I SA/Wa 366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. odrzuca skargę A. P; 2. oddala skargę A. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny. Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił przyznania A. P. zasiłku celowego na pokrycie kosztów podróży do L. i zakupu wieńca. Decyzję tę doręczono A. P. w dniu 6 października 2008 r. (adnotacja wraz z podpisem na kopercie). Pismem złożonym osobiście w Ośrodku Pomocy Społecznej P. w dniu 18 listopada 2008 r. A. P. i A. P. wnieśli odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji strona może wnieść do organu odwoławczego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem w przypadku wniesienia odwołania po ww. terminie organ odwoławczy obowiązany jest stwierdzić w formie postanowienia - na podstawie art. 134 kpa -uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. orzekająca o odmowie przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów podróży do L. i zakupu wieńca – została doręczona skarżącemu w dniu 6 października 2008 r. Natomiast odwołanie od ww. orzeczenia zostało złożone bezpośrednio w organie pierwszej instancji w dniu 18 listopada 2008 r. Z uwagi na fakt, że odwołanie wpłynęło po terminie, organ odwoławczy nie mógł rozpoznać sprawy pod względem merytorycznym. Organ powołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1070/97, zgodnie z którym: "Organ odwoławczy, na zasadzie art. 134 kpa, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (określonego w art. 129 § 2 kpa) ma obowiązek wydać postanowienie stwierdzające uchybienie tego terminu. Przepis ten na podstawie art. 144 kpa. znajduje odpowiednio zastosowanie do zażaleń na postanowienie. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania (zażalenia), czego następstwem jest ostateczność zaskarżonego rozstrzygnięcia". W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie A. P. i A. P. podnieśli, że otrzymali decyzję organu pierwszej instancji w dniu 7 listopada 2008 r. i wnieśli o sprawdzenie pieczątki Poczty Polskiej z datą obioru przesyłki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie – wobec wniesienia odwołania po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga A. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. stwierdzające uchybienie terminu przez do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 1 i 2 kpa). Zaś zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W niniejszej sprawie niewątpliwy jest fakt, że skarżący otrzymał przedmiotową decyzję w dniu 6 października 2008 r. (adnotacja wraz z podpisem na kopercie) – zatem 14 dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 20 października 2008 r. Odwołanie zaś zostało złożone blisko miesiąc później - w dniu 18 listopada 2008 r. Wobec tego prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że skarżący złożył odwołanie od decyzji z uchybieniem ustawowego 14 dniowego terminu. Zaś każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, wydając postanowienie przewidziane w art. 134 kpa – chyba, że strona wnosi o przywrócenie uchybionego terminu stosownie do art. 58 i następnych kpa i wniosek ten zostanie uwzględniony. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu – wobec powyższego odwołanie wniósł od decyzji, która stała się już ostateczna. W związku z tym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. zostało wydane zgodnie z przepisami prawa –dlatego też skarga A. P. została oddalona jako niezasadna. Organ wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco i szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy – uzasadniając przekonująco swoje uzasadnienie. Natomiast skarga A. P. podlegała odrzuceniu, bowiem w myśl art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnioną do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny, a więc osoba mająca interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. "Interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu" (uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96 /ONSA 1997,Nr 3, poz. 102, s. 45-46). "Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym" (wyrok NSA z 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88 , nie publ.). W tym stanie rzeczy stroną w rozumieniu art. 28 kpa będzie osoba wymieniona w art. 29 kpa lub przepisach odrębnych, która na podstawie prawa obowiązującego może, czy powinna uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej działający w granicach jego właściwości i kompetencji (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2005, s. 232). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stronami postępowania w sprawie dotyczącej przyznania świadczenia z pomocy społecznej jest zatem właściwy organ oraz wnioskujący o pomoc, tj. A. P. Natomiast Sąd uznał, że A. P. (matka wnioskodawcy), która wniosła razem z A. P. skargę, nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie. Nie ma ona żadnego interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania jej pełnoletniemu synowi zasiłku celowego, jak też nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie, które jej w ogóle nie dotyczy i nie zostało jej doręczone. Skoro zaś kwestionowane postanowienie w żadnym zakresie nie dotyczy interesu prawnego A. P. to wniesiona przez nią skarga, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę A. P. oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Sąd odrzucił skargę A. P.