Śródmieście" w B. (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] lutego 2008r. - Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 2008r.) oraz kompletności projektu budowlanego, organ na podstawie art. 35 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia 11 maja 2009r. zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wyznaczając termin uzupełnienia do dnia 27 maja 2009r. oraz pouczając, że w przypadku uchybienia terminu organ podejmie decyzję odmawiającą. W odpowiedzi do Starostwa wpłynęła wypożyczona uprzednio dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji oraz pismo wyjaśniające M. W.. Zdaniem Starosty nie usunięto zasadniczych nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 11 maja 2009r. Organ wskazał, że w usytuowaniu projektowanego obiektu nie zachowano nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponieważ z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotowy obiekt - garaż z wiatą - stanowi jeden obiekt budowlany, zaprojektowany jako konstrukcyjna całość i przewidziany do realizacji w całości, nie zaś oddzielnie jako dwa obiekty, z których jeden ma być dobudowany do drugiego. Elewację frontową tego obiektu tworzy część budynku o określonej kubaturze - "podcień", czyli dach oparty na ścianach i słupach - nazwany w projekcie wiatą - usytuowany na całej szerokości elewacji obiektu i znacznie przekraczający dopuszczalne zbliżenie do linii rozgraniczającej teren. Organ zwrócił się do Architekta Miejskiego w B. z prośbą o wyrażenie opinii - czy lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z zapisami MPZP terenu ..Śródmieście" w B.. W odpowiedzi Architekt Miejski w B. potwierdził stanowisko Starosty dotyczące kwestii usytuowania obiektu w następujący sposób, stwierdzając, że: "... dach na budynku garażu (podparty na 2 słupach od strony ul. [...]) został wysunięty przed nieprzekraczalną linię zabudowy na odległość ok. 4,50 m i zbliżony do linii rozgraniczającej teren 3.MN.8 od terenu 2.KDD.16 na odległość ok. 1,50 m - co nie jest dopuszczone planem", "... obiekt opisany jako Garaż z wiatą gospodarczą ma zaprojektowany jeden dach i w tym przypadku elewacja frontowa budynku garażu (rys. nr 6) na całej szerokości posiada dach - okap podparty na słupach..." Lokalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego jest zatem niezgodna z zapisami cyt. MPZP terenu "Śródmieście" w B., określonymi w cyt. § 4 ust 8 pkt 3e w powiązaniu z § 2 pkt 2. Ponadto nie dostosowano lokalizacji obiektu budowlanego na działce budowlanej w zakresie usytuowania projektowanej zabudowy we frontowej części działki - frontem do ulicy. Ponadto organ uznał, że w projekcie zastosowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego przekrytą okapem, co jest niezgodne z § 226 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ okapy nie są wymienione w przepisach, jako elementy oddzielenia przeciwpożarowego. Starosta podkreślił, że w uzupełnionej dokumentacji projektowej nie zlikwidowano okapu, zatem inwestycja jest niezgodna z przepisami, co potwierdza również stanowisko Wojewody, wyrażone w piśmie Urzędu Wojewódzkiego Wydział Rozwoju Regionalnego Oddział Zamiejscowy w T. - z dnia 30 sierpnia 2006r, że okapy mogą być projektowane wyłącznie w budynkach sytuowanych od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W budynkach sytuowanych w odległości 1,5 m i większej, ale mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką przepisy nie przewidują możliwości projektowania i realizacji okapów. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniosła M. W., wnosząc ojej uchylenie w całości oraz o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jednocześnie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane. Odwołująca wskazała, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Śródmieście" w B., zwłaszcza z § 2 pkt 2 tego planu, definiującym pojęcie nieprzekraczalnej linii zabudowy, przez które należy rozumieć linię wyznaczoną na rysunku planu i opisaną w tekście, określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren z dopuszczeniem wysunięcia przed wyznaczoną linię: schodów, ganku, daszka, tarasu. Powyższy zapis dotyczy zadaniem odwołującej wyłącznie budynków a nie innych obiektów budowlanych. Odwołująca twierdziła, że wiata nie odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Z tego powodu wiat nie można utożsamiać z budynkami i odnosić do nich takich samych wymogów jak do budynków. Odwołująca nie zgodziła się również ze stwierdzeniem organu I instancji wskazującym, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowi jeden obiekt budowlany. Wskazała, że wiata nie ma połączenia komunikacyjnego z budynkiem i nie stanowi jednego konstrukcyjnego obiektu.. Zakwestionowała także stanowisko organu w kwestii niezgodności inwestycji z ustaleniami określonymi w § 4 ust. 3 ptk 3 ww. planu zgodnie z którym, obowiązuje usytuowanie wszystkich obiektów we frontowej części działki, frontem do ulicy. Nadto podała, że budowa budynku garażowego z wiatą spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Powyższe, zdaniem strony potwierdza załączona do odwołania opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Skarżąca informuje cyt. "Odnośnie zarzutu nie zlikwidowania okapu należy wyjaśnić, że żaden z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie wprowadza zakazu projektowania okapu na budynku zlokalizowanym w odległości 1,5 m od granicy działki". Wojewoda decyzją z dnia 11 sierpnia 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Wojewody analiza akt sprawy potwierdziła ustalenia dokonane przez Starostę, ponieważ z projektu zagospodarowania działki wynika, iż przedmiotowy budynek usytuowany jest przy drodze gminnej oznaczonej w planie symbolem 2 KDD. 16 i w terenie o symbolu 3 MN.8 a więc zasadne były zarzuty o przekroczeniu linii zabudowy. W ocenie Wojewody budynek garażowy z wiatą, to obiekt stanowiący konstrukcyjną całość, o czym świadczą przyjęte rozwiązania projektowe, a w szczególności rzut fundamentów, rzut więźby dachowej, elewacje, strop nad garażem i wiatą. Ponadto z załączonego materiału dowodowego wynika, że w terenie o symbolu 3MN 8 planu, nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 10 m od osi ulicy [...] i 6 m od terenu o symbolu 2.KDD. 16 - drogi publicznej dojazdowej, przy jednoczesnym dopuszczeniu wysunięcia poza nieprzekraczalną linie zabudowy na odległość do 2 m i zbliżenia do tej linii, na odległość nie mniejszą niż 4 m, jedynie drobnych elementów budynku. Natomiast z projektu zagospodarowania działki wynika, że dach na obiekcie nazwanym zgodnie z projektem budowlanym budynek gospodarczy z wiatą, został wysunięty przed nieprzekraczalną linie zabudowy na odległość 4,50 m i zbliżony do drogi publicznej na odległość 1,50 m czyli niezgodnie z zapisami planu. Wojewoda wyjaśnił, że należy zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej, że wiata nie odpowiada definicji budynku i nie powinny mieć do niej zastosowania zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Śródmieście" w B.. Jednakże w tym przypadku, omawiane zamierzenie inwestycyjne, spełnia wymogi określone w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane odpowiadające definicji budynku. Organ odwoławczy potwierdził również zasadność nałożonego postanowieniem z dnia 11 maja 2009r. i wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obowiązku doprowadzenia lokalizacji inwestycji do zgodności z zapisem § 4 ust. 3 pkt 3 planu w zakresie usytuowania obiektu budowlanego we frontowej części działki - frontem do ulicy. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowy obiekt jest usytuowany bokiem do ulicy, a frontowa elewacja obiektu nie posiada wejścia i wjazdu do budynku. Odnośnie niezgodności inwestycji z wymaganiami określonymi w § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z którym, okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że powyższy przepis dotyczy sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, i 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednakże brak wskazania regulacji w zakresie usytuowania okapu budynku zlokalizowanego w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki znaczy, że ustawodawca dopuszcza zmniejszenie wyłącznie odległości określonych we wskazanym powyżej przepisie. Zdaniem Wojewody słusznym było również stwierdzenie niezgodności projektowanego zamierzenia z wymaganiami § 271 ust. 1-7 rozporządzenia, a w konsekwencji doprowadzenie do zgodności z ustalenia zawartymi w § 226 w związku z § 232 ust. 4, § 235 tego rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. W., zarzucając : -naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wiata stanowi budynek, art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 4 poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Śródmieście" oraz projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych; -naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 3 kpa poprzez uzasadnienie decyzji w sposób, który nie odpowiadał ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu, art. 10 kpa poprzez niedoręczanie inwestorowi pism w postępowaniu mających istotne znaczenie i przesyłanie mu pisma w wersji pozbawionej uzasadnienia prawnego, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez dowolne kształtowanie zakresu stron w postępowaniu i dopuszczenie do udziału w postępowaniu właścicieli działek sąsiednich (obiekt zlokalizowany jest w odległości 1,5 od granicy) dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w decyzji Wojewody z dnia 24 marca 2009 r., przy takim samym stanie faktycznym wskazano, iż "linia zabudowy przy projektowaniu budynku garażowego z wiatą została zachowana, bowiem wiata zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie jest budynkiem. (...) Tymczasem zgodnie ze słowniczkiem zawartym w PZP terenu "Śródmieście" w B. przez nieprzekraczalną linię należy rozumieć linie wyznaczoną na rysunku planu i opisaną w tekście, określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren. Podobnie ma się sprawa obowiązku usytuowania projektowanej zabudowy frontem do ulicy. Zdaniem organu odwoławczego warunek ten został spełniony, bowiem zgodnie z cyt wcześniej słowniczkiem poprzez elewację frontową należy rozumie elewację usytuowaną od strony dróg publicznych Warunek utrzymania jednolitego układu kalenic przy zachowaniu połaci dachowej skierowanej do kierunku drogi również został zachowany. W uzasadnieniu tym Wojewoda również zarzucił, że w postępowaniu przed organem l instancji nie brali udziału właściciele działek nr "5" i "6" a w sprawie tej mają interes prawny jako, że obiekt został zaprojektowany w odległości 1,5 od granicy z tymi działkami. To, jak również konieczność uzupełnienia projektu zagospodarowania o podpis uprawnionego geodety, było powodem utrzymania w mocy decyzji odmownej. Skarżąca podniosła, że z treści ostatniej decyzji Wojewody inwestor mógł wnosić, że ponowne złożenie takiego samego projektu budowlanego uzupełnionego o podpis uprawnionego geodety spowoduje wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże po ponownym złożeniu wniosku przez inwestora decyzją z dnia 11 sierpnia 2009r. Wojewoda skarżoną decyzję utrzymał w mocy, co zdaniem skarżącej stanowi też naruszenie zasady 8 kpa. Skarżąca zarzuciła, że miejscowy plan nie zawiera wymogu lokalizacji budynku garażowego z wiatą frontem do działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2009 r. skarżąca zakwestionowała stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, oraz wniosła o zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z uwagi na treść art. 134 p.p.s.a., sąd jest obowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonego aktu następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit a ustawy), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit .c ustawy). W przypadku, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy), jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art.. 145 § 1 pkt. 3 ustawy. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zasadniczą przyczyną, dla której zaskarżoną decyzją Wojewoda odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektu stanowiącego - zgodnie z użytym w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie nazewnictwem - "budynek garażowy z wiatą", jest niezgodność tego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Śródmieście" w B.. Taka też zasadniczo przyczyna legła u podstaw wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Kwestii tej dotyczą główne zarzuty skargi, będące w tym zakresie kontynuacją zarzutów rozpatrywanego przez organ odwoławczy zażalenia skarżącej. W tym miejscu należy więc wskazać, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z póz. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia : "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko". Nadto, w ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawodawca nałożył na organ obowiązki: sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi, kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji sporządzonej przez projektanta dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia o członkostwie projektanta we właściwej izbie samorządu zawodowego, oraz wykonania obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego w przypadkach i przez osobę tam wskazaną. Zgodnie z ust. 3 art. 35 pr. bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc treść powyższego przepisu do stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że organy uwzględniły jego uregulowanie w przeprowadzonym postępowaniu. Jak bowiem wynika z akt sprawy, działki, na których skarżąca zamierza realizować inwestycję położone są na terenie objętym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego terenu Śródmieście" w B. (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] lutego 2008 r.. Nr [...]). Zatem organ obowiązany był sprawdzić zgodność przedłożonego przez skarżącą projektu budowlanego z ustaleniami owego planu. W aktach administracyjnych zalega potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia Dziennika Urzędowego Województwa [...], nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., zawierająca tekst uchwały RM w B. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Bezsporne jest i nie kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze, że działki o numerach "3" i "2", na których miał być usytuowany projektowany obiekt położone są w terenie oznaczonym w mpzp symbolem 3.MN.8, graniczącym z terenem o symbolu 2.KDD.16. Zgodnie z zapisem § 3 w zw. z § 7 ust. 1, w zw. z § 3 ust. 2 planu, teren o symbolu 3.MN.8 stanowi teren o podstawowym przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 23 i ust. 2 - teren o symbolu 2.KDD.16 oznacza teren drogi publicznej klasy D - dojazdowej. Zgodnie z zapisem § 7 ust. 2 pkt. 1), w granicach terenu oznaczonego symbolem 3.MN.8 poza przeznaczeniem podstawowym dopuszcza się realizację obiektów gospodarczych i garaży na samochody osobowe o dostawcze do 2,5 tony z wyłączeniem grup garaży powyżej trzech oraz ograniczeniem powierzchni zabudowy do 60 m2, zaś zgodnie z ust. 2 pkt. 3) tego paragrafu dopuszcza się lokalizację obiektów małej architektury (altany, wiaty, zadaszenia, kapliczki). W Dziale III Roz. 1 planu zatytułowanym "Ustalenia szczegółowe" - "Tereny zabudowy mieszkaniowej" nie zawarto dla terenu oznaczonego symbolem 3.MN.8 żadnych ustaleń szczegółowych. Natomiast § 2 Działu l. zatytułowanego "Ustalenia wprowadzające", zawiera definicje użytych w uchwale określeń. Zgodnie z § 2 pkt. 2 przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię wyznaczoną na rysunku planu i opisaną w tekście, określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren, z dopuszczeniem wysunięcia przed wyznaczoną linię : schodów, ganku, daszka, wykusza, tarasu, przy czym elementy te nie mogą pomniejszać tej odległości o więcej niż 2 m i stanowić więcej niż 50% szerokości elewacji budynków. Zgodnie z pkt. 14 przez elewację frontową rozumieć należy elewację usytuowaną od strony dróg publicznych, natomiast zgodnie z pkt. 15 § 2 przez frontową część działki rozumieć należy pas terenu 15 m mierzony od nieprzekraczalnych linii zabudowy w głąb działki budowlanej, od strony dróg publicznych. Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt. 5 Działu II "Ustalenia ogólne", dopuszcza się lokalizację obiektów garażowych lub gospodarczych w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 3m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym wyłącznie poza frontową częścią działki budowlanej. Dopuszcza się odstępstwo dla działek, których gabaryty, w szczególności głębokość, nie pozwalają na usytuowanie obiektów garażowych lub gospodarczych poza frontową częścią działki, zachowując przepisy prawa budowlanego. Tak określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasady obowiązują dla terenu, na którym położone są działki przeznaczone pod sporną inwestycję. Natomiast dla terenu 2.KDD.16 stanowiącego drogę publiczną dojazdową obowiązuje w § 4 ust. 8 pkt. 3 e) zapis: "zachować nieprzekraczalne linie zabudowy obiektów kubaturowych od istniejących krawędzi jezdni, zgodnie z rysunkiem planu". W przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym (karta tytułowa), projektowany obiekt określony jest jako "budynek garażowy z wiatą" (oraz zjazd indywidualny). W części opisowej projektu określa się go jako : budynek garażowy oraz (lub "i") wiatę (str. 6 proj. bud.), opisuje się też jako : obiekty ( w liczbie mnogiej, str. 7, 12), bądź jako: projektowany budynek garażowy i projektowaną wiatę (str. 7 projektu). Na str. 14 projektu w części "Kategoria geotechniczna" użyto określenia "projektowany obiekt", zaś na str. 27 projektu w części "kategoria geotechniczna używa się określenia "projektowane obiekty" Powyższy opis, chociaż zawiera określenia sprzeczne ze sobą, mógłby wskazywać, że przedłożony do zatwierdzenia projekt dotyczy dwóch odrębnych obiektów, z których jeden to budynek garażowy, zaś drugi to wiata (ubocznie jedynie zauważyć należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia budowa wiat o pow. zabudowy do 25 m2. Jednak zgodnie z przedłożonym projektem, wiata jako odrębny obiekt posiada powierzchnię 28,8 m2.). Co innego jednak wynika z części graficznej przedłożonego projektu, oraz opisu technicznego. Niewątpliwie sporne zamierzenie zostało zaprojektowane jako jeden obiekt budowlany. Wskazuje na to szereg rozwiązań konstrukcyjnych, oraz obrazujące to zamierzenie rzuty fundamentów, elewacji i dachu. Obiekt ten posiada jeden fundament, jeden dach, jeden strop, ściana "wiaty" od strony granicy z działką nr "5" stanowi przedłużenie ściany garażu. Prawidłowe jest więc ustalenie zaskarżonej decyzji, że jest to obiekt stanowiący konstrukcyjną całość. Nie mamy do czynienia z dwoma obiektami. Należy zdaniem sądu przychylić się do stanowiska organu, zgodnie z którym zamierzenie przedstawione w projekcie jest budynkiem. Nie może zmienić tego fakt, że dach budynku został wysunięty przed elewację frontową i opary jest na słupach. Istotnie, pojęcie wiata nie odpowiada definicji budynku, ale też w prawie budowlanym nie zawarto definicji wiaty, natomiast zgodnie z art. 3 pkt. 2 tej ustawy budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, oraz posiada fundamenty i dach. Jednakże w sprawie nie jest istotne, jaką definicję wiaty należy uznać za odpowiadającą temu określeniu obiektu budowlanego, ponieważ dla rozstrzygnięcia zgodności projektowanego obiektu z zapisami obowiązującego mpzp w ogóle nie jest konieczne przyjęcie definicji wiaty. Wskazać także należy, iż organy uchwalające miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie są obowiązane do używania w zapisach planów wyłącznie określeń, którymi posłużył się ustawodawca w przepisach prawa budowlanego. Np. w przedmiotowym planie zagospodarowania terenu "Śródmieście" w B. używa się określeń "garaże" jak i "obiekty garażowe", a wiaty i zadaszenia zostały uznane za obiekty małej architektury (§ 7 ust. 2 pkt. 3). Także organ budowlany, któremu przedłożono do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest przy dokonywaniu obowiązkowych sprawdzeń i kontroli, związany użytą przez projektanta (projektantów) i inne osoby uczestniczące w sporządzaniu projektu nazwą inwestycji, tytułem projektu, czy wreszcie nazewnictwem używanym na określenie projektowanej inwestycji. Oczywiste jest natomiast, że nazewnictwo to powinno spełniać wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane i przepisach wykonawczych, a niezgodność nazwy projektowanego obiektu z faktycznym zamierzeniem może zostać usunięta w toku postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, w której spór dotyczy zgodności projektowanego zamierzenia ustaleniami planu bez znaczenia jest jednak, czy projektowany obiekt opisuje projektant jako dwa odrębne obiekty, czy też jako jeden obiekt. Decydujące są dla oceny projektu przede wszystkim okoliczności wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro nie mamy do czynienia z dwoma obiektami, to przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy odnieść do zaprojektowanego zamierzenia jako całości. Należy zdaniem sądu podzielić stanowisko organu, który słusznie powołał się na treść § 2 pkt. 2 planu i uznał, że przedłożony projekt jest z nim sprzeczny. Przepis ten dopuszcza zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren - co jak wynika z projektu zagospodarowania terenu ma miejsce w niniejszej sprawie, oraz dopuszcza wysunięcie przed tę linię schodów, ganku, daszka, wykusza, tarasu, jednakże równocześnie zabrania pomniejszania odległości do tej linii o więcej niż 2 metry, przy dopuszczalnej 50% szerokości tych elementów w stosunku do elewacji budynków. Z przedstawionego projektu wynika, że zaprojektowany nad obiektem dach, stanowiący całość konstrukcyjną, wysunięty jest przed wyznaczoną na planie nieprzekraczalną linię zabudowy w kierunku linii rozgraniczającej o odległość większą niż 2m i stanowi całość szerokości elewacji budynku. Dach ten stanowi niewątpliwie element zaprojektowanego budynku. Nie jest on także na pewno "daszkiem" o jakim mowa w tym przepisie planu, ani oczywiście żadnym z elementów tam opisanych. Przedłożony projekt nie zawiera też-jak twierdzi skarżąca w skardze, wiaty zaprojektowanej obok budynku, z uwagi na wspólne elementy (co wskazano wyżej). Część określana w skardze odrębną wiatą, nie może i nie stanowi samodzielnego obiektu. Wobec powyższego zarzut skargi, iż gdyby zamiarem organu uchwalającego plan było rozciągnięcie zakazu zabudowy na wszelkie obiekty budowlane powinien odnieść definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy do obiektu budowlanego, czego nie uczynił, nie może doprowadzić do stwierdzenia zgodności projektowanego zamierzenia z obowiązującym planem. Nie jest również tak jak twierdzi skarżąca, że wiata uznana została przez organ za budynek. Zapisy dotyczące rodzaju zabudowy w terenie 3.MN.8, oraz warunków wysunięcia części budynków poza nieprzekraczalną linię zabudowy nie pozostawiają wątpliwości. Nieuzasadniony jest również kolejny zarzut skargi dotyczący błędnej interpretacji zapisów § 4 ust. 3 pkt. 3) i pkt.5) planu. pkt. 3 Odstępstwo, o którym mowa w § 4 ust. 4 pkt. 5 planu dotyczy wyłącznie dopuszczenia lokalizacji obiektów garażowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym także w sytuacji," kiedy obiekt taki nie może być zlokalizowany poza frontową częścią działki. Odstępstwo polega więc na możliwości lokalizacji obiektu garażowego w odległościach 3m-1,5m od granicy działki budowlanej w sytuacji, kiedy obiekt taki lokalizowany jest we frontowej części działki. Cały zapis pkt. 5 dotyczy wyłącznie lokalizacji obiektów garażowych względem granic działki budowlanej. Natomiast w pkt. 3 ust. 3 § 4 plan przewiduje obowiązek usytuowania wszystkich obiektów we frontowej części działki frontem do ulicy. Zapis ten nie dotyczy w ogóle lokalizacji obiektu (odległości) względem granic działki budowlanej, a tylko i wyłącznie usytuowania wszystkich obiektów frontem do ulicy i nie przewiduje od tej zasady żadnych odstępstw. Odstępstwo przewidziane w pkt. 5 nie dotyczy obowiązku wynikającego z pkt. 3, a tylko warunków lokalizacji opisanych w tym punkcie. Nie jest więc zasadne twierdzenie skargi, iż zarówno usytuowanie jak i lokalizacja obiektów garażowych uregulowane zostały w sposób szczególny. Niewątpliwie frontem budynku garażowego jest ściana posiadająca wjazd, względnie wjazd i wejście. Skoro - jak wynika z projektu - budynek garażowy został usytuowany bokiem do ulicy, ponieważ nie posiada od strony ulicy wjazdu to jest to sprzeczne z postanowieniem § 4 ust. 3 pkt. 3 planu. Ustalenie organu w tym przedmiocie jest zatem prawidłowe. Już z powyższych przyczyn, czyli zasadnego stwierdzenia przez organ, że ocena zgodności przedłożonego przez skarżącą do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest negatywna należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa nie narusza prawa w sposób dający podstawę do jej uchylenia, w świetle przepisów ustawy p.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że również one nie zasługują na uwzględnienie. W kwestii interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.) stwierdzić należy przede wszystkim, że zmiana treści jego § 12 (m.in.) nie ma wpływu na ocenę prawidłowości interpretacji wskazanych przez organy przepisów. Jak bowiem wynika z § 3 rozporządzenia zmieniającego z dnia 12 marca 2009 r. (Dz.U. nr 56, poz. 461), weszło ono w życie z dniem 8 lipca 2009 r., jednak zgodnie z § 2 pkt. 1 - przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Jak więc wynika z treści § 12 ust. 3 i ust. 5 w brzmieniu dotychczasowym, obowiązującym w sprawie, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio w granicy, jeżeli to wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt. 1), albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt. 2 ze względu na rozmiary działki (pkt. 2). Z sytuacją, o której mowa w pierwszym przypadku (pkt 1) mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podkreślić jednak należy, że w ust. 1 mowa jest o sytuowaniu budynku, natomiast w ust. 3 - o sytuowaniu ściany budynku, co skutkuje różnicą, jeżeli chodzi o dopuszczalność pomniejszenia odległości od granicy działki budowlanej takich elementów budynku, jak okapy, gzymsy, balkony, galerie, tarasy schody zewnętrzne, pochylnie i rampy, która przewiduje pkt. 5. Wyraźnie mówi on o odległościach od działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, czyli tylko wówczas, gdy budynek jest sytuowany w odległości 3m, lub 4m od granicy z sąsiednią działka budowlaną. Z kolei zgodnie z § 226 ust. 1 strefę pożarowa stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niedopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7. Jak wynika z § 234 ust. 4 elementami oddzielenia przeciwpożarowego są ściany i stropy, nie inne elementy budynku, natomiast § 271 ust. 1-7 określa wymagane odległości od ścian zewnętrznych budynku a nie innych jego elementów. Z powyższego wynika, że stanowisko organu w przedmiocie zaprojektowanego okapu było prawidłowe i zarzut skarżącej, że żaden przepis prawa nie zabrania umieszczania okapów na ścianie zlokalizowanej w odległości 1,5 m od działki budowlanej nie może spowodować odmiennej oceny w tym przedmiocie, niż ocena organu, skoro wynika to z przedstawionej interpretacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 kpa stwierdzić należy, że nie może on w niniejszym stanie faktycznym spowodować uwzględnienia skargi. Właściciel działki sąsiedniej – J. M. zawiadomiony został o toczącym się postępowaniu po wniesieniu przez skarżącą odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i pouczony o możliwości zapoznania się z zamierzeniem inwestycyjnym, oraz o możliwości składania wniosków i zastrzeżeń. W toku postępowania nie zgłaszał żadnych uwag, zastrzeżeń, ani wniosków dowodowych. Zaskarżona decyzja została +- mogłyby świadczyć o naruszeniu w toku postępowania administracyjnego jej interesów, na skutek uchybienia, które zarzuca organowi, ani nie wskazuje, iż owo uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć także należy, iż przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 11 sierpnia 2009 r. znak [...], oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji. Przepis art. 134 p.p.s.a. regulujący kwestię granic orzekania sądu administracyjnego stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, natomiast art. 135 ustawy procesowej stanowi podstawę do zastosowania środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych - także - w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Nie jest więc w niniejszym postępowaniu dopuszczalna sądowa kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody z dnia 24 marca 2009 r., oraz jego motywów. Nadmienić jedynie należy, że u podstaw tej, również odmownej decyzji legły odmienne motywy niż w przypadku decyzji zaskarżonej. Nie miał też istotnego wpływu na wynik sprawy fakt niedoręczenia skarżącej pisma organu pierwszej instancji, w którym organ ten, przesyłając odwołanie skarżącej do Wojewody przedstawił przyczyny nieskorzystania z przepisu art. 132 kpa, co świadczyło o podtrzymaniu stanowiska tego organu wyrażonego w rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada, wbrew twierdzeniom skargi treści art. 107 § 2 kpa. Organ wskazał przepisy prawa, na których się oparł, motywy rozstrzygnięcia, oraz przyczyny, dla których nie uwzględnił zarzutów odwołania, które to okoliczności skutkowały utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji. Z powodu nieuwzględnienia zarzutów skargi, a także z braku przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a., które należałoby brać pod uwagę z urzędu, skargę należało oddalić. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.