VI SA/Wa 1720/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Rady Izby Komorniczej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 1998 r. M. B. (dalej: uczestnik) został powołany na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. uczestnik złożył wniosek o przeniesienie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że mieszka w W. razem ze swoją żoną i synem, a przeniesienie na stanowisko komornika w W. pozwoli mu na wykonywanie pracy w miejscu zamieszkania, dzięki czemu będzie mógł spędzać więcej czasu z rodziną i opiekować się synem. Ponadto wskazał, iż konieczność codziennych ponad 80 kilometrowych dojazdów do K. zajmuje mu ponad godzinę, co negatywnie odbija się na jego życiu rodzinnym i powoduje także znaczne obciążenie finansowe. Uczestnik podkreślił, iż pracę komornika wykonuje od 22 lat, posiada doświadczenie zawodowe co gwarantuje prawidłowe i sprawne prowadzenie przez niego postępowań egzekucyjnych, zaś o przeniesienie do W. stara się już od 2 lat. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. Minister Sprawiedliwości wystąpił do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] oraz do Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w sprawie wniosku uczestnika o przeniesienie na stanowisko komornika sądowego. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. wyraził opinię pozytywną, natomiast Krajowa Rada Komornicza opinii nie przedstawiła. Następnie zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości utworzył 8 wolnych stanowisk komorników sądowych, w tym dla [...] i dla [...] w [...] o czym, pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. poinformował komorników, którzy złożyli wnioski o przeniesienie, w tym m.in. uczestnika. Minister wskazał, iż z uwagi na fakt, że nie zostało jeszcze skierowane do publikacji obwieszczenie o utworzeniu tych stanowisk możliwe jest zmodyfikowanie przez wnioskodawców złożonych wniosków o przeniesienie, o ile organ uzna, że przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności lub ich uzasadniony interes. W związku z powyższym uczestnik w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. podtrzymał swój wniosek z dnia [...] maja 2008 r., jednakże wyraził również zgodę na przeniesienie do W. na dowolne, wskazane przez Ministra Sprawiedliwości stanowisko. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 15b ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm.) - dalej ustawa o komornikach, przeniósł M. B. ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] na nowoutworzone stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż za przeniesieniem przemawia uzasadniony interes komornika. Duża odległość miejsca zamieszkania od obecnego miejsca pracy komornika utrudnia mu kontakty z rodziną i powoduje znaczne obciążenie finansowe. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Rada Izby Komorniczej w [...] i Krajowa Rada Komornicza. W uzasadnieniu Rada Izby Komorniczej w [...] (dalej: skarżąca, Rada) zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 15b, art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy o komornikach poprzez niezasięgnięcie opinii Krajowej Rady Komorniczej, niewszczęcie postępowania o powołanie na stanowisko w trybie art. 11 tej ustawy i przyjęcie, iż dopuszczalne jest przeniesienie komornika na wolne stanowisko bez przeprowadzania tego postępowania. Zdaniem Rady brak opinii wynikał z faktu, iż organ naruszył przepis art. 15 b ust. 1 ustawy o komornikach i nie wystąpił o taką opinię, co stanowiło rażące naruszenie prawa. Ponadto zastosowanie art. 15 b doprowadziło do przeniesienia komornika na nowoutworzone stanowisko bez przeprowadzenia postępowania w trybie art. 11 ww. ustawy, czym organ naruszył art. 8 ust. 3 tej ustawy. Rada uznała, że zawarte w art. 15 b pojęcie stanowiska w innym rewirze komorniczym nie dotyczy nowoutworzonego stanowiska. W sytuacji nowoutworzonego stanowiska treść art. 15 b należy odczytywać łącznie z art. 8 ust. 3 tej ustawy, który w tym przypadku nakazuje stosowanie trybu wynikającego z art. 11. Dlatego też wykluczone jest stosowanie w tym przypadku przepisu art. 15b ust. 1 ww. ustawy. A więc, w ocenie Rady, organ w sytuacji utworzenia nowego wolnego stanowiska powinien skierować informację o wolnym stanowisku komornika, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", zatem w trybie art. 11. Niedokonanie tego naruszało przepisy ustawy i godziło w interes wszystkich komorników uchybiając zasadzie równości szans w przedmiocie powołania na to stanowisko. Ponadto Rada zarzuciła organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, na którym oparł się organ wydając decyzję. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Sprawiedliwości ponownie zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] i Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w sprawie przeniesienia M. B. na nowoutworzone stanowisko komornika. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. wyraził pozytywną opinię w sprawie przeniesienia uczestnika na nowoutworzone stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. Natomiast Krajowa Rada Komornicza pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. poinformowała, iż opinia w tej kwestii zostanie wydania na posiedzeniu Krajowej Rady Komorniczej w dniach [...] - [...] września 2009 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości w punkcie 1, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz w zw. z art. 15 b ustawy o komornikach utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. przenoszącą uczestnika ze stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] na nowoutworzone stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...]. W punkcie 2 decyzji Minister umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek Krajowej Rady Komorniczej z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o komornika nie dają Krajowej Radzie Komorniczej legitymacji do jednoczesnego występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego i organu opiniującego wniosek. W uzasadnieniu decyzji odnośnie punktu 1 Minister uznał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Literalna wykładnia art. 15 b ust. 1 i 2 wskazuje, że Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika na każde stanowisko w innym rewirze komorniczym, zaś warunkiem przeniesienia jest zgoda komornika lub jego wniosek, względy prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika. Przepis ten nie różnicuje natomiast stanowisk komorniczych na stanowiska już istniejące i nowoutworzone. Wykładni tej nie zmienia art. 8 ustawy regulujący zasady i tryb tworzenia nowych stanowisk oraz ich obwieszczania, gdyż stanowi on zasadę postępowania dotyczącą tworzenia nowych stanowisk, zaś do obwieszczenia o wolnym stanowisku dochodzi w przypadku braku wniosków o przeniesienie. Dopiero wówczas zostaje wszczęte postępowanie w trybie art. 11 ust. 2 ustawy o komornikach. W ocenie organu przepis art. 15 b ust. 2 jest więc przepisem szczególnym do art. 8 ww. ustawy. Obwieszczenie o nowoutworzonych stanowiskach nie zostało skierowane do publikacji w Monitorze Polskim, gdyż m. in. uczestnik postępowania złożył wniosek o przeniesienie na jedno z nowoutworzonych stanowisk w [...]. Organ uznał również za niezasadne zarzuty dotyczące braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Minister wskazał, iż podstawą przedmiotowej decyzji jest potrzeba prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika. Decyzja Ministra ma charakter uznaniowy, a Krajowa Rada Komornicza wydaje jedynie opinię na wniosek Ministra, która nie jest wiążąca i podlega ocenie tak jak pozostałe dowody zebrane w sprawie. Zdaniem organu uczestnik spełnia przesłanki określone w art. 15 b ustawy o komornikach. Za uwzględnieniem jego wniosku przemawia uzasadniony interes komornika, gdyż z dowodów zebranych w sprawie wynika, iż centrum życiowe całej jego rodziny znajduje się w W., a codzienne dojazdy są uciążliwe i kosztowne. Ponadto doświadczenie zawodowe komornika pozwoli na szybkie i sprawne utworzenie nowej kancelarii komorniczej. Na powyższą decyzję (w części dot. punktu 1) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Rada Izby Komorniczej w [...], zarzucając naruszenie art. 15 b w zw. z art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy o komornikach poprzez wszczęcie postępowania o powołanie na wolne nowoutworzone stanowisko bez trybu przewidzianego w art. 11 ww. ustawy oraz art. 7, 8 i 77 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Sprawiedliwości. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż twierdzenia organu dotyczące opinii wydawanej przez Krajową Radę Komorniczą są bezpodstawne z uwagi na fakt, iż organ nie wystąpił o wydanie przedmiotowej opinii oraz nie ustosunkował się do jej braku. W związku z faktem, iż organ wszczął postępowanie w trybie art. 15 b ustawy o komornikach, to powinien zażądać opinii Krajowej Rady Komorniczej w kwestii przeniesienia komornika na nowoutworzone stanowisko przy Sądzie Rejonowym dla [...]. Niesłuszne są również twierdzenia organu, iż art. 11 ust. 2 ustawy o komornikach ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy brak jest wniosków o przeniesienie, gdyż zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy Minister Sprawiedliwości z urzędu lub na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego zarządza utworzenie wolnego stanowiska w tym rewirze, po czym wszczyna postępowanie w trybie art. 11. A zatem organ ma obowiązek w tym przypadku poinformowania w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" o wolnym stanowisku. Skarżąca uważa więc, że przepisy te dotyczą wszystkich wolnych stanowisk komorniczych utworzonych w trybie art. 8 ust. 3 i nie ma żadnych podstaw prawnych, aby wyłączyć ich stosowanie w przypadku wpłynięcia wniosków o przeniesienie komornika. Zdaniem skarżącej pod pojęciem stanowiska w innym rewirze komorniczym nie można rozumieć nowoutworzonego stanowiska, gdyż przy tego rodzaju stanowiskach należy stosować tryb wynikający z art. 11 ustawy. W ocenie skarżącej wyłączenie w przedmiotowej sprawie stosowania art. 11 ust. 2 ustawy o komornikach naruszało również interes wszystkich komorników, gdyż zawężenie kręgu osób do osób, które złożyły podanie o przeniesienie narusza równość szans pozostałych. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, iż rozpoznając sprawę oparł swój wybór jedynie na interesie komornika, koncentrując się przede wszystkim na jego sytuacji rodzinnej, natomiast pominął okoliczność, iż wolne stanowisko komornika zostało utworzone w dniu [...] grudnia 2008 r., a podanie o przeniesienie zostało złożone [...] stycznia 2009 r., co oznacza, iż w chwili utworzenia stanowiska brak było podania o przeniesienie. Organ nie odniósł się również do argumentów naruszenia interesów wszystkich komorników i zasady równości szans w przedmiocie powołania na to stanowisko. Ponadto skarżąca uznała, iż organ naruszył także zasadę prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ nie dokonał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wziął pod uwagę tylko jeden z interesów, tj. interes uczestnika, a nie ustosunkował się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. A zatem decyzja wydana w niniejszej sprawie naruszała przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż art. 11 i art. 15 b ustawy o komornikach regulują dwa odmienne tryby. Wniosek komornika M. B. o przeniesienie na inne stanowisko został rozpatrzony, gdyż Minister Sprawiedliwości nie skierował uprzednio do publikacji obwieszczenia o wolnym stanowisku komornika sądowego. Organ uznał również, iż twierdzenia skarżącej wskazujące, że interes społeczny może być odpowiednio zabezpieczony tylko wtedy, gdy na przedmiotowe stanowisko zostanie powołana osoba wybrana w trybie art. 11 ww. ustawy jest nielogiczne i niezrozumiałe, gdyż w przedmiotowej sprawie na nowe stanowisko został przeniesiony komornik wykonujący swą funkcje od wielu lat. Organ podkreślił również, iż decyzja została wydana po zaopiniowaniu przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], zaś Krajowa Rada Komornicza nie wyraziła swojej opinii w sprawie, co jednakże nie wstrzymywało wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga Rady Izby Komorniczej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na stanowisko komornika sądowego. Zgodnie z art. 1 i art. 11 ustawy o komornikach komornik jest funkcjonariuszem publicznym powoływanym przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego. Powołanie komornika należy zatem do kompetencji Ministra Sprawiedliwości, a koniecznym warunkiem powołania jest wniosek pochodzący od zainteresowanego. W myśl art. 8 ww. ustawy Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, zarządza utworzenie wolnego stanowiska komorniczego, po czym wszczyna procedurę z art. 11 ustawy o komornikach. A zatem to do Ministra Sprawiedliwości należy utworzenie nowego stanowiska komorniczego, przeprowadzenie procedury doprowadzającej do jego obsady oraz powołanie komornika na utworzone przez siebie stanowisko. Ustawa o komornikach przewiduje dwa tryby obsadzania wolnego stanowiska komorniczego. Procedura z art. 11 ustawy o komornikach dotyczy powoływania komorników na wolne stanowiska komornicze zarówno zwolnione jak i nowoutworzone. Wedle tego uregulowania najpierw Minister w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej ″Monitor Polski″ informuje o wolnym stanowisku komorniczym oraz wskazuje rewir, w którym ma nastąpić powołanie i prezesa sądu apelacyjnego, do którego należy składać wnioski o powołanie. Następnie kandydaci na komorników składają wnioski i toczą się stosowne procedury, których uwieńczeniem jest powołanie przez Ministra wybranego przez niego kandydata. Omawiany przepis różnicuje procedury obsadzenia wolnych stanowisk komorniczych, w zależności od tego, czy są to stanowiska nowoutworzone, czy zwolnione po poprzedniku, w ten tylko sposób, że wskazuje, iż gdy chodzi o stanowisko zwolnione wskutek śmierci lub odwołania, okoliczność ta powinna być wskazana w obwieszczeniu z zaznaczeniem, że osoba powołana przejmie prowadzenie spraw w toku. Obwieszczenie w Monitorze Polskim o wolnym stanowisku komorniczym otwiera możliwość ubiegania się o to stanowisko i oznacza zaproszenie do składania wniosków przez kandydatów. Natomiast przed obwieszczeniem wolne stanowisko nie jest przedmiotem ubiegania się o nie przez kandydatów na komorników, może być natomiast przedmiotem wniosków o przeniesienie komorników już działających. Jeśli zaś chodzi o art. 15b ustawy o komornikach dodany ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., Nr 112 poz. 769), dotyczy on sytuacji odmiennej. Stwarza on bowiem możliwość obsadzenia wolnego stanowiska komorniczego w drodze przeniesienia komornika. W myśl tego przepisu Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika za jego zgodą lub na jego wniosek na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności lub uzasadniony interes komornika. Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Monitorze Polskim obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu zakończenia postępowania o powołanie na to stanowisko. Tryb ten dotyczy więc obsadzania tylko tych wolnych stanowisk, co do których Minister nie zaprosił jeszcze kandydatów na komorników do ubiegania się o nie, a więc tych stanowisk, których nie skierowano do obwieszczenia w Monitorze Polskim. Na tym etapie komornicy mogą składać wnioski o przeniesienie na wolne stanowisko. Złożenie wniosku o przeniesienie powoduje uruchomienie przez Ministra właściwych procedur, które mają na celu sprawdzenie, czy za przeniesieniem przemawiają potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności komorniczych lub uzasadniony interes komornika. Decyzja o przeniesieniu należy do Ministra Sprawiedliwości. Wymaga podkreślenia, iż ustawa nie różnicuje stanowisk na nowoutworzone i zwolnione, a zatem obsadzone w trybie przeniesienia mogą być wszelkie wolne stanowiska komornicze przed skierowaniem obwieszczenia do publikacji. Dzięki temu, z uwagi na potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika, istnieje możliwość zmiany dotychczasowego rewiru przez pracującego już komornika, bez konieczności ogłaszania konkursu i rywalizacji z osobami, które jeszcze komornikami nie są. Minister Sprawiedliwości, który jako organ powołujący, odpowiada za prawidłowe obsadzenie stanowisk komorniczych ma w ten sposób zapewnioną sprawną i szybką procedurę przemieszczania komorników i ewentualnego obsadzania trudnych rewirów lub nowych stanowisk komornikami doświadczonymi. Ustawa nie zawiera również uregulowania, które nakazywałoby Ministrowi bezwzględne i niezwłoczne kierowanie obwieszczenia o wolnym stanowisku do publikacji, w sytuacji, kiedy oczekują na realizację wnioski komorników o przeniesienie. Art. 15 b pozwala na zmianę rewiru bez stawania do konkursu wraz z kandydatami na komorników. Jeżeli zatem do Ministra, przed utworzeniem nowego stanowiska komorniczego, wpłynął wniosek o przeniesienie, to brak jest przeszkód prawnych, aby wniosek ten po stosownej modyfikacji, został uwzględniony poprzez przeniesienie komornika na nowoutworzone stanowisko komornicze, o ile zostały spełnione przesłanki przeniesienia z art. 15 b ust.1 i 2. Pogląd ten został również wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1590/09. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2008 r. utworzył nowe stanowiska komornicze, o czym poinformował komorników, którzy złożyli wnioski o przeniesienie. Z uwagi na fakt, iż organ nie skierował do obwieszczenia w Monitorze Polskim informacji o tych stanowiskach, to nie mogły być one przedmiotem wniosków o powołanie składanych przez kandydatów na komorników. Natomiast mogły być przedmiotem wniosków o przeniesienie. Uczestnik po otrzymaniu powyższej informacji poinformował, iż popiera swój wniosek, jednakże wyraża zgodę na przeniesienie na dowolne stanowisko komornicze w W. Mając na uwadze modyfikację wniosku Minister obsadził nowe stanowisko w trybie przeniesienia na podstawie art. 15 b ustaliwszy uprzednio, że przemawia za tym zarówno interes komornika, jak i potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności. Niezasadne są więc zarzuty skargi, jakoby uczestnik nie złożył wniosku o przeniesienie przed wydaniem zarządzenia. W ocenie Sądu treść art. 15b wskazuje, iż nie ogranicza on możliwości przeniesienia komornika tylko na zwolnione stanowisko komornicze i stwarza tryb, który jest zawsze możliwy do przeprowadzenia przed obwieszczeniem o każdym wolnym stanowisku komorniczym. Zatem od Ministra zależy, czy skieruje wolne stanowisko do obwieszczenia (na konkurs), czy też obsadzi je w trybie przeniesienia. Sąd nie uznał również za zasadne zarzutów skarżącej dotyczących braku wydania opinii przez Krajową Radę Komorniczą. Zgodnie z art. 15 b ust. 1 Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię w terminie nie krótszym niż 14 dni, jednakże nienadesłanie opinii w tym terminie nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia. Należy zauważyć, iż Minister występował dwukrotnie do Krajowej Rady Komorniczej o opinię dotyczącą uczestnika postępowania, jednakże opinii tej nie uzyskał. Ponadto należy mieć na względzie, iż opinia ta nie jest dla Ministra przy wydawaniu decyzji wiążąca. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu, iż tryb zastosowany przez Ministra przy wydawaniu zaskarżonej decyzji odpowiednio zabezpiecza interes społeczny. Wynika to z faktu, że na stanowisko komornika została powołana doświadczona osoba, co zapewni sprawne funkcjonowanie nowoutworzonego stanowiska. Zdaniem Sądu Minister Sprawiedliwości wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 kpa) oraz należycie i wyczerpująco uzasadnił swoją decyzję (art. 107 kpa). W sposób wszechstronny ocenił całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Analizując powyższe stwierdzenia należy stwierdzić, że organ wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z przepisami prawa materialnego i nie dopuścił się uchybień formalnoprawnych w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.