I OZ 1151/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1466/09 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. [...] w przedmiocie ustalenia zwrotu równowartości kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1466/09 odmówił M. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. [...], wydanej w przedmiocie ustalenia zwrotu równowartości kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby. W uzasadnieniu wskazano, iż powołane przez skarżącego okoliczności nie prowadzą do konsekwencji określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Wprawdzie kwota [...] zł, którą organ ustalił do zwrotu, jest niemała. Biorąc zaś pod uwagę argumentację M. J., iż zwrot takiej kwoty spowoduje konieczność czynienia oszczędności przez okres roku lub dwóch lat a nawet może pociągnąć za sobą utratę wszystkich środków utrzymania i że jak pisze we wniosku będzie zmuszony zaciągnąć na ten cel zobowiązania kredytowe. Niemniej jednak twierdzenia skarżącego powinny zostać - w ocenie Sądu I instancji - poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, czego w przedmiotowej sprawie skarżący nie uczynił. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, złożony wniosek nie daje podstaw do ustalenia, iż wykonanie decyzji Ministra Obrony Narodowej rodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której będzie brak możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, zwłaszcza, że chodzi o świadczenie pieniężne z natury odwracalne, czy też wynagrodzenia powstałej szkody przez późniejszy zwrot kwoty stanowiącej równowartość kosztów nauki. Innymi słowy, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. J. złożył zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając uchybienie art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, iż brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej skutkującej koniecznością zapłacenia niebagatelnej dla skarżącego kwoty ponad [...] tyś. zł nie powoduje w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji niepowetowanej dla skarżącego szkody. Strona ponownie powołała się na okoliczności podniesione we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, wskazując, że jest młodym człowiekiem, który dopiero zakończył służbę zawodową i próbuje odnaleźć się na rynku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie bowiem do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Ponadto, obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży właśnie na wnioskodawcy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i poparcie ich wszelkimi możliwymi dokumentami. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania Sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, iż Sąd I instancji odmawiając zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym bardziej, że - co zaznaczono już w zaskarżonym postanowieniu - strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swojej argumentacji odnośnie trudnej sytuacji materialnej. Wręcz przeciwnie, mówiąc o konieczności czynienia oszczędności przez okres roku lub dwóch lat skarżący dał argument wskazujący na posiadanie całkiem sporych środków na utrzymanie. Co więcej, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi przez Sąd i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art.197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.