II OZ 277/10

Dnia 7 kwietnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 1513/09 o zawieszeniu postępowania w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnianiu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 3 listopada 2009 roku wezwano skarżącego do wskazania w terminie 7 dni aktualnego adresu zamieszkania uczestniczki postępowania M.M. - pod rygorem zawieszenia postępowania sądowego. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 listopada 2009 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu. W ocenie Sądu I instancji, w zaistniałej sytuacji postępowanie w sprawie należało zawiesić. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując, że w przypadku, gdy Sąd wskazał określonego uczestnika postępowania, to jego obowiązkiem jest ustalenie adresu zamieszkania uczestnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie wezwaniem doręczonym w dniu 9 listopada 2009 roku Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania sądowego, aktualnego adresu zamieszkania uczestnika postępowania. Możliwość zwrócenia się do skarżącego z wezwaniem o podanie adresów uczestnika postępowania uzasadnić należy faktem, że sąd administracyjny ma ograniczone możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli w sprawie nie można ustalić tego rodzaju danych na podstawie dostępnych sądowi źródeł, to konieczne będzie zwrócenie się do jednej ze stron postępowania o to, aby zebrała niezbędne do zakończenia sprawy informacje. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, dokonując analizy akt sprawy ustalił, że brak jest możliwości doręczenia uczestniczce postępowania pism w postępowaniu administracyjnym, lecz nie podjął żadnych samodzielnych prób doręczenia przesyłki uczestnikowi bądź też ustalenia jej adresu zamieszkania, od razu przerzucając obowiązki w tym zakresie na skarżącego. W szczególności Sąd I instancji nie zwrócił się do właściwego organu ewidencji ludności o wskazanie aktualnego adresu zamieszkania M.M., do czego w przeciwieństwie do skarżącego, był upoważniony. Sąd I instancji zignorował ponadto, że na początkowym etapie postępowania, przesyłki były skutecznie doręczane uczestniczce postępowania, a z analizy zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, że uczestnik postępowania A.M. może być wnukiem M.M., a zatem istnieje szansa, że dysponuje on aktualnym adresem uczestniczki postępowania. Ponadto należy wskazać na regulację art. 78 i art. 79 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te wskazują na sytuacje, w których konieczne jest ustanowienie kuratora do doręczeń oraz określają postępowanie sądu w sprawie jego ustanowienia. Powołane przepisy wykluczają możliwość ustanawiania kuratora bez wniosku osoby zainteresowanej. W analizowanej sytuacji osobą, która będzie mogła złożyć wniosek o ustanowienie kuratora, będzie skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji powinien był pouczyć skarżącego o trybie złożenia wniosku o ustanowienie kuratora, tak aby mógł on skorzystać z tej możliwości. Dlatego też powyższe uchybienia o charakterze procesowym powodują, że postanowienie o zawieszeniu postępowania należało uchylić. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 z związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.