II SA/Wa 1308/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe : 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. J. S. jest funkcjonariuszem celnym. Posiada stopień starszego dyspozytora celnego i pełniła służbę na stanowisku dyspozytora celnego w Urzędzie Celnym [...], należącym do Izby Celnej w W. Następnie została powołana do pełnienia obowiązków Kierownika Oddziału Celnego [...] w swoim macierzystym Urzędzie. W wyniku ustaleń pokontrolnych Dyrektor Izby Celnej w W. zwolnił ją z pełnienia obowiązków Kierownika Oddziału Celnego [...] i jednocześnie decyzją z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 18 ust. 2 i art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), przeniósł do pełnienia służby w Referacie [...] w tym samym Urzędzie Celnym [...], należącym do Izby Celnej w W. J. S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i Dyrektor Izby Celnej w W. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 Kpa, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoja poprzedzającą decyzję z dnia [...] maja 2009 r. Od tego rozstrzygnięcia J. S. odwołała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, albowiem dobrze pełniła obowiązki Kierownika Oddziału [...], zaś wskazane przez kontrolę zarzuty dotyczyły spraw wykraczających poza jej kompetencję. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na zasady dyspozycyjności funkcjonariusza zawarte w art. 10 i art. 18 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik organu oświadczył, na pytanie Sądu, iż zaskarżone rozstrzygniecie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kpa. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd ten nie orzeka o świadczeniu, ale jedynie bada czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującym prawem. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej zawartych. Przedmiotowa decyzja dotyczy przeniesienia funkcjonariusza celnego z jednego stanowiska służbowego na inne, równorzędne, w innej jednostce organizacyjnej, w ramach jednego Urzędu Celnego. Przypomnijmy J. S. posiada stopień starszego dyspozytora celnego i pełniła służbę na stanowisku dyspozytora celnego w Urzędzie Celnym [...] (te parametry wyznaczają jej status służbowy). Z tego stanowiska została powołana na p.o. Kierownika w jednostce organizacyjnej tegoż Urzędu i po odwołaniu z pełnienia obowiązków kierowniczych (podkreślić tu należy, iż celniczka funkcję kierownika pełniła jedynie p.o), przeniesiona została do pełnienia służby (w ramach swojego stopnia i stanowiska), w innej jednostce organizacyjnej Urzędu Celnego [...] - to jest w Referacie [...]. Zatem, przedmiotowe rozstrzygnięcie nie dotyczy przeniesienia funkcjonariusza, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten dotyczy przeniesienia funkcjonariusza na to samo lub równorzędne stanowisko, ale do innego Urzędu Celnego. W omawianym przypadku funkcjonariuszka na mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zmieniła Urzędu Celnego, a jedynie jednostkę organizacyjną pełnienia służby w tym samym Urzędzie. Oczywiście rozstrzygnięcie takie mieści się w ramach warunków pełnienia służby i stosunku służbowego zakreślonego normą art. 10 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Dyrektor Izby Celnej mógł zlecić funkcjonariuszowi wykonywanie obowiązków służbowych odpowiadających posiadanemu stopniowi na równorzędnym stanowisku albo tym samym stanowisku w innej jednostce organizacyjnej w tym samym Urzędzie Skarbowym, jednakże nadanie temu poleceniu formy decyzji stanowi tu rażące naruszenie prawa, określone w treści art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, wynikająca z normy art. 10 ustawy pragmatycznej. Zatem w ramach jednego Urzędu Celnego, funkcjonariusz może być kierowany, na zasadzie polecenia służbowego upoważnionego przełożonego, do pełnienia służby na identycznym lub równorzędnym stanowisku. Takie rozstrzygniecie nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kpa. Jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej, nie podlegającym zaskarżeniu, ani w trybie administracyjnym ani sądowym. Natomiast zastosowania formy decyzji będzie wymagało takie rozstrzygniecie co do warunków pełnienia służby, które zmienia istotę tych warunków - np. powoduje zmianę uposażenia, obniżenie stanowiska, zmianę miejscowości pełnienia służby. Z tych, wyżej wskazanych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 153 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.