II SA/Sz 1135/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Komendanta Straży Pożarnej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. art. 36a ust. 5 pkt 6, 54, 57 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Państwowej Straży Pożarnej od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., [...], wydanej w sprawie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią straży pożarnej (garaże i część socjalna) przy ul. [...] nr [...] w [...], zgłaszającej sprzeciw w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia [...] r., [...], Kierownik Urzędu Rejonowego udzielił Komendzie [...] Straży Pożarnej w [...] pozwolenia na budowę "budynku wielorodzinnego z usługami na terenie położonym w [...] przy ul. [...]". Decyzją z dnia [...] r., [...] i [...], Prezydent Miasta udzielił pozwolenia na użytkowanie pubu przy ul. [...] w [...] z tymczasową salą konsumpcyjną zlokalizowaną w piwnicy budynku przy ul. [...] w [...] pod warunkiem spełnienia wymagań postanowienia Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r., [...], Prezydent Miasta zgłosił sprzeciw do złożonego przez Komendę [...] Państwowej Straży Pożarnej zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego z usługami przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] r., [...],Inspektor Nadzoru Budowalenego, zgłosił sprzeciw do ponownie złożonego w dniu [...] r. przez Komendanta Państwowej Straży Pożarnej zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią straży pożarnej (garaże i część socjalna) przy ul. [...] nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna. Następnie Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., [...], wydanym na podstawie art. 81c ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na ,,Komendę [...] Państwowej Straży Pożarnej z siedzibą przy ul. [...] nr [...] w [...]" obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów. Postanowienie to stało się ostateczne. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że z powodu nie przedłożenia dziennika budowy oraz innych wymaganych dokumentów, organ powiatowy decyzją z dnia [...] r. o zgłosił sprzeciw, a następnie wydał przedmiotowe postanowienie. W oparciu o przeprowadzone w dniu [...] r. oględziny oraz przedłożoną inwentaryzację budowlaną, organ I instancji ustalił, że budynek został wybudowany w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż w najwyższej kondygnacji budynku zamiast pomieszczeń strychowych wykonano lokale mieszkalne (art. 36a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego). W związku z tym organ I instancji decyzją z dnia [...] r., [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na ,,Komendę [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...]" obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku. Decyzję tę uchylił w całości organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., [...]. W uzasadnieniu podał, iż decyzję wydano na podstawie właściwych przepisów Prawa budowlanego i zawiera właściwe rozstrzygnięcie, lecz jej adresatem powinien być Komendant Państwowej Straży Pożarnej, jako następca prawny inwestora. Komendant Państwowej Straży Pożarnej, pismem z dnia [...] r., zawiadomił o zakończeniu budowy Inspektora Nadzoru Budowlanego, który na podstawie art. art. 54 i 57 Prawo budowlane decyzję z dnia [...] r., zgłosił sprzeciw do tego zawiadomienia, wskazując że inwestycja zrealizowana została z istotnymi odstępstwami od decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Od decyzji tej odwołał się Komendant Państwowej Straży Pożarnej, zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, powodującym jej nieważność - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. z naruszeniem: - art. 7 w zw. z art.· 28 kpa - poprzez nienależyte ustalenie stron postępowania, - art. 10 i art. 79 § 1 kpa - poprzez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w czynnościach podejmowanych przez organ, w tym, w szczególności, w przeprowadzonych przez organ oględzinach nieruchomości, - art. 11 kpa - poprzez nienależyte wskazanie w uzasadnieniu decyzji przesłanek, którymi organ się kierował przy wydawaniu decyzji, - art. 107 § 1 i 3 kpa - poprzez nieprawidłowe wskazanie podstawy prawnej decyzji oraz poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji. Odwołujący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 36a ust.1, 54, 57 Prawa budowlanego. Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania stwierdził, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jako następcę prawnego inwestora, traktowano Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, podczas, gdy następcą tym jest odwołujący. Jednak decyzje, których adresatem był Komendant Straży Pożarnej zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a niektóre nie mają wpływu na toczące się postępowanie dotyczące złożonego przez skarżącego zawiadomienia o zakończeniu budowy. Ustalenie, że w najwyższej kondygnacji budynku, zamiast pomieszczeń strychowych wykonano lokale mieszkalne, daje podstawę do zastosowania art. 36a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego, ponieważ zrealizowano budowę w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego, co zostało wykazane w inwentaryzacji powykonawczej budynku, sporządzonej w [...] r. Zgodnie z art. 57 ust. i pkt 2 lit.a Prawa budowlanego do zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. Gdy skarżący złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy, organ dysponował już materiałem dowodowym, z którego wynikało, że budynek wykonano z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji, pomimo tego, że nie spełnia wszystkich wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa - jest zasadne. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że art. 36a ust. 6 cyt. Prawa budowlanego, w obowiązującym brzmieniu, nakłada na projektanta obowiązek wskazania inwestorowi czy zamierzone odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest odstępstwem istotnym, a więc czy jest to sytuacja o której mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, wymagająca uzyskania zmiany pozwolenia na budowę, czy też nie, i zmiana pozwolenia na budowę nie jest konieczna. Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że tylko projektantowi przysługuje prawo samodzielnego ustalenia, że zamierzone przez inwestora odstąpienie od pozwolenia na budowę jest istotne. Zatem podnoszona przez skarżącego kwestia uznania przez projektanta i kierownika budowy odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego za nieistotne, nie wpływa na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ nie wiąże organów nadzoru budowlanego i nie ogranicza dopuszczalności formułowania własnej oceny stanu faktycznego, zgodnej z przepisami prawa. Decyzja o zgłoszeniu sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy jest decyzją, z zasady, wydawaną w oparciu o materiał dowodowy przedstawiony przez inwestora, a termin jej wydania przez organ jest ściśle wyznaczony, co powoduje, że zarzut uprawnień przysługujących stronom postępowania z mocy art. 10 § 1 kpa, jest nieuzasadniony. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Komendant Państwowej Straży Pożarnej wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zarzuciła: - rażące naruszenie przepisu postępowania tj. art. 28 kpa oraz art. 15 i 138 § 1 pkt 1 kpa przez nienależyte ustalenie strony postępowania oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z jednoczesną zmianą strony postępowania, - rażące naruszenie art. 6 kpa, 64 § 2 kpa oraz 55 i 57 § 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) przez usankcjonowanie decyzji zgłaszającej sprzeciw wydanej bez wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych, skutkujące wręcz uznaniem decyzji za wydaną bez podstawy prawnej; - rażące naruszenie art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa - przez niezagwarantowanie stronie należytej ochrony jej praw, w tym w szczególności poprzez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu, - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54, 57, 83 ust. 1 oraz art. 36a ust.5 pkt 6 i ust. 6 Prawa budowlanego - poprzez ich dowolne zastosowanie i błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła argumentację wskazując, że naruszenie art. 28 i 138 § 1 pkt 1 kpa nastąpiło przez nienależyte ustalenie strony postępowania oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z jednoczesną zmianą strony postępowania. Przede wszystkim wskazała, że obie decyzje organów nadzoru budowlanego skierowane zostały do dwóch różnych podmiotów. Inspektor Nadzoru Budowlanego za stronę postępowania uznał Komendę [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Natomiast organ II instancji swoją decyzję skierował do Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. a nie do jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej. Wydanie decyzji na inny podmiot niż strona ustalona w decyzji organu I instancji, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy decyzji tego organu, bez wskazania podstawy prawnej i okoliczności uzasadniających taką zmianę należy uznać za rażące naruszenie art. 28 kpa oraz 15, 138 § 1 pkt 1 kpa, a także art. 107 § 1 i 3 kpa. Organ II instancji podzielił wprawdzie pogląd skarżącego co do nieprawidłowości uznania za stronę Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, jednak nie wskazał na przesłanki uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Strona skarżąca podniosła, że naruszenie art. 28 kpa ma szerszy zakres, ponieważ w dniu [...] r. wniosek o pozwolenie na budowę złożył łącznie Komendant Straży Pożarnych oraz Spółdzielnia A., a decyzja z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku została wydana wyłącznie na Komendę [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Zdaniem skarżącego decyzję z dnia [...] r. wydano z rażącym naruszeniem art. 28 kpa powodującym nieważność z mocy prawa, ponieważ nie objęła wszystkie podmioty składające wniosek. Spółdzielnia A., spełniała bowiem wymogi dla przyznania jest statusu inwestora, w tym w szczególności złożyła w tym zakresie stosowny wniosek wraz wymaganymi dokumentami. W związku z tym w ocenie strony skarżącej organ II instancji, w myśl art. 157 § 2 kpa winien wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. Z tym jednak, że w toku postępowania organ prawidłowo i zasadnie traktował Spółdzielnię A. jako inwestora, tj. stronę postępowania. Fakt, że do Spółdzielni A. nie skierowano decyzji organu I instancji z dnia [...]r., [...], powoduje uznanie tej decyzji za dotknięta kwalifikowaną wadą prawną skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, z uwagi na nieprawidłowe określenie strony postępowania. Tym samym zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., [...], utrzymująca w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, również jest decyzją nieważną. Strona skarżąca wskazała nadto, że naruszenie art. 6 kpa, 64 § 2 kpa oraz 54 i 57 § 4 Prawa budowlanego daje podstawę do uznania zaskarżonej decyzji za wydaną bez podstawy prawnej. Mając na uwadze powołane przepisy, zwłaszcza art. 54, 55 i 57 Prawa budowlanego, należało przyjąć, że decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu organ nadzoru budowlanego może wydać jedynie na wniosek strony spełniającej warunki określone w przepisach prawach. Organ nadzoru budowlanego nie jest natomiast uprawniony do wydania decyzji o sprzeciwie z urzędu. W przypadku braku kompletu dokumentów załączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy, oraz braku wezwania strony do ich uzupełnienia uznać należy, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy - jako nieskuteczne - w ogóle nie nastąpiło. Ponadto pozbawiono stronę możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, czym naruszono art. 7, art. 10 § 1 kpa i art. 81 § 1 kpa, pomimo powinności o których mowa w art. 140 kpa. Naruszenie tych przepisów powoduje nieważność decyzji. Poza tym konieczność zachowania terminu z art. 54 Prawa budowlanego nie zwalnia organu z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i przestrzegania art. 7, 10 i 77 kpa. Takie działanie organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ strona zawiadomiona o zamiarze wydania decyzji mogłaby podjąć działania skierowane na zmianę oceny odstępstw od projektu dokonanej przez organ. W przekonaniu strony skarżącej naruszenie art. 54, 57, 83 ust. 1 oraz art. 36a ust.5 pkt 6 i ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, nastąpiło poprzez ich dowolne zastosowanie. Prowadzenie postępowania bez udziału strony, a mianowicie Spółdzielni A. sprawiło, że dokonane czynności procesowe, w tym w szczególności oględziny nieruchomości, uznać należy za nieważne, a przez to pozbawione mocy dowodowej w sprawie. Nawet przy nie podzieleniu poglądu co do ważności czynności procesowych, zgodnie z art. 81 kpa, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona·miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Inspektor Nadzoru Budowlanego, na dzień wydania decyzji o sprzeciwie, wbrew twierdzeniem organu II instancji, nie miał dowodów potwierdzających istnienie istotnych odstępstw od projektu, a tym samym nie mógł bez wzywania strony do uzupełnienia dokumentów, nawet przy uzasadnionych wątpliwościach, zgłosić sprzeciwu. W pierwszej kolejności bowiem wiedzę, którą posiadał musiałby skonfrontować z materiałem dowodowym przedłożonym przez stronę zgodnie z wymogami procedury. Artykuł 54 Prawa budowlanego nie zawiera katalogu przesłanek zgłoszenia przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu. Należy ich poszukiwać w przepisach Prawa budowlanego, zwłaszcza w art. 36a ust. 5 pkt 6, który stanowi, że istotne odstąpienie od projektu to zmiana zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Dokonana przez organ II instancji ocena istotności odstępstw od projektu jest więc nieprawidłowa, ponieważ z projektu budowlanego i z dokumentacji projektowej załączonej do zawiadomienia o zakończeniu budowy wynika, że sposób użytkowania części budynku, wskazanej przez organ, nie zmienił się. Na najwyższej kondygnacji budynku znajdują się bowiem pomieszczenia mieszkalne. Ponadto organ II instancji wydał decyzję z naruszeniem granic uznania administracyjnego oraz posiadanych uprawnień. Na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm., Dz. U. 2006, Nr 10, poz. 26) ustawodawca zrezygnował z upoważnienia organu do oceny charakteru odstąpień wybudowanego budynku od założeń projektu. Treść przepisów Prawa budowlanego wskazuje, że uchylając dotychczasowy art. 36a ust. 4 oraz wprowadzając nowe przepisy, a mianowicie art. 36a ust. 5 i 6, ustawodawca zastąpił ocenę istotności odstępstw dokonywaną przez właściwe organy, oceną podmiotu posiadającego odpowiednie przygotowanie zawodowe i kwalifikacje w tym zakresie, tj. projektanta. Strona skarżąca do zawiadomienia o zakończeniu budowy dołączyła oświadczenie projektanta o braku istotnych odstępstw od projektu w wybudowanym budynku. W związku z tym organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw dla przyjęcia odmiennej oceny tych odstąpień. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 28 kpa oraz art. 15 i 138 § 1 pkt 1 kpa należało stwierdzić, że nie jest on zasadny. Decyzją z dnia [...] r., [...] udzielono Komendzie [...] Straży Pożarnej w [...] pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami na terenie położonym przy ul. [...] – [...] w [...]. Zawiadomienie z dnia [...] r. o zakończeniu budowy (k. [...] akt administracyjnych) zgłosiła "Komenda [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...], działając jako inwestor". Zawiadomienie podpisał Komendant Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja organu I instancji z dnia [...] r., [...], wskazuje, że sprawę rozpatrzono po zawiadomieniu Komendy [...] Państwowej Straży Pożarnej o zakończeniu budowy. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył Komendant Państwowej Straży Pożarnej wskazując, że zgłoszenie o zakończeniu budowy złożyła Komenda [...] Państwowej Straży Pożarnej w [...] (k. [...] akt administracyjnych). Decyzja organu II instancji wskazuje w komparycji, że sprawę rozpatrzono po wniesieniu odwołania przez Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym nie może być wątpliwości, kto jest inwestorem i kto złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy. Nie może być więc wątpliwości co do podmiotowej tożsamości strony. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68) zadania i kompetencje Państwowej Straży Pożarnej na obszarze województwa wykonują: 1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, jako kierownika straży wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie; 2) komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, jednostką organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej jest komenda powiatowa (miejska) straży pożarnej. Zgodnie zaś z art. 11a, oraz 13 cyt. ustawy komendant kieruje jednostką organizacyjną straży. Nie uzasadnione jest więc twierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zmiany podmiotowej strony, skoro inwestor został w sposób jednoznaczny wskazany i on też złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy. Kwestie zatem podmiotowe na które wskazuje strona skarżąca, można byłoby jedynie traktować w kategoriach mylnego oznaczenia strony, co nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, a nie niewłaściwego wskazania strony. Na marginesie należy wskazać, że organ odwoławczy odnosząc się do kwestii podmiotowych wyjaśnił, że decyzje w których adresatem był Komendant Straży Pożarnej zostały wyeliminowane z obrotu prawnego albo nie mają wpływu na toczące się postępowanie dotyczące zawiadomienia o zakończeniu budowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niewłaściwego oznaczenia strony (inwestora) w decyzji o pozwoleniu na budowę, przez nieuwzględnienie Spółdzielni A., należy wskazać, że decyzja ta jest ostateczna i jeżeli strona uważa, że jest ona wadliwa, to może skorzystać ze środków prawnych przewidzianych w procedurze administracyjnej w stosunku do takich decyzji. Przedmiotowa sprawa dotyczy zaś sprzeciwu zgłoszonego przez organ nadzoru budowlanego do zawiadomienia o zakończeniu budowy i sąd administracyjny związany jest zakresem przedmiotowym tej sprawy. Nie jest zasadny także zarzut, podniesiony w skardze dotyczący naruszenia art. 6 kpa, 64 § 2 kpa oraz 55 i 57 § 4 ust. 4 Prawa budowlanego. Strona skarżąca wskazuje na tę część uzasadnienia decyzji w której organ stwierdza, że pomimo braku określonych załączników, w tym szczególności oryginału dziennika budowy, był uprawniony do zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy. Nadanie biegu sprawie administracyjnej, odbywa się z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych w przepisach prawa. Na organie administracji spoczywa obowiązek oceny, czy wymogi te zostały spełnione i ewentualnie podjęcia działań w celu usunięcia braków, jeżeli one zaistniały. W rozpoznawanej sprawie organ zgłosił sprzeciw kierując się własną wiedzą (toczące się przed nim postępowanie związane z realizacją budowy z istotnymi odstępstwami od projektu i obowiązkiem przedstawienia projektu zamiennego) i wskazał na przyczyny zgłoszenia sprzeciwu. Na podstawie art. 77 § 4 kpa fakty znane organowi administracji publicznej z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty te należy zakomunikować stronie. Wymóg ustawowy został zatem spełniony. Organ miał więc podstawy do rozstrzygnięcia sprawy, posiadając wiedzę co do tego, że inwestycja zrealizowana została z istotnymi odstępstwami i trwa odpowiednie postępowanie. Rozpatrując zarzut strony nie można w żadnym wypadku pominąć obowiązku spoczywającego na organie administracji publicznej, o którym mowa w art. 12 kpa. Organ powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zatem w sytuacji, gdy inwestor ignorując fakt, że przed organami nadzoru budowlanego toczy się z jego udziałem postępowanie administracyjne w sprawie związanej z istotnymi odstępstwami i powinnościami związanymi z obowiązkiem przedstawienia projektu zamiennego, zawiadamia o ukończeniu budowy, organ miał prawo rozpatrzyć sprawę korzystając z art. 77 § 4 kpa, kierując się również dyrektywą z art. 12 kpa. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie naruszono art. 7, 10 § 1 i 81 § 1 kpa. Strona miała swobodę działania w postępowaniu, a rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie dostępnych zarówno stronie jak i organowi dokumentów. Poza tym nie każde działanie, lub zaniechanie organu w kwestiach związanych ze stosowaniem art. 10 § 1 stanowi uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie wezwanie strony do wypowiedzenia się, co zebranych dowodów, nie miało wpływu na trafność rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny również zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 54, 57, 83 ust. 1 oraz art. 36a ust.5 pkt 6 i ust. 6 Prawa budowlanego. Organ trafnie bowiem stwierdził, że art. 36a ust. 6 cyt. Prawa budowlanego, w obowiązującym brzmieniu, nakłada na projektanta obowiązek wskazania inwestorowi czy zamierzone odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest odstępstwem istotnym, a więc czy jest to sytuacja, o której mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, wymagająca uzyskania zmiany pozwolenia na budowę, czy też nie, i zmiana pozwolenia na budowę nie jest konieczna. Błędne jest zatem stanowisko, że tylko projektantowi przysługuje prawo samodzielnego ustalenia, że zamierzone przez inwestora odstąpienie od pozwolenia na budowę jest istotne. Zatem podnoszona przez stronę skarżącą kwestia uznania przez projektanta i kierownika budowy odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego za nieistotne, nie wpływa na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ nie wiąże organów nadzoru budowlanego i nie ogranicza dopuszczalności formułowania własnej oceny stanu faktycznego, zgodnej z przepisami prawa. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.