II OSK 620/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 627/09 o odrzuceniu skargi T.G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę strychu na pomieszczenia mieszkalne i odmowy wydania pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T.G., reprezentowanej przez radcę prawnego, na decyzję Wojewody Dolnośląskiego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie podlegała wpisowi stałemu, który nie został uiszczony wraz z wniesieniem skargi, wbrew nakazowi wynikającemu z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", a okoliczność ta powodowała konieczność odrzucenia skargi. Reprezentowana przez radcę prawnego T.G. wniosła, środek zaskarżenia nazwany zażaleniem, domagając się – na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. – uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 221 w zw. z art. 219 i art. 220 P.p.s.a.; art. 2 Konstytucji RP oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 175 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji i art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, iż w przedmiotowej sprawie Sąd błędnie zastosował art. 221 P.p.s.a., bowiem przepis ten nie ma zastosowania do skargi wnoszonej nie bezpośrednio do Sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem zaskarżenia, a wykładnia tego przepisu dokonana przez Sąd narusza zasady wyrażone w Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiony w sprawie środek zaskarżenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć trzeba, iż pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, sporządził i wniósł błędny środek zaskarżenia od postanowienia Sądu I instancji. Jak stanowi bowiem art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny postanowień kończących postępowanie w sprawie – a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi – przysługuje skarga kasacyjna. Zażalenie na postanowienia sądu I instancji przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 194 § 1, a także jeśli przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość wniesienia takiego środka. Dlatego też w przedmiotowej sprawie prawidłowym środkiem zaskarżenia winna być skarga kasacyjna, oparta o podstawy wskazane w art. 174 P.p.s.a., a nie zażalenie. Jednakże, z uwagi na fakt, iż wniesiony w sprawie środek spełnia wymagania stawiane skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż może on podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, mimo błędnego nazwania go zażaleniem. Odnosząc się do zarzutów stawianych Sądowi I instancji, Sąd odwoławczy stwierdził, iż zarówno zarzut naruszenia art. 221 P.p.s.a. jak i powiązane z nim zarzuty naruszenia innych przepisów tej ustawy, a także przepisów Konstytucji RP, nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym zobligowanym z racji wykonywanego zawodu do znajomości obowiązujących przepisów i procedur, nie uiścił wraz ze skargą na decyzję Wojewody Dolnośląskiego stałego wpisu sądowego. Tym samym niewątpliwie nastąpiło nieopłacenie skargi, co – z uwagi na treść art. 221 – w pełni uzasadniało odrzucenie wniesionego środka zaskarżenia bez uprzedniego wzywania do uzupełnienia jego braków. Wbrew stanowisku strony skarżącej działanie takie w żaden sposób nie stanowiło naruszenia norm Konstytucji RP gwarantujących obywatelowi swobodny dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu, co wynika chociażby z faktu, iż zgodność art. 211 P.p.s.a. z Konstytucją była już kilkukrotnie przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, który nie stwierdził, aby przepis ten był niezgodny z ustawą zasadniczą (por. wyrok TK z 7.03.2006 r., sygn. akt SK 11/05, publ. OTK-A 2006/3/27). Również nie można uznać za zasadny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, powiązanych także z art. 221 P.p.s.a. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na naruszenie tego przepisu, to nie można znaleźć podstaw do uznania, że odrzucając wniesiony środek procesowy Sąd naruszył inne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.